ทฤษฎีสมคบคิด

"เลิกพล่ามเรื่องจริยธรรมที่ตายไปแล้วเสียที เอลาร่า... ความน่าจะเป็นในการรอดชีวิตของมนุษยชาติในลูปนี้ คือศูนย์จุดศูนย์ศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ และนั่นไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดของอัลกอริทึม แต่มันเกิดจาก 'คน' ที่คุณรับใช้มาตลอดกาล" เคนจิกระแทกแฟลชไดรฟ์สีเงินลงบนโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ แสงไฟนีออนเหนือศีรษะกะพริบถี่เป็นจังหวะที่น่าหงุดหงิด เขาไม่หันไปมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงกำแพงห้องแล็บใต้ดินแห่งนี้ เธอคือจุดเชื่อมต่อเดียวที่เขายังหลงเหลืออยู่ แม้จะรู้ดีว่าเธอนั่นแหละคือเศษเสี้ยวของรหัสลับที่เขาพยายามลบออก ดร.เอลาร่าแค่นหัวเราะ เสียงของเธอก้องสะท้อนไปตามผนังคอนกรีต "คุณช่างเป็นคนที่มีตรรกะน่าสมเพชจริงๆ เคนจิ คุณคิดว่ารัฐบาลสร้าง 'โอเมก้า' ขึ้นมาเพื่อช่วยโลกงั้นหรือ? คุณมองข้ามภาพรวมไปไกลเกินกว่าที่สมองอัจฉริยะของคุณจะคำนวณไหว" "ผมไม่ได้มองข้าม ผมแค่ไม่อยากยอมรับ" เคนจิหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวที่เขาเคยเชื่อใจ "ในทุกๆ ลูปที่ผมย้อนกลับมา ข้อมูลดิบที่ถูกฝังไว้ในเลเยอร์ชั้นในสุดของโปรโตคอลมันฟ้องชัดเจน รัฐบาลไม่ได้กำลังป้องกันหายนะ แต่พวกเขาคือ 'สถาปนิก' ผู้จงใจออกแบบโปรแกรมให้จักรวาลล่มสลาย เพื่อรีเซ็ตโครงสร้างทางอำนาจใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องแล็บ บรรยากาศหนักอึ้งราวกับอากาศกำลังจะหมดไป เคนจิขยับเข้าใกล้เธอ กลิ่นอายของสารเคมีและไฟฟ้าสถิตคละคลุ้ง เขาลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ "บอกผมมา... ทำไมต้องเป็นโซฟี? ทำไมต้องเป็นเธอที่ต้องตายในทุกๆ ลูปเพื่อเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาของอัลกอริทึมนี้?" เอลาร่าเหยียดยิ้ม แต่แววตาของเธอสั่นไหวเพียงชั่ววูบ ก่อนจะกลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็ง "เพราะโซฟีคือตัวแปรเดียวที่ทำให้คุณก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ เคนจิ ความโศกเศร้าเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีเยี่ยมสำหรับการขับเคลื่อนสมการที่มีแต่ความเย็นชาแบบคุณ รัฐบาลไม่ได้ต้องการผู้กอบกู้ พวกเขาต้องการ 'เครื่องจักร' ที่มีความแค้นเป็นแรงผลักดันต่างหาก" เคนจิชะงักไปชั่วครู่ ราวกับหัวใจที่เคยด้านชาถูกเข็มเล่มเล็กทิ่มแทงเข้าอย่างจัง ทุกอย่างที่เขาทำ ทุกวินาทีที่เขาพยายามวิ่งแข่งกับเวลา เพื่อแก้ไขความผิดพลาด เพื่อกู้คืนชีวิตคนที่เขารัก... แท้จริงแล้วมันคือแผนการที่ถูกวางไว้บนตารางหมากรุกของคนกลุ่มหนึ่งที่มองมนุษยชาติเป็นเพียงตัวเลข "คุณก็เป็นหนึ่งในนั้นใช่ไหม?" เคนจิถาม เสียงของเขาเรียบสนิท แต่แฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนจากความโกรธที่อัดแน่น "คุณคือคนเขียนโค้ด 'โอเมก้า' ภาคทฤษฎี และคุณคือคนที่ส่งบันทึกเหตุการณ์ให้ฝ่ายความมั่นคงในทุกครั้งที่ลูปเริ่มใหม่" เอลาร่าเดินเข้ามาหาเขา เธอหยิบแฟลชไดรฟ์บนโต๊ะขึ้นมาแล้วหมุนเล่นระหว่างนิ้ว "ฉันแค่ทำตามอัลกอริทึมที่สมบูรณ์แบบที่สุด... เคนจิ เชื่อผมเถอะ ในโลกที่มนุษย์มีทางเลือก พวกเขาทำลายทุกอย่างพินาศย่อยยับ การจำกัดทางเลือกด้วยการลูปเวลา คือความเมตตาประการเดียวที่รัฐบาลมอบให้" เคนจิคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบสะท้อนถึงความคับแค้นที่สะสมมานับพันวงจร "นั่นคือคำลวงของทรราช! ถ้าผมทำลายสมการนี้ทิ้งเสียตั้งแต่ตอนนี้ ความน่าจะเป็นที่จะเกิดหายนะครั้งใหม่จะลดลงเหลือศูนย์ เพราะเมื่อไม่มีตัวเร่ง ไม่มีทางเลือกที่ถูกบงการ... จักรวาลจะเริ่มเดินหน้าด้วยเจตจำนงเสรีที่แท้จริง" "คุณทำไม่ได้หรอก" เอลาร่ากระซิบข้างหูเขา ลมหายใจอุ่นๆ ปะทะผิวหน้า "เพราะคนที่จะเดินเข้ามาในห้องนี้ในอีกห้าวินาทีข้างหน้า ไม่ใช่เจ้าหน้าที่รัฐ แต่เป็นคนที่คุณพยายามช่วยชีวิตมาตลอด... โซฟี เวอร์ชั่นที่ถูกโปรแกรมใหม่จนไม่หลงเหลือความทรงจำเกี่ยวกับคุณแม้แต่เสี้ยวเดียว" ประตูไฮดรอลิกหนาหนักของห้องแล็บค่อยๆ เลื่อนเปิดออกพร้อมเสียงกลไกที่ทำงานอย่างแผ่วเบา ร่างของหญิงสาวในชุดเครื่องแบบสีขาวสะอาดตาเดินเข้ามา เธอถือกระบอกฉีดพลาสมาในมือด้วยท่าทีที่เย็นชาและไร้ความรู้สึก ราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้อย่างดีเยี่ยม โซฟีหยุดยืนตรงหน้าเคนจิ ดวงตาของเธอมองผ่านเขาไปราวกับมองผ่านอากาศธาตุ เธอไม่ได้เอ่ยทักทาย ไม่มีการยิ้มให้เหมือนในความทรงจำที่แตกสลายของเขา เพียงแค่ยกกระบอกพลาสมาขึ้นเล็งไปที่หัวใจของเคนจิอย่างแม่นยำ เคนจิยืนนิ่ง แววตาของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเวทนาที่เจ็บปวดที่สุด เขาหันไปมองเอลาร่าที่กำลังยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะหันกลับมามองเงาร่างของคนที่เขารักที่สุดในขณะที่เธอกำลังจะเหนี่ยวไก ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามากับผมในตอนนี้นะครับ ควอนตัมคอร์