การไล่ล่าข้ามศตวรรษ

"อย่าแตะต้องคีย์บอร์ดนั่น เคนจิ ถ้าคุณไม่อยากให้สมองของคุณกลายเป็นขยะอิเล็กทรอนิกส์ในเศษเสี้ยววินาทีนี้" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้องปฏิบัติการใต้ดินที่เต็มไปด้วยไอระเหยของไนโตรเจนเหลว เคนจิชะงักมือที่กำลังจะป้อนคำสั่งสุดท้ายเพื่อรีเซ็ตวงจร เขารู้ดีว่าเสียงนี้ไม่ใช่เสียงที่เขาเคยได้ยินในลูปนี้ มันเป็นเสียงที่มีโทนเสียงต่ำกว่า แฝงด้วยสำเนียงของยุคสมัยที่ล่วงเลยไปนับศตวรรษ เคนจิค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับไปช้าๆ นัยน์ตาคมกริบของเขาไม่ได้แสดงอาการหวาดหวั่น มีเพียงความสงสัยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยเหมือนหน้ากากเหล็ก เบื้องหน้าของเขาคือชายในชุดสูทสีเทาหม่นที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม ทว่าในมือของเขากลับถือ 'เข็มพิษควันควอนตัม' อาวุธสังหารที่ไม่มีอยู่ในคลังแสงของศตวรรษนี้ "นักฆ่าจากลูปที่สามสิบสองงั้นหรือ?" เคนจิถาม เสียงของเขาเรียบสนิทราวกับกำลังวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติ "ผมคำนวณไว้แล้วว่าคุณจะปรากฏตัวช้ากว่านี้สิบสองนาที ความผิดพลาดระดับนี้ไม่สมกับชื่อเสียงขององค์กรที่คุณรับใช้เลยนะครับ" ชายชุดสูทขยับยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตาของเขากลับไร้แววของความรู้สึก "ความน่าจะเป็นไม่ใช่ความจริงเสมอไป เคนจิ นายถูกสอนมาให้มองโลกผ่านสมการ แต่ลืมไปหรือเปล่าว่าสมการน่ะ... มันแก้ไขได้เสมอถ้าคนเขียนมันรู้จุดบอด" เขาพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ปกติ เคนจิเอี้ยวตัวหลบคมเข็มที่เฉียดผ่านแก้มไปเพียงมิลลิเมตร แรงลมจากการเคลื่อนที่นั้นกรีดผิวหนังจนแสบร้อน เคนจิคว้าประแจโลหะบนโต๊ะขึ้นมาเป็นอาวุธสกัดกั้น เสียงโลหะปะทะกันดังกังวานไปทั่วห้องโถงกว้าง "ทำไมต้องเป็นตอนนี้?" เคนจิเค้นถามขณะที่ต้องถอยร่นไปจนติดกำแพง "ถ้าพวกคุณส่งคนมาตั้งแต่จุดเริ่มต้น ป่านนี้จักรวาลคงล่มสลายไปนานแล้ว" "เพราะเราต้องการความสมบูรณ์แบบ" ชายชุดสูทตอบ พลางเตะตัดขาเคนจิอย่างรุนแรงจนเขาต้องทรุดลง "เราไม่ได้ต้องการแค่กำจัดนาย เราต้องการ 'ข้อมูล' ในหัวของนายที่บันทึกรหัสผ่านของอัลกอริทึมสุดท้ายเอาไว้ การฆ่าก่อนหน้านั้นคือความล้มเหลว... แต่วันนี้ นายสุกงอมเกินกว่าจะปล่อยให้ลอยนวลต่อไป" เคนจิสำลักเลือดออกมาเล็กน้อย เขาไม่ตอบโต้ด้วยกำลัง แต่เขากำลังใช้สมองประมวลผล 'ช่องโหว่' ในจังหวะการเคลื่อนไหวของศัตรู ทุกครั้งที่ชายชุดสูทขยับ กล้ามเนื้อที่แผ่นหลังจะกระตุกถี่ๆ นั่นคือเครื่องยืนยันว่าเทคโนโลยีแทรกแซงกาลเวลาที่ฝังอยู่ในตัวเขากำลังโอเวอร์ฮีท "คุณเริ่มเสถียรน้อยลงแล้วนะครับ" เคนจิแค่นยิ้ม มุมปากมีคราบเลือดแดงฉาน "การส่งใครสักคนข้ามมาไกลขนาดนี้ มันบีบคั้นกฎฟิสิกส์เกินไป ร่างกายคุณกำลังจะฉีกขาดจากแรงดันของมิติที่ต่างกัน" ชายชุดสูทหยุดชะงัก ดวงตาของเขาเริ่มมีรอยแตกของเลือดฝอยปูดโปนออกมา "หุบปาก... อัลกอริทึมของนายคือภัยคุกคามที่ต้องถูกลบ" ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องปฏิบัติการก็ถูกกระแทกเปิดออก ดร.เอลาร่าก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แต่ในมือของเธอกลับถือปืนเลเซอร์ที่เล็งตรงไปยังชายชุดสูท ทว่าสายตาของเธอกลับไม่ได้มองที่นักฆ่า เธอมองไปที่เคนจิด้วยแววตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเดาใจ "เคนจิ! อย่าฟังสิ่งที่มันพูด!" เอลาร่าตะโกน "มันไม่ได้มาจากลูปที่สามสิบสอง แต่มันคือ... ตัวคุณเองในอนาคตที่ถูกดัดแปลง!" ร่างของชายชุดสูทแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองเคนจิด้วยดวงตาที่เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มเหมือนข้อมูลดิจิทัลที่กำลังแตกตัว เขาไม่ได้ขยับตัวทำร้ายเคนจิอีกต่อไป แต่กลับค่อยๆ หยิบชิปหน่วยความจำขนาดจิ๋วขึ้นมาแล้วโยนให้เคนจิรับไว้ "เธอโกหก..." ชายชุดสูทกระซิบด้วยเสียงที่แหบพร่าจนเกือบเป็นเสียงของเคนจิเอง "เคนจิ... สิ่งที่เอลาร่าเก็บซ่อนไว้ใต้โปรเจกต์โอเมก้า ไม่ใช่การกู้คืนจักรวาล แต่มันคือ... การสลับตำแหน่งลูป" ชายชุดสูทเริ่มสลายตัวกลายเป็นละอองแสงสีเงิน เคนจิรับชิปนั้นไว้ในมือ ความรู้สึกเย็นเฉียบแล่นผ่านปลายนิ้วไปถึงหัวใจ เขาหันกลับไปมองเอลาร่าที่ตอนนี้ลดปืนลงช้าๆ แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเธอกลับดูเยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัวกว่านักฆ่าคนไหนที่เขาเคยเจอมา "คุณควรจะรีบเปิดชิปนั่นก่อนที่ลูปนี้จะจบลงนะ เคนจิ" เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ "เพราะถ้าคุณรู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนเริ่มวงจรลบเส้นตายนี้... คุณอาจจะไม่อยากมีชีวิตอยู่เพื่อเห็นตอนจบของมันอีกต่อไป" เขากดปุ่มอ่านข้อมูลบนชิปด้วยมือที่สั่นเทา จอโฮโลแกรมปรากฏภาพเหตุการณ์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่การทำลายล้างจากภายนอก แต่เป็นภาพของตัวเขาเองในชุดเครื่องแบบของนักวิจัย กำลังยืนกดรหัสทำลายล้างจักรวาลด้วยความเต็มใจ โดยมีเอลาร่ายืนมองด้วยแววตาแห่งความรัก... ในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิดคนสำคัญที่สุด นี่คือตอนที่ 38 จาก 95 ตอน หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับความลับที่เพิ่งถูกเปิดเผยนะครับ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางข้ามเวลามากับผมครับ