ความตายที่ไม่มีวันมาถึง

หน้าปัดนาฬิกาดิจิทัลบนข้อมือของเคนจิล็อคค้างอยู่ที่ 23 นาฬิกา 59 นาที 59 วินาที มันเป็นตัวเลขที่เขาจ้องมองมาแล้วไม่ต่ำกว่าสามพันครั้ง แต่วินาทีที่หกสิบไม่เคยมาถึง พื้นที่รอบตัวเขาราวกับถูกแช่แข็งในสุญญากาศทางความคิด อากาศในห้องทดลองใต้ดินชั้นลึกเจ็ดร้อยเมตรหนาแน่นจนเกือบจะเป็นของเหลว กลิ่นอับของโอโซนและน้ำมันเครื่องคละคลุ้งผสมปนเปกับกลิ่นเหงื่อจางๆ บนฝ่ามือของเขาเอง "คุณพยายามจะหยุดเข็มนาฬิกาด้วยความโกรธอีกแล้วนะครับ เคนจิ" เสียงนั้นดังมาจากมุมมืดของห้องทดลอง น้ำเสียงราบเรียบ ไพเราะ แต่แฝงความเย้ยหยันไว้ลึกซึ้ง ดร.เอลาร่าก้าวออกมาจากเงาของเสาคอนกรีตเสริมเหล็ก มือเรียวบางของเธอกำลังหมุนปากกาโลหะเล่นอย่างใจเย็น ดวงตาสสีเทาคู่นั้นสะท้อนแสงสีแดงวาบจากหน้าจอหลักของโปรเจกต์ 'โอเมก้า' ที่กำลังกะพริบเตือนความล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เคนจิไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาใช้ปลายนิ้วกวาดผ่านหน้าจอโฮโลแกรมที่ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ รหัสโค้ดนับล้านบรรทัดวิ่งผ่านเรตินาของเขาด้วยความเร็วสูงจนพร่ามัว ตรรกะทุกอย่างที่เขาเคยยึดถือ พีชคณิตเชิงเส้น สมการควอนตัม และทฤษฎีสัมพัทธภาพ ทั้งหมดพังทลายลงตรงหน้าเหลือเพียงความว่างเปล่า "มันไม่ใช่ความโกรธ เอลาร่า" เคนจิเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ริมฝีปากแห้งผากจนแทบปริแตก "มันคือการคำนวณความน่าจะเป็นครั้งสุดท้าย... ซึ่งผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นศูนย์ เช่นเคย" "เพราะคุณกำลังคำนวณในกรอบของเวลาที่เป็นเส้นตรงต่างหากล่ะครับ" เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย กลิ่นที่เคยหอมหวานในความทรงจำ แต่วันนี้มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนยาพิษเคลือบน้ำตาล "คุณคาดหวังให้วินาทีที่ห60 ทำงาน ทั้งที่คุณเป็นคนสร้างเงื่อนไขให้มันวนกลับมาเริ่มต้นใหม่เองตั้งแต่แรก... ลืมไปแล้วหรือครับ ว่าใครเป็นคนกดปุ่มยืนยันโปรโตคอลนี้" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในความทรงจำ ภาพเหตุการณ์ในวันที่ทุกอย่างพังทลายวนกลับมาฉายซ้ำในหัว สมองของเคนจิบันทึกภาพร่างไร้ลมหายใจของคนที่เขารักที่สุดไว้ทุกอณู ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจเขามาตลอดทำให้เขายอมแลกทุกอย่าง แม้กระทั่งการติดอยู่ในกาลVลูปอันเป็นนิรันดร์ เพื่อแลกกับการได้แก้ไขมันอีกครั้ง... แต่จักรวาลกลับใจร้ายกว่าที่คิด มันไม่ได้ให้โอกาสเขาแก้ไข แต่มันให้โอกาสเขาได้ "รับรู้" ความล้มเหลวเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ฉันไม่ได้ทำเพื่อวนลูป" เคนจิหันขวับมามองเธอ ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน "ฉันทำเพื่อตัดวงจรนี้ทิ้งต่างหาก" "ถ้าอย่างนั้น ทำไมเราถึงยังติดอยู่ที่นี่ล่ะครับ?" เอลาร่ายิ้มบางๆ รอยยิ้มที่อ่านไม่ออก เธอยื่นมือไปแตะที่หน้าจอโฮโลแกรมของเคนจิ ปลายเลื้อยของรหัสสีฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันทีที่สัมผัส "คุณบอกว่าต้องการความจริง แต่ทุกครั้งที่คุณเข้าใกล้คำตอบ ความทรงจำของคุณก็จะถูกรีเซ็ต... หรือจริงๆ แล้ว คนที่กลัวความจริงที่สุด ไม่ใช่ระบบ... แต่เป็นตัวคุณเองต่างหาก เคนจิ" บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปฏิกรณ์ควอนตัมใต้พื้นห้องดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท มันไม่ใช่แค่เสียงเครื่องจักร แต่มันฟังดูคล้ายเสียงหัวใจที่กำลังเต้นช้าลงเรื่อยๆ รอเวลาหยุดนิ่ง เคนจิมองหน้าหญิงสาวผู้เป็นทั้งมิตรและปริศนา สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว ข้อมูลชุดใหม่ที่เขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนเริ่มปะติดปะต่อกันในเสี้ยววินาที รอยยิ้มของเอลari การตั้งค่าระบบที่ไม่เคยตรงกับบันทึกเก่า และที่สำคัญที่สุด... นาฬิกาบนข้อมือของเธอไม่ได้หยุดอยู่ที่ 23:59:59 เหมือนของเขา แต่มันกำลังเดินหน้าต่อไปอย่างเลือดเย็น "เธอ..." เคนจิกัดฟันกรอด หัวใจกระหน่ำรัวด้วยความตระหนักรู้บางอย่างที่น่ากลัว "เธอไม่ได้ติดอยู่ในลูปนี้กับฉัน... เธอคือคนควบคุมนาฬิกาเรือนนี้ตั้งแต่แรก" เอลาร่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เธอยกข้อมือขึ้นให้เขาเห็นหน้าจอดิจิทัลของเธอที่แสดงเวลา 00:00:01 น. อย่างชัดเจน "ยินดีต้อนรับสู่ลูปที่สามพันหนึ่งครับ เคนจิ... และน่าเสียดาย ที่นี่คือจุดจบที่คุณไม่มีวันได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย" ฉับพลันนั้น ประตูนิรภัยหนาตันนับตันด้านหลังห้องทดลองก็ส่งเสียงกรีดร้องด้วยแรงดันมหาศาล สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้อง ร่างเงาดำทึบหลายร่างก้าวพ้นกลุ่มควันจางๆ ที่พุ่งออกมาจากช่องระบายอากาศ และหนึ่งในนั้น... คือร่างของตัวเขาเองที่ถือปืนเลเซอร์เล็งตรงมาที่นี่ด้วยแววตาไร้ซึ่งความAนี ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่บิดเบี้ยวไปพร้อมกับผมครับ - ควอนตัมคอร์