การรุกฆาต

"คุณกำลังพยายามเล่นเกมหมากรุกกับคนที่ถือกระดานอยู่ในมือข้างเดียว เคนจิ... คุณคิดว่าการขยับตัวครั้งนี้จะเปลี่ยนผลลัพธ์ได้จริงหรือ" ดร.เอลาร่าถามโดยไม่หันมามอง ผมจ้องมองแผ่นหลังของเธอที่สะท้อนกับแสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ในห้องแล็บลับใต้ดิน ความเงียบงันถูกฉาบไว้ด้วยเสียงครางต่ำของเซิร์ฟเวอร์อัลกอริทึมโอเมก้าที่ทำงานหนักจนเกิดความร้อนสะสม ผมไม่ได้ตอบเธอในทันที แต่เลือกที่จะขยับนิ้วบนหน้าต่างคำสั่งลอยตัว ปรับแต่งค่าพารามิเตอร์การดีดตัวของอนุภาคในหน่วยมิลลิวินาที นี่ไม่ใช่ลูปที่หนึ่งร้อย หรือห้าร้อยอีกต่อไป ผมก้าวข้ามผ่านความรู้สึกผิดที่เคยกัดกินหัวใจจนกลายเป็นเพียงตัวเลขชุดหนึ่งในหัว กระบวนการคิดของผมตอนนี้ถูกขับเคลื่อนด้วยตรรกะที่เย็นเยียบและแม่นยำยิ่งกว่าเครื่องจักร "หมากรุกไม่ได้มีไว้เพื่อหาผู้ชนะเพียงอย่างเดียว ดร.เอลาร่า" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบจนเกือบจะเย็นชา "มันมีไว้เพื่อบีบให้คู่ต่อสู้เผยจุดอ่อนที่พวกเขาทุ่มเททั้งชีวิตปกปิดเอาไว้ต่างหาก" เอลาร่าหยุดการเคลื่อนไหว เธอนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมา แววตาของเธอสั่นไหวเพียงชั่ววูบ แต่มันก็มากพอที่จะยืนยันสมมติฐานของผม เธอไม่ใช่แค่ผู้เฝ้ามอง แต่เธอคือตัวแปรที่ถูกเขียนลงในสมการตั้งแต่ต้น "คุณเปลี่ยนไปนะ" เธอยิ้มบาง ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ผมเห็นมานับครั้งไม่ถ้วนในลูปก่อนๆ แต่ครั้งนี้... มีบางอย่างที่ต่างออกไป "คุณไม่ได้พยายามจะแก้ไขอดีตเพื่อช่วยใครอีกแล้ว ใช่ไหม? คุณกำลังพยายามที่จะ 'ทำลาย' วงจรนี้ทิ้งไปพร้อมกับความทรงจำทั้งหมด" "ความทรงจำคือภาระที่หนักเกินไปสำหรับมนุษย์ที่พยายามจะเป็นพระเจ้า" ผมเดินเข้าไปใกล้เธอจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงหนึ่งช่วงแขน "ผมคำนวณไว้แล้ว เอลาร่า ถ้าหากผมแทรกแซงรหัสโอเมก้าในจุดที่ 0.0004 วินาทีก่อนที่วงจรจะรีเซ็ต ผลลัพธ์จะไม่ใช่ความตายของใคร แต่จะเป็นการสลายตัวของโครงสร้างเวลาที่คุณสร้างขึ้น" เธอก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว สัญชาตญาณการป้องกันตัวทำงานทันที แต่มันสายเกินไป ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อพูดคุย ผมมาที่นี่เพื่อคุมเกม ผมดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว หน้าจอโฮโลแกรมรอบห้องก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อมูลที่เธอพยายามซ่อนมานานนับปีเริ่มไหลทะลักออกมาเหมือนเลือดที่หลั่งจากแผลที่ถูกกรีดด้วยมีดผ่าตัด นี่คือ 'การรุกฆาต' ของผม "คุณรู้ไหมว่าทำไมเราถึงติดอยู่ในลูปนี้?" เธอกระซิบ เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้น "เพราะคุณไม่ใช่คนแรกที่พยายามทำแบบนี้ เคนจิ ทุกครั้งที่คุณกดคำสั่งนั้น มันไม่ใช่การทำลาย... แต่มันคือการ 'อัปเกรด' โอเมก้าให้ฉลาดขึ้น" มือของผมชะงักค้างอยู่กลางอากาศ หน้าจอแสดงผลกราฟความน่าจะเป็นพุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ จากเดิมที่ผมคุมเกมได้ 85% ตัวเลขเริ่มร่วงหล่นลงดิ่งเหวราวกับกราฟหุ้นที่พังทลาย "ถ้าอย่างนั้น คุณอธิบายหน่อยสิว่าทำไมรอบนี้... ถึงมีบางอย่างที่ต่างออกไป" ผมสวนกลับ พยายามรักษาความนิ่งไว้แม้หัวใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะ "ทำไมในมือของคุณถึงมีคีย์การ์ดของระดับที่ห้า ในขณะที่ในลูปก่อน คุณถูกทำลายทิ้งไปก่อนหน้านั้นนานแล้ว?" เธอยกคีย์การ์ดขึ้นมาดู ราวกับเพิ่งสังเกตเห็นมัน ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างเยือกเย็น "เพราะว่าคนที่เรากำลังคุยด้วยอยู่นี้... ไม่ใช่ดร.เอลาร่าคนเดิมที่คุณเคยรู้จักไงคะ" เธอกดปุ่มสีดำสนิทที่แอบซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ ทันใดนั้นพื้นที่ใต้เท้าของผมก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่แผ่นดินไหว แต่เป็นสัญญาณเตือนว่าโครงสร้างของความเป็นจริงกำลังแตกร้าว เสียงสัญญาณเตือนดังแหลมสูงจนแก้วหูผมแทบแตก ผมมองเห็นนิ้วของตัวเองเริ่มโปร่งใสราวกับแสงโฮโลแกรมที่ขาดความเสถียร "คุณลืมไปแล้วหรือเคนจิ ว่าถ้าคุณรุกฆาตสำเร็จ... สิ่งที่จะถูกลบออกไปจากจักรวาลนี้... ไม่ใช่อัลกอริทึม... แต่เป็นตัวคุณเองต่างหาก" ร่างของเธอค่อยๆ บิดเบี้ยวเหมือนสัญญาณทีวีที่ไร้สัญญาณ ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะเปลี่ยนไปจนผมต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมในตอนนี้... คือตัวผมเองอีกคนหนึ่งในชุดเกราะที่คุ้นตาของหน่วยพิทักษ์กาลเวลาที่ผมเคยทำลายไปเมื่อลูปที่แล้ว รอยยิ้มของเขาเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความสมเพช "ยินดีด้วยที่คุณรุกฆาตผมได้สำเร็จ" ร่างนั้นเอ่ยด้วยเสียงที่เหมือนกับผมทุกประการ "แต่ดูที่หน้าจอด้านหลังคุณสิ เคนจิ... ลูปมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นใหม่ โดยที่คุณไม่ได้อยู่ในนั้นอีกต่อไปแล้ว" ผมหันกลับไปมองหน้าจอที่ว่างเปล่า ก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าที่ค่อยๆ กัดกินร่างของผมไปทีละนิ้ว... นี่ไม่ใช่การรุกฆาตของผม แต่เป็นการจัดวางที่ผมพ่ายแพ้มาโดยตลอด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามากับผมในตอนนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ ควอนตัมคอร์