จิ๊กซอว์ที่หายไป

“ถ้าคุณคิดว่าการทำลายอัลกอริทึมนี้คือการก้าวไปข้างหน้า คุณกำลังเข้าใจผิดอย่างมหันต์ เคนจิ” เสียงของดร.เอลาร่าแหบพร่า ท่ามกลางเสียงหึ่งๆ ของเครื่องเร่งอนุภาคที่กำลังหมุนวนด้วยความเร็วใกล้แสง แสงสีฟ้าจัดจ้าส่องสะท้อนผ่านเลนส์แว่นของเคนจิที่กำลังสั่นระริก นิ้วเรียวยาวของเขาค้างอยู่เหนือแป้นพิมพ์โฮโลแกรม คำสั่ง 'PURGE_LOOP_FINAL' ยังคงรอการกดปุ่มยืนยัน แต่นิ้วของเขากลับหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนแห่งกาลเวลารั้งเอาไว้ เคนจิหันกลับไปมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกอยู่เบื้องหลัง ความเงียบของสถานีวิจัยลอยตัวในห้วงอวกาศนั้นช่างน่าอึดอัด แรงดึงดูดจำลองที่สั่นไหวทำให้แก้วน้ำบนโต๊ะค่อยๆ เคลื่อนที่จนตกลงพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ทว่าเสียงแก้วแตกนั้นกลับไร้เสียงในโสตประสาทของเขา ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังจะดับสูญไปจริงๆ “อย่ามาสั่งสอนผมด้วยตรรกะที่บิดเบี้ยวของคุณ เอลาร่า” เคนจิเค้นเสียงผ่านไรฟัน ดวงตาที่เคยเรียบเฉยบัดนี้แดงก่ำด้วยความกดดัน “ถ้าลูปนี้ไม่มีจุดจบ ผมก็จะเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเอง ทุกครั้งที่ผมย้อนกลับไป ผมเห็นเธอตาย... ครั้งแล้วครั้งเล่า ความเจ็บปวดนี้มันไม่ควรเป็นสมการที่วนซ้ำ” “สมการ?” เอลาร่าหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหนื่อยล้าเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ “คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือว่าทำไมโปรเจกต์ 'โอเมก้า' ถึงเป็นชื่อสุดท้ายของทุกอย่าง เคนจิ... ลองดูที่หน้าจอของคุณให้ดี ดูที่ค่าความแปรปรวนในบรรทัดที่ 402 ของโค้ดต้นฉบับสิ” เคนจิชะงัก สายตาเลื่อนไปตามบรรทัดคำสั่งด้วยความรวดเร็วระดับอัจฉริยะ แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดกึก ร่างกายของเขาแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดหายไปในลำคอ ค่าความแปรปรวนที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียง 'บั๊ก' หรือความผิดพลาดทางเทคนิคที่เขาต้องแก้ไขในทุกๆ ลูป แท้จริงแล้วมันคือ 'ลายเซ็น' ลายเซ็นดิจิทัลของเขาเอง “นี่มัน... ไม่จริง” เขาพึมพำ มือที่สั่นเทาเลื่อนไปแตะที่หน้าจอสัมผัส ข้อมูลดิบที่ถูกฝังลึกอยู่ในโครงสร้างระดับล่างของอัลกอริทึมเผยตัวออกมา มันคือบันทึกข้อมูลการแก้ไขโค้ดที่เขาจำไม่ได้ว่าเคยทำ มันคือจุดยุทธศาสตร์ที่เขาเคยพยายาม 'ทำลาย' วงจรนี้มาก่อน... ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่เป็นหลายร้อยครั้ง เขาสูญเสียความทรงจำเหล่านั้นไปทุกครั้งที่ลูปรีเซ็ตเหมือนกับไฟล์ขยะที่ถูกลบไปตามโปรโตคอลความปลอดภัยของระบบโอเมก้า “คุณเคยทำสำเร็จแล้ว เคนจิ” เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นจางๆ ของโอโซนจากเครื่องจักรโชยปะทะจมูก “คุณเคยหยุดวงจรนี้ได้ในลูปที่ 124 แต่ในวินาทีที่ทุกอย่างหยุดหมุน คุณกลับเป็นคนเลือกที่จะกด 'Reset' ด้วยตัวเอง เพราะคุณรับความจริงที่ว่าคนรักของคุณไม่มีวันกลับมาได้แม้จะทำลายวงจรนี้ไปก็ตาม” “โกหก... ถ้าผมเคยทำลายมันได้ ทำไมผมถึงยังอยู่ที่นี่?” เคนจิหันกลับมาตะคอก ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความแตกสลาย “ถ้าผมมีอำนาจขนาดนั้น ทำไมผมต้องมาทนทุกข์อยู่กับภาพความทรงจำที่บิดเบี้ยวพวกนี้!” “เพราะคุณกลัวความว่างเปล่า” เอลาร่ากระซิบข้างหูของเขา เสียงของเธอนุ่มนวลอย่างประหลาด “ความตายของเธอมันโหดร้ายเกินไปสำหรับคุณ คุณจึงสร้างจักรวาลจำลองที่เต็มไปด้วยการเริ่มต้นใหม่ เพื่อให้ตัวเองได้มีโอกาสพบเธออีกครั้ง แม้จะเป็นเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่เธอจะจากไปก็ตาม คุณไม่ใช่เหยื่อของอัลกอริทึม เคนจิ... คุณคือผู้สร้างมันขึ้นมาตั้งแต่ต้น” โลกของเคนจิหมุนเคว้ง สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มบิดเบี้ยว ภาพเงาในอดีตที่เขาเคยเข้าใจว่าเป็นความฝันยามค่ำคืน เริ่มฉายชัดขึ้นเป็นภาพเหตุการณ์จริงที่เขากดปุ่มย้อนเวลาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเจ็บปวดที่เขาเฝ้าโทษว่าเป็นฝีมือของโชคชะตา แท้จริงแล้วคือน้ำมือของตัวเองที่พยายามจะกักขังเวลาเอาไว้ด้วยความรักที่ผิดเพี้ยน เคนจิมองไปที่ปุ่ม Enter เขาเห็นนิ้วของตัวเองขยับไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ หากเขากดมันตอนนี้ การทำลายลูปอาจจะกลายเป็นจริง แต่ถ้าความทรงจำของเอลาร่าเป็นเรื่องจริง... การทำลายลูปก็คือการยอมรับว่าเขาฆ่าเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความเห็นแก่ตัวของเขาเอง ทันใดนั้น แสงสีแดงวาบไปทั่วห้องควบคุม สัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดังระงมไปทั่วโถงสถานี หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับมืดลง ก่อนจะปรากฏภาพใบหน้าของใครบางคนขึ้นมาแทนที่ ใบหน้าที่เคนจิรู้จักดีกว่าใครในจักรวาลนี้... ใบหน้าของคนรักที่ควรจะตายไปตั้งแต่วินาทีแรกของลูป “เคนจิ... อย่ากดปุ่มนั่น” เสียงที่ดังมาจากหน้าจอไม่ใช่เสียงที่บันทึกไว้ แต่เป็นเสียงที่สั่นไหวและสมจริงเกินกว่าอัลกอริทึมใดจะสร้างขึ้น “เพราะถ้าคุณทำลายมัน ความลับที่ว่าฉันเองก็ 'จำ' ได้ทุกอย่าง... จะถูกเปิดเผยออกมาพร้อมกับการดับสูญของฉันจริงๆ” เคนจินิ่งงัน มือของเขาสั่นเทาเหนือปุ่มคำสั่ง ในขณะที่เอลาร่าถอยหลังออกไป พร้อมกับรอยยิ้มที่เขายังแปลความหมายไม่ได้ ทุกอย่างที่เขาคิดว่ารู้ กลับกลายเป็นเพียงเศษเสี้ยวของจิ๊กซอว์ที่วางสลับที่กัน และตอนนี้... ตัวหมากสำคัญที่เขานึกว่าหลุดหายไปจากกระดาน ก็เพิ่งจะปรากฏตัวขึ้นมาในรูปแบบที่เขาไม่เคยนึกฝันถึงมาก่อน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามากับผมในตอนนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ ควอนตัมคอร์