แผนที่ดาวในใจ

"ค่าความน่าจะเป็นในการผ่านมิติพุ่งสูงขึ้นถึงร้อยละสี่สิบสอง แต่ต้นทุนที่ต้องแลกคือการลบตัวตนของคนทั้งกองยานออกจากฐานข้อมูลความจริง คุณพร้อมจะทำลายเส้นตายครั้งสุดท้ายด้วยการเป็นคนเถื่อนในจักรวาลคู่ขนานแล้วหรือยัง เคนจิ?" เสียงของดร.เอลาร่าราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์ที่เปล่งออกมากลับสั่นคลอนมวลอากาศภายในห้องควบคุมที่คับแคบ แสงสีฟ้าจากโฮโลแกรมกราฟิกสะท้อนบนดวงตาของเธอ เผยให้เห็นร่องรอยของความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น เคนจิไม่ตอบทันที เขายืนนิ่งอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก ปลายนิ้วสัมผัสกับพื้นผิวเย็นเยียบของคีย์บอร์ดเสมือนจริง ในหัวของเขาไม่ได้มีภาพของสมการ แต่เป็นภาพเงาของคนที่เขาไม่อาจรักษาไว้ได้ในลูปที่สามสิบเก้า ความรู้สึกผิดที่หนักอึ้งราวกับหลุมดำกำลังกัดกินสติสัมปชัญญะ แต่เขาก็รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือตรรกะ "คุณไม่ได้กำลังพูดถึงแค่การหนี เอลาร่า" เคนจิแค่นยิ้มที่มุมปากโดยไม่หันไปมอง "คุณกำลังพูดถึงการ 'ตัดขาด' จากทุกสิ่งที่เคยเป็นเรา การลบเส้นตายหมายความว่าเราจะไม่มีวันกลับมาที่จุดเริ่มต้นได้อีก แม้กระทั่งในตอนที่ผมพยายามแก้ไขความผิดพลาดครั้งนั้น" เขากดรหัสผ่านที่ซับซ้อนสิบสองชุดลงไป แถบสถานะสีแดงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต แสดงถึงการปลดล็อกพิกัดดาราศาสตร์ที่ไม่อยู่ในสารบบของจักรวาลเดิม นี่คือแผนที่ดาวในใจที่เขาเพิ่งสรุปผลได้จากอัลกอริทึมที่เขาทุ่มเทชีวิตวิจัยมาตลอดนับสิบปี เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้จนเขาสามารถได้กลิ่นโอโซนจางๆ จากชุดปฏิบัติการของเธอ "ความผิดพลาดน่ะหรือ? เคนจิ คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือว่า 'ความผิดพลาด' ที่คุณเรียกน่ะ คือโครงสร้างหลักของลูปนี้ต่างหาก ถ้าคุณไม่สูญเสียเธอ คุณก็คงไม่มีแรงผลักดันที่จะสร้างโปรเจกต์โอเมก้าขึ้นมา... สรุปคือคุณกำลังพยายามทำลายต้นเหตุของตัวคุณเอง" เคนจิชะงัก นิ้วที่กำลังพิมพ์คำสั่งสุดท้ายหยุดค้างกลางอากาศ คำพูดของเธอเหมือนมีดสั้นที่กรีดลงบนความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุด เขาหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาของเขาฉายแวววูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับไปนิ่งสนิทตามนิสัย "ถ้าการมีอยู่ของผมคือคำสาปที่สร้างลูปนี้ขึ้นมา ผมก็จะขอใช้ความสามารถทั้งหมดที่มีเพื่อถอนคำสาปนั้นด้วยมือของตัวเอง ไม่ว่ามันจะหมายถึงการลบชื่อของผมออกจากประวัติศาสตร์ของจักรวาลนี้ก็ตาม" "คุณเลือกเองนะ" เอลาร่าถอยห่างหนึ่งก้าว แววตาของเธอเปลี่ยนไปชั่วขณะ มันมีความเสียใจ... หรืออาจจะเป็นความสมเพช? "แต่คุณลืมคำนวณไปตัวแปรหนึ่ง เคนจิ... ลูปนี้ไม่ได้มีแค่คุณและฉันที่เป็นผู้คุมเกม" เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นห้องควบคุม พื้นที่ห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนโฮโลแกรมรอบตัวบิดเบี้ยว เคนจิรีบหันกลับไปที่หน้าจอ ระบบไม่ได้ถูกรุกรานจากภายนอก แต่มันกำลังเปลี่ยนสถานะจาก 'การคำนวณ' ไปสู่ 'การบังคับใช้งาน' โดยอัตโนมัติ "เกิดอะไรขึ้น!" เขาคำราม พยายามแย่งชิงการควบคุมกลับมา แต่เส้นสายสีแดงพุ่งผ่านหน้าจอราวกับงูพิษ มันไม่ได้นำทางไปยังพิกัดที่เขาตั้งไว้ แต่มันกำลังพุ่งไปสู่จุดที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงมากที่สุด นั่นคือมิติที่คนรักของเขายังมีชีวิตอยู่ เอลาร่ายิ้มบางๆ ขณะที่ร่างของเธอเริ่มโปร่งแสงจากการเปลี่ยนผ่านของมิติ "ฉันไม่ได้เป็นคนทำหรอกนะ เคนจิ... แต่คนที่คุณพยายามจะช่วยในทุกๆ ลูปนั่นแหละ ที่เป็นคนเขียนอัลกอริทึมย้อนกลับนี้ขึ้นมา เธอรอคุณอยู่ในจุดจบที่คุณหนีไม่พ้นมาตลอด" ในเสี้ยววินาทีก่อนที่แสงสีขาวจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เคนจิเห็นเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่หลังกำแพงมิติที่กำลังแตกร้าว เงาร่างนั้นสวมชุดแบบเดียวกับเขา และกำลังนับถอยหลังด้วยริมฝีปากที่ไม่มีเสียง เขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า ทุกอย่างไม่ใช่การหนี แต่เป็นการเดินเข้าสู่กรงขังที่ล้ำลึกกว่าเดิม ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามากับผมในตอนนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ ควอนตัมคอร์