การสำรวจจิตใต้สำนึก

"คุณกำลังโกหก เคนจิ... คุณไม่ได้แค่รื้อค้นข้อมูลในโปรโตคอลโอเมก้า แต่คุณกำลังเอาสมองตัวเองไปเป็นสนามทดลองเพื่ออ่านความทรงจำของ 'ศพ' ที่วนเวียนอยู่ในลูปนี้" เสียงของดร.เอลาร่าดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท เธอยืนพิงกรอบประตูเหล็กกล้าที่เย็นเยียบ สายตาของเธอไม่ได้มองมาที่ผม แต่มองผ่านไปยังจอโฮโลแกรมสามมิติที่แสดงเส้นกราฟสมองซึ่งเต้นระริกเหมือนจังหวะหัวใจที่ใกล้จะหยุดเต้น ผมไม่ได้ตอบกลับทันที ปล่อยให้ความเงียบทำงานของมันขณะที่ผมพยายามประคองสติไม่ให้แตกสลายไปกับกระแสข้อมูลมหาศาลที่กำลังไหลบ่าเข้าสู่เยื่อหุ้มสมอง ผมแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "ถ้าการรู้ความจริงมันทำให้คุณหวาดกลัวขนาดนั้น ผมแนะนำให้คุณหันหลังกลับไปซะ เอลาร่า เพราะสิ่งที่ผมเห็นในจิตใต้สำนึกของคนที่ตายไปแล้ว มันไม่ได้มีแค่รหัสผ่าน แต่มันมี 'ความผิดพลาด' ที่คุณตั้งใจซ่อนไว้" ผมกดปุ่มยืนยันการเชื่อมต่อ 'นิวรัล ลิงก์' (Neural Link) อีกครั้ง ความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาเหมือนมีเข็มแหลมพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่ขมับ แต่ผมกัดฟันกรอด ทนรับแรงกระแทกนั้นไว้ โลกทั้งใบหมุนคว้าง ภาพในจอเรตินาของผมเปลี่ยนจากห้องแล็บที่มืดสลัวกลายเป็นความทรงจำที่แตกสลาย นี่ไม่ใช่ความทรงจำของผม แต่มันคือของ 'มาร์คัส' วิศวกรควบคุมระบบที่เสียชีวิตไปตั้งแต่ลูปที่สี่ ความทรงจำของเขาไม่ได้เป็นเส้นตรง แต่มันบิดเบี้ยวเหมือนแผ่นฟิล์มที่โดนความร้อนแผดเผา ผมเห็นภาพเขากำลังยืนอยู่หน้าแผงควบคุม ในขณะที่แสงสีฟ้าจากพายุเวลาเริ่มฉีกกระชากมิติรอบตัวเขา มาร์คัสไม่ได้หวาดกลัวความตาย สิ่งที่เขาหวาดกลัวคือความรู้สึกที่ว่า 'เขากำลังลืม' *“มันไม่ได้จางหายไป... มันแค่ถูกเขียนทับ”* เสียงของมาร์คัสสะท้อนในหัวผม มันไม่ใช่เสียงพูด แต่มันคือความคิดที่ถูกกักขังอยู่ในลูป ผมขยับนิ้วสั่งการผ่านอินเทอร์เฟซทางจิต พยายามเจาะลึกเข้าไปในชั้นที่ลึกที่สุดของจิตใต้สำนึกเขา ที่นั่นผมพบสิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่า ภาพใบหน้าของใครบางคน—ไม่ใช่คนรักของผม แต่เป็น 'ผมเอง' ในลูปที่ผมยังไม่เคยไปถึง "คุณเห็นมันแล้วใช่ไหม?" เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ ความร้อนจากตัวเธอสัมผัสได้ผ่านบรรยากาศที่กดดัน "เคนจิ ความทรงจำที่คุณกำลังดูอยู่ไม่ใช่ของคนอื่น แต่มันคือ 'ขยะตกค้าง' จากทุกๆ ลูปที่คุณพยายามแก้ไข ทุกครั้งที่คุณรีเซ็ตวงจร คุณไม่ได้ลบมันทิ้ง แต่คุณสะสมมันไว้ในฐานข้อมูลจิตใต้สำนึกของคุณเอง" ผมลืมตาขึ้นช้าๆ เหงื่อกาฬซึมตามไรผม ร่างกายผมสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าทางสมอง ผมหันไปมองเธอ สายตาของผมคงจะเต็มไปด้วยความสับสนและโกรธเกรี้ยว "นี่คือเหตุผลที่ผมไม่เคยจำอะไรได้ชัดเจนในตอนเริ่มลูปใช่ไหม? เพราะคุณใส่ฟิลเตอร์กั้นไว้ เพื่อไม่ให้ผมเห็นว่าผมเคยฆ่าพวกเขาทุกคนซ้ำแล้วซ้ำเล่าในลูปที่ล้มเหลว!" "เราไม่มีทางเลือก" เธอตอบเสียงเรียบ แต่แววตาของเธอสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที "ถ้าคุณจำได้ว่าคุณทำอะไรลงไปในลูปที่ 27 คุณจะไม่มีวันกล้ากดปุ่มเริ่มลูปที่ 28" ผมสูดหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของตรรกะที่เหลืออยู่ หากความทรงจำเหล่านี้คือผลพวงจากการกระทำของผม แสดงว่า 'อัลกอริทึมสุดท้าย' ไม่ใช่เครื่องมือในการหยุดลูป แต่มันคือเครื่องมือในการกักขังวิญญาณของผู้ที่พยายามขัดขืนเวลาไว้ในนรกที่ไม่มีวันสิ้นสุด ในขณะที่ผมกำลังจะถามเธอต่อ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังขึ้นทั่วทั้งห้องแล็บ จอภาพโฮโลแกรมเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดงฉาน ทุกอย่างรอบตัวเริ่มสั่นไหวเหมือนภาพในกระจกที่กำลังจะแตก "เคนจิ! ถอดการเชื่อมต่อนั่นออกเดี๋ยวนี้! ระบบกำลังรับค่าความเครียดเกินขีดจำกัด ถ้าคุณยังฝืนอ่านจิตใต้สำนึกต่อไป สมองคุณจะไหม้ตายคาที่นั่ง!" เอลาร่าตะโกนอย่างเสียอาการ ผมยิ้ม—ยิ้มที่แม้แต่ตัวผมเองก็ไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอย่างไร ผมไม่ถอดสายเชื่อมต่อออก แต่กลับเร่งระดับการไหลของข้อมูลให้เร็วขึ้นจนถึงขีดสุด สิ่งที่ผมเห็นในวินาทีสุดท้ายนั้นไม่ใช่ความทรงจำของมาร์คัส แต่มันคือรหัสชุดหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกที่สุดของ 'ตัวผมเอง' รหัสนั้นระบุชื่อโครงการที่ไม่เคยถูกบันทึกไว้ในเอกสารใดๆ และใต้ชื่อนั้น มีภาพของเอลาร่าในวัยเด็กกำลังถือนาฬิกาทรายที่ไม่มีวันไหลหมด—ไม่ใช่ในฐานะผู้ร่วมงาน แต่ในฐานะ 'คนคุมลูป' ตัวจริง ผมลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวจนมองไม่เห็นตัวเธออีกต่อไป แต่เสียงกระซิบหนึ่งดังขึ้นข้างหูผม เป็นเสียงของผมเอง—เสียงจากอนาคตที่ดูเหมือนจะแก่ชราและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด *"เคนจิ... อย่าเชื่อสิ่งที่เธอพูด เพราะสิ่งที่เธอซ่อนไว้ คือเหตุผลเดียวที่ทำให้เราต้องตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า"* ประตูห้องแล็บเปิดผางออกพร้อมกับร่างของใครบางคนที่ผมไม่คาดคิดว่าจะมาอยู่ที่นี่ เขาคนนั้นเดินเข้ามาพร้อมกับปืนที่เล็งตรงมาที่หน้าอกของผม และเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุน "ยินดีด้วยที่คุณพบความจริงนะคุณควอนตัมคอร์ แต่น่าเสียดาย... เพราะนี่คือลูปสุดท้ายที่คุณจะได้หายใจ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่บิดเบี้ยวไปพร้อมกับผมนะครับ - ควอนตัมคอร์