อุปสรรคจากใจตนเอง

นิ้วเรียวยาวของเคนจิสั่นเทาเล็กน้อยยามสัมผัสแผงควบคุมควอนตัม หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าสะท้อนตัวเลขความน่าจะเป็นสีแดงฉานที่กำลังดิ่งพสุธาจากร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้า ลงมาสู่เลขศูนย์ในอีกไม่ถึงสามร้อยวินาทีข้างหน้า "ถ้าคำนวณผิดพลาดแม้แต่มิลลิวินาทีเดียว ทุกชีวิตในสถานีวิจัยนี้จะถูกบดขยี้กลายเป็นผงธุลีในมิติเวลา" เสียงของดร.เอลาร่าดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง เธอก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าที่ไร้เสียง ร่างเพรียวบางภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดสะท้อนแสงนีออนสีฟ้าจากเครื่องยนต์หลัก แววตาของเธอนิ่งสนิทจนน่ากลัว มันเป็นสายตาที่ผ่านการเห็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนในลูปนับร้อยที่ผ่านมา เคนจิมองภาพสะท้อนของตนเองบนกระจกนิกร เขากำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ความทรงจำอันโหดร้ายของลูปที่ส,สิบเอ็ดผุดวาบขึ้นมาในหัว—ภาพของเอลาร่าที่สลายกลายเป็นละอองแสงต่อหน้าต่อตาเขาโดยที่เขาทำได้เพียงยืนมองด้วยความไร้ซึ่งพลัง "ฉันทำไม่ได้... เอลาร่า" เคนจิเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ความเยือกเย็นและตรรกะอันคมกริบที่เคยมี พังทลายลงเหลือเพียงเศษซากของความกลัว "ทุกครั้งที่ฉันกดปุ่มรันโปรโตคอลโอเมก้า ผลลัพธ์สุดท้ายก็มีเพียงความตายของเธอ... ความผิดพลาดมันฝังอยู่ในตัวฉันเอง ฉันคือตัวแปรที่ทำลายทุกอย่าง" เอลาร่าชะงักฝีเท้า เธอยื่นมือเรียวบางออกไปแตะลงบนไหล่ที่กำลังสั่นเทาของชายหนุ่มสัมผัสนั้นเย็นเยียบ ทว่ากลับหนักแน่นพอที่จะเรียกสติให้เคนจิเงยหน้าขึ้นสบตา "คุณกำลังกลัวอะไรกันแน่ เคนจิ" เอลาร่าเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดอาบยาพิษ "กลัวว่าจักรวาลจะล่มสลาย? หรือว่า... กลัวที่จะต้องผิดหวังอีกครั้งว่าความพยายามของคุณมันไร้ค่ากันแน่?" คำถามนั้นราวกับคมหอกที่แทงทะลุหัวใจ เคนจิแค่น3ยิ้มหยันให้กับตัวเอง เขาเป็นอัจฉริยะผู้ควบคุมเวลาได้ แต่กลับไม่กล้าเผชิญหน้ากับความล้มเหลวที่อยู่ก้นบึ้งของจิตใจ ความกลัวที่จะสูญเสียซ้ำรอยเดิมมันกัดกินจิตวิญญาณของเขาจนแทบไม่เหลือชิ้นดี "ความล้มเหลวในทางคณิตศาสตร์ไม่ใช่จุดจบ มันคือตัวเลขที่ต้องนำมาหักล้าง" เคนจิกัดฟันกรอด พยายามดึงความเยือกเย็นกลับคืนมา "แต่ความล้มเหลวทางความรู้สึก... มันไม่มีสมการไหนแก้ได้" "เพราะคุณเอาแต่คำนวณอนาคตด้วยความกลัวในอดีตอย่างไรล่ะ" เอลาร่าดึงมือกลับ เธอหันไปมองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงเส้นเวลาที่กำลังแตกสลาย "อัลกอริทึมสุดท้ายไม่ได้ต้องการความสมบูรณ์แบบ แต่มันต้องการความเด็ดเดี่ยวที่จะก้าวข้ามความไม่สมบูรณ์แบบนั้น หากคุณยังลังเลที่จะกดรันเพียงเพราะกลัวว่าจะล้มเหลว... เราก็ตายกันหมดตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเข้ามาที่นี่แล้ว" เงียบงัน... บรรยากาศภายในห้องควบคุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เสียง "ติ๊ด ติ๊ด" ของนาฬิกานับถอยหลังดังขึ้นทุกขณะราวกับเสียงฝีเท้าของมัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้ามา เคนจิมองปุ่มสีแดงขนาดใหญ่ตรงหน้า มันคือจุดเชื่อมต่อสุดท้ายระหว่างการรีเซ็ตลูปกับจุดจบที่แท้จริง นิ้วมือของเขาขยับเข้าไปใกล้ปุ่มนั้นอีกครั้ง ความลังเลแล่นริ้วขึ้นมาในอก หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความทรงจำที่คนรักของเขาต้องสิ้นลมหายใจในอ้อมแขนผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันคือแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย และเป็นความกลัวที่ลึกที่สุดในจิตใจของชายผู้เคยคิดว่าตนเองไร้ความรู้สึก *ถ้ากดลงไปแล้วล่ะ... ถ้าทุกอย่างพังทลายลงจริงๆ ล่ะ?* เคนจิหลับตาลงชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่ววินาทีที่ยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์ ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง—แววตาที่เคยสั่นไหวและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่เด็ดเดี่ยวที่สะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอควอนตัม "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในลูปนี้..." เคนจิพزำพึมกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงขึ้นกว่าเดิม "ผมจะไม่ยอมให้ความกลัวมาเป็นตัวกำหนดสมการชีวิตอีกต่อไป" เข้างื้อมือขึ้นเตรียมจะกดลงบนปุ่มสั่งการขั้นเด็ดขาด ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วกำลังจะสัมผัสกับพื้นผิวกระจก เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินก็ดังลั่นสนั่นหู พร้อมกับระบบไฟสำรองทั้งสถานีที่ดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานกะพริบถี่ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าไม่ได้ดับตามระบบ แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยข้อความรหัสแปลกประหลาดที่เขากับเอลาร่าไม่เคยเขียนขึ้นมาในระบบโปรเจกต์ 'โอเมก้า' มาก่อน และก่อนที่เคนจิจะได้ตั้งตัว ประตูนิรภัยด้านหลังห้องควบคุมที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสผ่านควอนตัมระดับสูงสุด ก็ส่งเสียงปลดล็อก "คลิก" หนักหน่วงดังขึ้น พร้อมกับร่างเงาของใครบางคนก้าวพ้นความมืดเข้ามาในห้อง... คนที่ไม่อาจมีตัวตนอยู่ได้ในเวลานี้ "น่าประทับใจจริงๆ เคนจิ..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ "แต่คุณลืมตัวแปรสำคัญไปหนึ่งตัว... ตัวแปรที่ชื่อว่า 'ความจริง' ไงล่ะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามากับผมในตอนนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ ควอนตัมคอร์