ความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่

"ทำไมถึงต้องเป็นผม เอลาร่า... ทำไมคุณถึงปล่อยให้ผมเห็นภาพที่น่าสมเพชขนาดนี้" เคนจิกระแทกฝ่ามือลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมจนแสงสีฟ้าสั่นไหว ภาพเงาของตัวเขาเองในชุดนักวิจัยกำลังแย้มยิ้มอย่างบ้าคลั่งขณะป้อนรหัสล้างบางระบบ ยังคงติดตาตรึงใจราวกับรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย เสียงสัญญาณเตือนภัยดังแว่วมาจากส่วนลึกของฐานทัพโอเมก้า แต่มันไม่ใช่เสียงไซเรนปกติ มันคือเสียง 'ชีพจรล้มเหลว' ของโครงสร้างหลักที่กำลังบีบอัดตัวเองลงด้วยความเร็วที่เหนือการคำนวณ เอลาร่ายืนกอดอกพิงผนังโลหะเย็นเฉียบ แสงไฟสีแดงฉานจากระบบฉุกเฉินอาบไล้ใบหน้าของเธอจนดูราวกับรูปปั้นปีศาจที่เพิ่งหลุดออกมาจากนรกขุมที่ลึกที่สุด เธอไม่ได้แสดงท่าทีตกใจแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นั้นยังคงนิ่งสงบ ดุจผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหวด้วยพายุ "เพราะคุณคือผู้เดียวที่เข้าใจตรรกะของคำว่า 'การสูญเสียที่คุ้มค่า' ไงคะ เคนจิ" เธอเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความนัยที่บาดลึก "ในลูปที่ 38 คุณพยายามรักษาทุกคนไว้ สุดท้ายคุณก็เหลือเพียงเถ้าถ่านในอ้อมกอด... คุณไม่เบื่อบ้างหรือครับกับการเป็นฮีโร่ที่พ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า?" "ผมไม่ได้ทำเพื่อเป็นฮีโร่" เคนจิกัดฟันแน่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบตามจังหวะสัญญาณเตือนที่ถี่กระชั้นขึ้น "ผมแค่ไม่ต้องการให้ใครต้องตายเพราะวงจรบัดซบที่คุณเป็นคนเริ่ม!" "ผมไม่ได้เริ่ม... เราเริ่มพร้อมกัน" เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของโอโซนและน้ำมันเครื่องจากตัวเธอทำให้เคนจิชะงัก เธอเอื้อมมือไปแตะหน้าจอโฮโลแกรม ลบภาพบันทึกเหตุการณ์นั้นทิ้งด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะกระซิบข้างหูเขา "การนับถอยหลังของโอเมก้าไม่ได้พังทลายเพราะความผิดพลาดทางเทคนิค แต่มันพังเพราะคุณเพิ่งกด 'ปุ่มยอมรับ' ในใจเมื่อครู่... คุณรู้ไหมว่าการตระหนักรู้ว่าตัวเองคือตัวการ มันทำให้อัลกอริทึมเร่งปฏิกิริยาเร็วขึ้นถึงสามเท่า?" เคนจิเบิกตากว้าง พื้นฐานฟิสิกส์ที่เขาเชื่อมั่นเริ่มสั่นคลอน การทำลายตัวเองของฐานทัพไม่ใช่เหตุการณ์ที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า แต่มันแปรผันตาม 'สถานะทางจิต' ของผู้ควบคุมหลัก นี่คือทฤษฎีที่เขาเคยตั้งสมมติฐานไว้ แต่ไม่เคยกล้ายอมรับ... เพราะมันหมายความว่าเขาคือต้นเหตุของหายนะทุกครั้งที่ผ่านมา *ครืนนน...* แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้เพดานเหล็กกล้าบิดเบี้ยว เศษโลหะร่วงหล่นลงมาราวกับฝนเหล็ก พื้นฐานของฐานทัพโอเมก้ากำลังถูกดูดกลืนเข้าสู่ภาวะสุญญากาศในตัวเอง เคนจิคว้าตัวเอลาร่าไว้โดยสัญชาตญาณ เขาไม่ได้ต้องการปกป้องเธอ แต่เขาต้องการคำตอบ "ถ้าผมคือต้นเหตุ แล้วคุณล่ะ? คุณคืออะไรในวงจรนี้กันแน่!" เอลาร่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเศร้าสร้อยและเปี่ยมไปด้วยความหวัง เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขา ลึกเข้าไปจนเคนจิรู้สึกว่าวิญญาณของเขาถูกเปลือยเปล่า "ฉันคืออัลกอริทึมที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อบันทึกความล้มเหลวของคุณ เคนจิ... และในวินาทีที่ฐานทัพนี้พังทลายลงจนเหลือเพียงความว่างเปล่า หน้าที่ของฉันจะสิ้นสุดลง" เธอปล่อยมือจากแผงควบคุม แล้วหยิบชิปหน่วยความจำขนาดจิ๋วออกมาจากกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบของเธอ "คุณจำไม่ได้ใช่ไหมว่าทำไมเราถึงกดปุ่มนั้น" เอลาร่าถาม มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยในจังหวะที่เธอกดชิปเข้ากับพอร์ตสื่อสารที่ท้ายทอยของเคนจิ "มันไม่ใช่เพื่อฆ่าจักรวาล... แต่มันคือการ 'บันทึก' ทุกอย่างที่คุณทำ เพื่อส่งต่อไปยังลูปที่ 40... ลูปที่เคนจิคนใหม่จะไม่มีวันจำความเจ็บปวดนี้ได้อีก" จอมอนิเตอร์รอบด้านเริ่มดับวูบลงทีละดวง ความมืดมิดคืบคลานเข้ามาปกคลุมห้องควบคุม เคนจิรู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านเข้าสู่สมอง ความทรงจำนับล้านเหตุการณ์ไหลทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก เขามองเห็นเอลาร่าในลูปแรก... ในลูปที่สิบ... และในลูปที่ร้อย... ไม่ใช่แค่เขาสองคน แต่ยังมี 'ใครบางคน' ยืนอยู่หลังเงามืดในห้องควบคุมนั้นเสมอ คนที่เคนจิไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน ร่างเงาลึกลับก้าวออกมาจากมุมมืดของห้องขณะที่แสงจากจอโฮโลแกรมสุดท้ายดับลงพอดี เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตายดังก้องไปทั่วห้องที่กำลังพังทลาย เคนจิพยายามเพ่งมองใบหน้านั้น แต่มันกลับบิดเบี้ยวจนเกินจะจำแนกได้ ก่อนที่ร่างนั้นจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเคนจิหยุดหมุน "ถึงเวลาถอดรหัสชิ้นสุดท้ายแล้ว เคนจิ... ยินดีต้อนรับสู่ตัวตนที่แท้จริงของคุณ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามากับผมในตอนนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ ควอนตัมคอร์