ความหวังริบหรี่

"ถ้าคุณยังคงใช้ตรรกะแบบเดิมเพื่อแก้สมการที่พังทลาย ผลลัพธ์ที่ได้ก็จะเป็นเพียงแค่ขยะในมิติที่สี่เท่านั้น เคนจิ" เสียงของดร.เอลาร่าราบเรียบ ทว่าคมกริบเหมือนใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องแล็บใต้ดินที่สั่นไหว แสงไฟฟลูออเรสเซนต์กะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนชีพจรของผู้ป่วยที่ใกล้ดับสิ้น เคนจิกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ดวงตาของเขาจ้องมองหน้าจอโฮโลกราฟิกที่ฉายภาพโครงสร้างจักรวาลซึ่งบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้สัดส่วน "ผมคำนวณมาสามพันรอบแล้ว เอลาร่า" เคนจิเอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงเย็นชาแต่แฝงไว้ด้วยความร้าวรานที่พยายามกดทับเอาไว้ "ทุกค่าคงที่ ทุกตัวแปรในสมการโอเมก้า ผมลองมาหมดแล้ว... ผลลัพธ์สุดท้ายยังคงเป็นการดับสูญของทุกสรรพสิ่ง" "นั่นเพราะคุณมองเห็นแค่ 'จุด' ไม่ใช่ 'เส้น' ต่างหากล่ะ" เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอผสมกับกลิ่นโอโซนจากเครื่องจักร "คุณหมกมุ่นอยู่กับการย้อนกลับไปแก้ไขความผิดพลาดในอดีต แต่คุณลืมไปว่าจักรวาลนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยอนุภาคเพียงอย่างเดียว" เธอใช้นิ้วเรียวสวยปัดผ่านอากาศ ปรับเปลี่ยนอัลกอริทึมบนหน้าจอจนกลายเป็นโครงสร้างเส้นใยสีทองที่สั่นไหวอย่างมีชีวิตชีวา "ทฤษฎีสตริง (String Theory)... พลังงานที่สั่นสะเทือนในมิติที่สูงกว่านั้นคือคีย์เวิร์ด เคนจิ หากเราสามารถแทรกแซงความถี่ของสตริงเหล่านี้ได้ เราไม่จำเป็นต้องย้อนเวลา แต่มันคือการ 'เปลี่ยนโน้ตเพลง' ของจักรวาลนี้เสียใหม่" เคนจิชะงัก ลมหายใจของเขาขาดห้วงไปครู่หนึ่ง ความคิดที่ขัดแย้งกันในหัวตีกันให้วุ่น "นั่นมันทฤษฎีที่ยังพิสูจน์ไม่ได้ มันเหมือนกับการขว้างก้อนหินลงไปในมหาสมุทรเพื่อหวังจะเปลี่ยนทิศทางของกระแสน้ำ..." "และคุณมีทางเลือกอื่นหรือไง?" เอลาร่ากระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตาของเธอในตอนนี้ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความบ้าคลั่งที่เฉลียวฉลาด "เคนจิ ความตายของลีนาไม่ใช่ความผิดพลาดของอัลกอริทึม แต่มันคือจุดที่จักรวาลนี้พยายามจะเตือนคุณว่า ต่อให้คุณขังตัวเองไว้ในลูปกี่หมื่นครั้ง คุณก็ไม่สามารถเปลี่ยน 'เนื้อหา' ของบทเพลงได้ หากคุณยังคงเล่นตามโน้ตเดิมๆ" เคนจิหันไปเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพความทรงจำที่แตกสลายของหญิงสาวที่เขารัก—ลีนา รอยยิ้มสุดท้ายของเธอท่ามกลางเปลวไฟในห้องแล็บที่พังทลายยังคงตามหลอกหลอนเขาไม่ต่างจากเงาตามตัว เขาใช้เวลาหลายปีกับการพยายาม 'แฮ็ก' เวลา เพื่อช่วยเธอ แต่ยิ่งพยายาม เขาก็ยิ่งพบว่าทุกอย่างถูกกำหนดไว้ด้วยอัลกอริทึมที่โหดร้าย "ถ้าผมเปลี่ยนความถี่ของสตริง..." เคนจิเริ่มพึมพำกับตัวเอง นิ้วมือเริ่มรัวลงบนแป้นพิมพ์แสง ความเร็วของเขาสูงขึ้นเรื่อยๆ จนเกิดเสียงกังวานในอากาศ "เราอาจสร้างความเสถียรในมิติที่ 11 ได้ และถ้าที่นั่นเราสามารถสร้างจุดเชื่อมต่อใหม่..." "นั่นแหละ ความหวังเดียวที่เหลืออยู่" เอลาร่าขยับเข้ามาใกล้จนแทบสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของเขา "แต่มันมีราคาที่ต้องจ่าย เคนจิ การเปลี่ยนโน้ตเพลงหมายความว่าคุณอาจจะไม่ได้อยู่ในบทเพลงนั้นด้วย... คุณพร้อมจะลบตัวเองออกจากการดำรงอยู่เพื่อช่วยโลกทั้งใบหรือเปล่า?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องแล็บอีกครั้ง มีเพียงเสียงฮัมของระบบหล่อเย็นที่ทำงานหนักจนสั่นสะเทือนพื้น เคนจิหยุดมือ เขาไม่ได้มองจออีกต่อไป เขามองไปที่เงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาที่ผนัง—ชายผู้แบกโลกไว้ทั้งใบด้วยหัวใจที่ตายไปแล้วตั้งแต่วันแรกที่ลูปเริ่มต้น "ถ้ามันช่วยให้ลีนาไม่ต้องเจอโศกนาฏกรรมนั้นอีก ไม่ว่าโลกจะจดจำผมหรือไม่ มันก็ไม่สำคัญ" เคนจิกล่าวเสียงเรียบ ความตั้งใจของเขาแน่วแน่จนน่ากลัว เขากดปุ่ม 'Execute' ด้วยจังหวะที่มั่นคงที่สุดตั้งแต่เคยทำมา แสงสีฟ้าเข้มสว่างวาบขึ้นจนกลืนกินทุกสรรพสิ่งในห้องแล็บ หน้าจอโฮโลกราฟิกสั่นไหวอย่างรุนแรง เส้นสายพลังงานที่ซับซ้อนเริ่มเรียงตัวเป็นรูปแบบใหม่ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ความรู้สึกเหมือนแรงดึงดูดกำลังบิดเบี้ยวร่างของเขาให้กลายเป็นละอองข้อมูล ทันใดนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งอาคาร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนจำนวนมากดังมาจากทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงปืนกลที่กระแทกประตูเหล็กจนพังทลายเข้ามา เคนจิหันไปมองกลุ่มชายในชุดเกราะสีดำทมิฬที่พุ่งตัวเข้ามา พวกเขาไม่ใช่หน่วยรักษาความปลอดภัยของสถาบัน แต่เป็นกองกำลังจาก 'ห้วงเวลาที่แตกสลาย' ซึ่งเขาเคยคิดว่าเป็นเพียงแค่เรื่องเล่าขาน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเคนจิแทบหยุดเต้นไม่ใช่เหล่ามือสังหารที่เล็งปากกระบอกปืนมาที่เขา... ทว่าคือบุคคลที่เดินตามหลังพวกเขาเข้ามาด้วยท่าทางสงบนิ่ง คนที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา ราวกับเพิ่งเดินออกมาจากห้องแล็บเมื่อวานนี้ ใบหน้าของคนที่เดินเข้ามานั้น คือใบหน้าเดียวกับเขา... เคนจิในวัยที่ดูแก่กว่าเขาไปอีกนับสิบปี กำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช "หยุดเถอะ เคนจิ" ชายผู้มาใหม่เอ่ยด้วยเสียงที่เหมือนกับเขาไม่มีผิดเพี้ยน "นายกำลังจะทำพลาดเป็นครั้งที่สี่พัน... และครั้งนี้ นายไม่ได้กำลังช่วยเธอ แต่นายกำลังปลุกปีศาจที่ไม่มีวันหลับใหลขึ้นมาแทนที่" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามากับผมในตอนนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ ควอนตัมคอร์