ความเงียบงันที่น่าสะพรึง

“ความเงียบนี้ไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือการกลั้นหายใจของจักรวาลครับ เอลาร่า” เคนจิเอ่ยขึ้นโดยไม่หันไปมองคู่สนทนา ดวงตาของเขาจดจ้องอยู่กับหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงเส้นกราฟความน่าจะเป็น ซึ่งบัดนี้มันนิ่งสนิทราวกับเส้นชีพจรของผู้ป่วยที่สิ้นใจไปแล้ว ค่าความผันผวนของลูปที่ควรจะพุ่งพล่านกลับเรียบราบเป็นเส้นตรงอย่างน่าประหลาดใจ ดร.เอลาร่านั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้โลหะข้างสถานีควบคุม เสียงส้นรองเท้าของเธอที่เคาะพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอในตอนแรก บัดนี้หยุดชะงักลงราวกับถูกแช่แข็ง เธอประสานมือวางบนตัก สายตาคมกริบของเธอมองไปยังความมืดมิดนอกกระจกหน้ารถขนส่งอวกาศที่ลอยเคว้งอยู่ในเขตสุญญากาศของมิติเวลา “ศัตรูของเราไม่เคยเป็นพวกมีมารยาทพอจะถอยทัพไปเฉยๆ หรอกนะเคนจิ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ามีร่องรอยของการขบคิด “การที่พวกมันหยุดการโจมตีทางอัลกอริทึม... ไม่ใช่เพราะพวกมันพ่ายแพ้ แต่เป็นเพราะพวกมันกำลัง ‘คำนวณ’ อะไรบางอย่างที่เราอาจจะมองข้ามไป” เคนจิแค่นยิ้มที่มุมปาก มือที่สวมถุงมือหนังกระชับเข้าหากันจนเกิดเสียง “พวกมันกำลังเปลี่ยนยุทธวิธี หรือไม่ก็... กำลังรอให้เราเดินก้าวพลาดเองในขณะที่เรากำลังระแวงความเงียบนี้” เขาลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปเห็นดวงดาวที่บิดเบี้ยวจากแรงโน้มถ่วงจำลอง ความว่างเปล่าที่อยู่ตรงหน้าช่างกดดันเสียจนทำให้เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวสัมผัสของมิติเวลา การที่ระบบตรวจจับไม่มีการเคลื่อนไหวเลยแม้แต่น้อยเป็นเรื่องที่ขัดต่อตรรกะของ 'โอเมก้า' อย่างสิ้นเชิง “คุณคิดว่ารอยแยกของลูปปิดตัวลงแล้วหรือครับ?” เคนจิถามขึ้นโดยไม่ละสายตาจากความมืด “ในเชิงฟิสิกส์มันเป็นไปไม่ได้” เอลาร่าตอบพลางลุกขึ้นเดินมาหยุดอยู่ข้างเขา กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่เย็นเยียบราวกับอากาศในห้องทดลองโชยเข้าจมูกเคนจิ “นอกจากว่า... มีใครบางคนในลูปนี้กำลังควบคุมจุดศูนย์กลางของเวลาเสียเอง และคนคนนั้นไม่ใช่พวกเรา” เคนจินิ่งไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยจังหวะที่ไม่ปกติ ภาพใบหน้าของคนรักที่เสียชีวิตในลูปแรกวูบเข้ามาในความคิด ราวกับเศษเสี้ยวของความทรงจำที่ถูกกักขังไว้ในวงจรที่ไม่มีวันจบสิ้น หากศัตรูเงียบหายไป นั่นหมายความว่า ‘ตัวแปรต้น’ กำลังจะเปลี่ยนไป “ถ้าพวกมันหยุด... แปลว่าพวกมันได้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว” เคนจิพึมพำ ตรรกะในหัวเขาสั่งการให้เขารีบตรวจสอบบันทึกย้อนหลัง แต่ทันใดนั้น แสงไฟในห้องควบคุมก็กระพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากระบบสำรอง ความเงียบที่น่าสะพรึงเข้าปกคลุมห้องทั้งห้องจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของกันและกัน “เคนจิ...” เสียงของเอลาร่าแผ่วเบาลง “ดูที่หน้าจอหลักนั่นสิ” เขารีบหันกลับไปมอง หน้าจอโฮโลแกรมที่เคยว่างเปล่า บัดนี้ปรากฏรหัสชุดหนึ่งที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี มันไม่ใช่รหัสจากศัตรู แต่มันคือรหัสชุดเดียวกับที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อ ‘ปลดล็อกลูป’ ในฐานะเครื่องมือสุดท้ายก่อนที่จักรวาลจะแตกดับ มันไม่ใช่การโจมตี แต่มันคือ ‘การตอบรับ’ “มันไม่ได้เงียบหายไป...” เคนจิกระซิบพลางเบิกตากว้างเมื่อเห็นตัวเลขบนหน้าจอเริ่มนับถอยหลังด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ “มันกำลังย้อนศร... พวกมันกำลังทำลูปนี้ให้เป็นจุดจบที่แท้จริง โดยใช้รหัสผ่านที่เราเพิ่งป้อนเข้าไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน” เอลาร่าหน้าซีดเผือด “เราไม่ได้ป้อนรหัสนั้นลงไปในระบบนะเคนจิ... ใครเป็นคนทำ?” ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดด้านหลังประตูนิรภัย ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกันด้วยความตื่นตะลึง ร่างในชุดคลุมสีเงินที่เคยหายสาบสูญไปในลูปที่สามก้าวออกมาจากเงามืด ในมือของเขาถืออุปกรณ์บันทึกข้อมูลที่มีสัญลักษณ์ของโปรเจกต์ ‘โอเมก้า’ ส่องแสงสว่างโร่ บุคคลนั้นเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ลมหายใจของเคนจิแทบหยุดกะทันหัน นั่นคือตัวเขาเอง... เคนจิจากลูปที่สี่สิบหกที่ควรจะสลายไปพร้อมกับความล้มเหลวตั้งนานแล้ว “ดูเหมือนว่าความเงียบที่พวกคุณกำลังกลัว... จะเป็นเสียงต้อนรับการกลับมาของผมนะ” ร่างนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาเกินกว่าจะใช่คนเดิม “และน่าเสียดายที่ในลูปนี้... ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไม่มีใครได้ออกจากที่นี่ไปทั้งนั้น” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามากับผมในตอนนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ ควอนตัมคอร์