ความเงียบก่อนพายุ

“รหัสผ่านชุดที่สี่สิบสอง ล้มเหลว” เสียงสังเคราะห์จากระบบแจ้งเตือนดังขึ้นในความว่างเปล่าของห้องปฏิบัติการจำลอง เคนจิจ้องมองเส้นกราฟสีแดงที่พุ่งขึ้นแตะเพดานค่าความปลอดภัยก่อนจะดิ่งวูบลงสู่ความว่างเปล่า เขาไม่ได้สบถ ไม่ได้ทุบโต๊ะ หรือแสดงความหงุดหงิดใดๆ ออกมา ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสสะท้อนตัวเลขฐานสิบหกที่วิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูงจนมนุษย์ปกติมิอาจอ่านทัน “เธอพลาดไปหนึ่งมิลลิวินาทีในขั้นตอนการทำ Data Handshake เคนจิ” น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเยือกเย็นดังมาจากเงามืดด้านหลัง ดร.เอลาร่าก้าวออกมาจากมุมห้อง แสงไฟสลัวจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าที่เรียบเฉยของเธอ “ในลูปที่ร้อยสิบสามนี้ เธอทำได้ดีขึ้น... แต่ก็ยังไม่ดีพอที่จะผ่านเกราะป้องกันระดับควอนตัมของฐานทัพได้” เคนจิหมุนเก้าอี้กลับไปหาเธอ สายตาของเขาเย็นชาเหมือนน้ำแข็งในห้วงอวกาศ “ผมต้องการเวลามากกว่านี้ เอลาร่า ระบบป้องกันฐานทัพมีการสุ่มอัลกอริทึมทุกครั้งที่ผมเริ่มลูปใหม่ มันไม่ใช่การไล่ระดับความยาก แต่มันคือการปรับตัวของ AI ที่ฝังอยู่ในเมนเฟรม” “ความผิดพลาดของเธอไม่ใช่ที่เทคนิค แต่มันคือความลังเล” เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อที่ติดตัวเธอมา เธอโน้มตัวลงกดคีย์บอร์ดเสมือนด้วยนิ้วเรียวยาวด้วยจังหวะที่แม่นยำกว่า “เคนจิ... ลูปนี้คือโอกาสสุดท้ายก่อนที่โปรเจกต์โอเมก้าจะถูกบังคับให้ทำลายตัวเอง หากเธอเจาะระบบไม่ได้ในสามร้อยวินาทีข้างหน้า เราสองคนจะถูกลบหายไปจากหน่วยความจำของจักรวาลนี้จริงๆ ไม่ใช่แค่การรีเซ็ต” เคนจินิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะคงที่—ไร้ความตื่นเต้น ไร้ความกังวล ในใจเขามีเพียงตัวเลขและสมการที่กำลังหมุนวนเป็นพายุ เขาไม่ได้มองว่านี่คือการเอาชีวิตรอด แต่มันคือปัญหาเชิงตรรกะที่ต้องแก้ให้ตก “ผมไม่ได้ลังเล” เคนจิตอบกลับพลางหันกลับไปเผชิญหน้ากับจอภาพ “ผมแค่กำลังคำนวณว่า หากผมยอมสละหนึ่งชีวิตในลูปนี้เพื่อดึงดูดความสนใจของหน่วยตรวจการ ระบบจะเปิดช่องโหว่ให้ผมแทรกซึมเข้าไปได้นานขึ้นหรือไม่” เอลาร่าชะงัก สายตาที่เคยเรียบเฉยของเธอวูบไหวเพียงชั่วครู่ “เธอจะใช้ชีวิตของตัวเองเป็นเหยื่อล่ออีกแล้วงั้นหรือ? เคนจิ... ความรู้สึกผิดที่เธอแบกไว้ในใจมันกำลังทำให้เธอกลายเป็นเครื่องจักรที่ไร้หัวใจจริงๆ” “ความรู้สึกผิดไม่ได้ช่วยให้ใครฟื้นขึ้นมาได้” เขาตอบเสียงเรียบ นิ้วมือขยับรัวบนแผงควบคุม ปล่อยรหัสชุดใหม่เข้าสู่ระบบฐานทัพ เส้นกราฟบนหน้าจอเริ่มเปลี่ยนสีจากแดงเป็นเหลือง ความตึงเครียดในอากาศพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ในจังหวะที่เคนจิเข้าถึงชั้นในสุดของไฟร์วอลล์ สัญญาณเตือนภัยสีส้มก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง กราฟิกบนหน้าจอแตกกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวข้อมูลที่ไร้ความหมาย การป้องกันของฐานทัพไม่ใช่แค่การตั้งรับ แต่มันเริ่มสวนกลับด้วยการยิงรหัสย้อนกลับมาหาผู้บุกรุกโดยตรง “มันกำลังล็อกตำแหน่งของเรา!” เอลาร่าร้องเตือน น้ำเสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ “ถอยออกมาเคนจิ! ถ้าเราโดน Trace กลับมาได้ เราจะติดอยู่ในวงจรปิดที่พังทลาย!” “ถ้าผมถอยตอนนี้ เราก็ไม่มีวันรู้ว่าอะไรอยู่หลังประตูนั่น” เคนจิกัดฟันแน่น เหงื่อเม็ดเล็กซึมที่ขมับ นี่คือครั้งแรกในรอบหลายชั่วโมงที่เขาแสดงอาการทางกายภาพ “ผมจะไม่ยอมให้เธอกลับไปเป็นเพียงแค่ความทรงจำในลูปที่ไม่มีวันจบสิ้น” นิ้วของเคนจิแตะที่คำสั่ง 'Overwrite' ครั้งสุดท้าย ระบบของเขากรีดร้องด้วยความร้อนแรงจนควันเริ่มลอยขึ้นจากอุปกรณ์เชื่อมต่อ ในชั่วพริบตาที่ข้อมูลชุดสุดท้ายถูกส่งออกไป เสียงของระบบฐานทัพก็ดับวูบลง ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันราวกับจักรวาลหยุดหมุน เคนจิหอบหายใจรวยริน มองไปที่หน้าจอที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะมีตัวอักษรหนึ่งบรรทัดปรากฏขึ้นมาอย่างช้าๆ: *‘ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์โอเมก้า... รหัสผ่านที่แท้จริงไม่ใช่ตัวเลข แต่มันคือชื่อของคนที่คุณฆ่า’* หัวใจของเคนจิกระตุกวาบ เขาหันไปหาเอลาร่าทันที แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้เขาต้องหยุดนิ่งสนิท มือของเอลาร่าไม่ได้วางอยู่บนแป้นพิมพ์ แต่เธอกำลังถือกระบอกฉีดสารเคมีบางอย่างจ่อไว้ที่ขมับของตัวเอง พร้อมกับรอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในลูปไหนๆ “ยินดีด้วยนะเคนจิ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อยอย่างประหลาด “ในที่สุดเธอก็มาถึงคำตอบที่ผม... ที่ฉันรอคอยมาตลอดนับพันลูป แต่เสียใจด้วยนะ ที่ข้อมูลชุดนี้ไม่ได้มีไว้ให้มนุษย์อย่างเธอได้รู้” เคนจิเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของบุคคลที่สามก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังของเอลาร่า—เป็นร่างของตัวเขาเองอีกคนหนึ่ง ที่สวมชุดสีดำสนิทและถือปืนจ่อมาที่ท้ายทอยของเขาอย่างแนบเนียน “ลูปนี้ไม่ได้จบลงเพราะเธอเจาะระบบสำเร็จ” ร่างนั้นกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกันทุกประการ “แต่มันจบลงเพราะนี่คือลูปที่ผมจะกำจัดต้นตอของความผิดพลาดนี้ทิ้งเสียที” ขอให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนของเส้นเวลาในครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ควอนตัมคอร์