การตื่นรู้

"รหัสผ่านไม่ได้อยู่ที่การคำนวณซ้ำ แต่มันอยู่ที่การยอมรับว่าตัวเลขเหล่านั้นโกหกคุณ เคนจิ" ดร.เอลาร่า วางแก้วกาแฟที่เย็นชืดลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรม เสียงกระทบของแก้วเซรามิกกับโลหะดังกังวานในความเงียบงันของห้องนิรภัยใต้ดิน เธอยืนพิงผนัง ดวงตาคู่คมจ้องมองเคนจิที่กำลังขยับนิ้วรัวเร็วผ่านอากาศธาตุ แสงสีฟ้าจากอัลกอริทึมสะท้อนบนม่านตาของเขาจนกลายเป็นสีครามซีดจาง เคนจิหยุดมือทันที ลมหายใจของเขาหนักหน่วง ร่างกายของเขาสั่นเทาไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า แต่เพราะความเข้าใจที่กำลังกัดกินตรรกะเดิมที่เขาเคยยึดถือ "ถ้าอัลกอริทึมไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อย้อนเวลา แต่ถูกออกแบบมาเพื่อ 'บีบอัด' ช่วงเวลาที่ผิดพลาดทิ้งไป..." เคนจิพึมพำ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเหมือนคนเพิ่งผ่านการตะโกนมานับร้อยครั้ง "งั้นที่ผ่านมา ลูปที่ผมต้องเห็นเธอตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ แต่มันคือผลลัพธ์ที่สมบูรณ์ที่สุดของสมการนี้งั้นหรือ?" เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นโอโซนจากเครื่องจักรทำให้บรรยากาศตึงเครียดจนน่าอึดอัด เธอใช้นิ้วเรียวแตะที่หน้าผากของเคนจิเบาๆ ราวกับจะถ่ายทอดกระแสความคิดบางอย่าง "คุณฉลาดมาก เคนจิ คุณพยายามเปลี่ยนอดีตด้วยการคำนวณเส้นทางที่น่าจะเป็นไปได้ที่สุด แต่คุณลืมไปว่าในจักรวาลที่ถูกกำหนดด้วยอัลกอริทึม 'ความน่าจะเป็น' คือคุกที่ขังคุณไว้ การที่คุณตายแล้วฟื้น การที่คุณกลับมาจุดเริ่มต้น ทุกอย่างไม่ได้เป็นไปเพื่อช่วยให้คุณแก้ไขความผิดพลาด แต่มันคือกระบวนการ 'Defragmentation' ของจักรวาล เพื่อกำจัดตัวแปรที่ชื่อว่า 'ความรัก' ของคุณออกไป" เคนจิขมวดคิ้วแน่น เขามองเห็นภาพเส้นใยของเวลาที่ถักทอเป็นตาข่ายเรืองแสง เขาไม่ได้มองมันในฐานะวิศวกรอีกต่อไป แต่เขามองเห็นมันในฐานะส่วนหนึ่งของกลไกนั้นเสียเอง ความรู้สึกผิดที่เคยแบกรับมาตลอดเกือบครึ่งชีวิตเริ่มเปลี่ยนรูปกลายเป็นความกระจ่างแจ้งอันโหดร้าย เขายื่นมือออกไปสัมผัสกับสายข้อมูลที่ลอยอยู่เบื้องหน้า แทนที่จะสั่งการมันด้วยคำสั่งโปรแกรม เขาตัดสินใจลองทำสิ่งที่ไร้เหตุผลที่สุด นั่นคือการ 'แทรกแซง' ด้วยความรู้สึกนึกคิด แทนที่จะใช้ตรรกะ ทันใดนั้น ห้องทั้งห้องก็สั่นสะเทือน เสียงเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วบริเวณ ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่สมองของเคนจิเหมือนเขื่อนที่แตกออก เขาเห็นทุกวินาทีของการย้อนเวลานับร้อยครั้งที่ผ่านมา เห็นใบหน้าของเธอ เห็นรอยยิ้มสุดท้าย ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบและเริ่มต้นใหม่ "กลไกนี้..." เคนจิแค่นยิ้มออกมาทั้งน้ำตา "มันไม่ใช่การย้อนเวลากลับไป แต่เป็นการเลือกกิ่งก้านสาขาของความเป็นจริงที่เจ็บปวดน้อยที่สุด แล้วฆ่ากิ่งก้านที่เหลือทิ้งทั้งหมด... เอลาร่า ผมไม่ได้เป็นคนย้อนเวลา ผมเป็นแค่ผู้สังเกตการณ์ที่อัลกอริทึมเลือกไว้เพื่อตัดสินว่าจะทำลายความทรงจำชุดไหนทิ้ง!" เอลาร่าไม่ได้ตอบ แต่เธอกลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความกังวลที่ปิดไม่มิด "คุณเข้าใจแล้วจริงๆ สินะ" เธอกล่าวเสียงเรียบ "แต่ในเมื่อคุณรู้แล้วว่าคุณคือส่วนหนึ่งของสมการ คุณคิดหรือว่าระบบจะยอมให้คุณเป็นอิสระ?" ทันใดนั้น แผงควบคุมตรงหน้าเคนจิก็ดับวูบลง ก่อนจะเปิดขึ้นมาใหม่ด้วยข้อความที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่ภาษาคอมพิวเตอร์ แต่มันคือบันทึกส่วนตัวของเขาเอง... ที่ถูกเขียนไว้ในอนาคต *“เคนจิ หากเจ้าอ่านข้อความนี้ได้ แสดงว่าเจ้ารู้แล้วว่าสิ่งที่พรากเธอไป ไม่ใช่ความผิดพลาดของอัลกอริทึม แต่เป็นตัวเจ้าเองในลูปที่ 95 ที่กำลังตัดสินใจจะลบจักรวาลนี้ทิ้งเพื่อจบความทุกข์ของเธอ... เจ้าพร้อมจะเผชิญหน้ากับฆาตกรที่แท้จริงหรือยัง?”* เคนจิเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยจังหวะที่ผิดปกติ เมื่อประตูนิรภัยด้านหลังเอลาร่าค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นร่างของชายคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาในห้อง ร่างนั้นสวมชุดวิศวกรแบบเดียวกับเขา รอยแผลเป็นที่ขมับซ้ายเหมือนกันทุกประการ และแววตาที่เย็นชาจนน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่เขาเคยเป็น ชายคนนั้นยิ้มให้เขา เป็นยิ้มที่เคนจิรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร "ทักทายตัวเองหน่อยไหม เคนจิ?" ร่างนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ "เราเสียเวลามามากพอแล้ว... ถึงเวลาที่หนึ่งในเราต้องหายไปสักที" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามากับผมในตอนนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ ควอนตัมคอร์