อัลกอริทึมที่ผิดพลาด

กระบอกปืนพลาสม่ารุ่นต้นแบบ ‘อีเธอร์-ซีโร่’ ที่ผมเป็นคนลงมือประกอบขึ้นมากับมือ ส่องแสงสีฟ้าจางๆ สะท้อนกับดวงตาของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ประกายไฟแลบแปลบจากแผงวงจรที่พังเสียหายเหนือศีรษะตกกระทบลงบนพื้นเหล็ก ส่งเสียงดังฉ่าเป็นจังหวะเหมือนเข็มวินาทีที่กำลังเคาน์ดาวน์ชีวิตของผม “เคนจิ... นายยังคงมองฉันด้วยสายตาแบบเดิมเสมอเลยนะ” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงคนตาย แต่มันคือเสียงที่สั่นประสาทผมยิ่งกว่าความเงียบในสุสาน ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือ ‘เอลาร่า’ คนเดียวกับที่สิ้นลมในอ้อมแขนของผมเมื่อ 25 ลูปก่อน รอยแผลเป็นที่หางตาซ้ายของเธอยังคงอยู่เหมือนเดิมทุกประการ ไม่มีแม้แต่องศาที่ผิดเพี้ยน “เธอตายแล้ว” ผมแค่นเสียงลอดไรฟัน ตรรกะในหัวพยายามประมวลผลความน่าจะเป็นนับล้าน แต่มันกลับว่างเปล่า “ในลูปแรก... ฉันเห็นเธอหยุดหายใจ ฉันฝังศพเธอด้วยมือตัวเองที่ใต้ฐานทัพนั่น” เอลาร่าเลิกคิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มของเธอไม่ใช่รอยยิ้มของคนรัก แต่มันคือรอยยิ้มของวิศวกรที่มองเห็นชิ้นส่วนอะไหล่กำลังจะหมดอายุไข “ความตายในมิติของนายมันก็แค่ ‘จุดทศนิยมที่คำนวณพลาด’ เท่านั้นแหละเคนจิ นายเชื่อจริงๆ หรือว่าคนอย่างนายจะสร้างจักรวาลจำลองที่ซับซ้อนขนาดนี้ขึ้นมาได้เพียงลำพัง?” เธอก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว อาวุธในมือยังคงเล็งตรงมาที่หัวใจของผม ผมสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของอากาศที่เริ่มสั่นสะเทือน บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเหมือนภาพโฮโลแกรมที่สัญญาณขาดหาย “อธิบายมา” ผมสั่ง มือขวาเลื่อนไปแตะแผงควบคุมลับที่ซ่อนอยู่ใต้ข้อมือ เตรียมพร้อมสำหรับการรีเซ็ตลูปหากสถานการณ์เลวร้ายถึงขีดสุด “นายไม่ใช่ผู้สร้าง นายคือ ‘เครื่องมือ’” เอลาร่าพูดพลางไล่นิ้วไปตามขอบปืนอย่างใจเย็น “นายถูกเขียนขึ้นมาด้วยโค้ดชุดเดียวกับฉัน หน้าที่ของนายไม่ใช่การหาทางรอดให้จักรวาล แต่เป็นการทดสอบว่า ‘ความรัก’ ของมนุษย์จะทำงานอย่างไรในสภาวะที่ถูกบังคับให้สูญเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่นายลูป... ทุกครั้งที่นายเห็นฉันตาย... ระบบจะเก็บข้อมูลความเจ็บปวดนั้นไปคำนวณหาค่าความมั่นคงของสสาร” คำพูดของเธอกระแทกเข้าที่หน้าอกผมอย่างแรงเหมือนถูกค้อนเหล็กทุบ ตรรกะที่ผมยึดถือมาตลอดชีวิตพังทลายลงในพริบตา ถ้าสิ่งที่เธอพูดเป็นเรื่องจริง งั้นสิ่งที่ผมพยายามทำมาตลอด 25 ลูปก็เป็นเพียงแค่ ‘การทดลองในห้องแล็บ’ ของใครบางคนหรือบางสิ่งที่มีอำนาจเหนือกว่า “โกหก” ผมเค้นเสียง “ฉันรู้สึกถึงหัวใจตัวเอง ฉันรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่มันฝังรากลึกอยู่ทุกครั้งที่ฉันตื่นขึ้นมาในลูปใหม่” “ความเจ็บปวดก็เป็นเพียงกระแสไฟฟ้าที่วิ่งผ่านนิวรอนที่ถูกโปรแกรมไว้เท่านั้น” เอลาร่าก้าวเข้ามาประชิดตัว ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบแตะลงที่หน้าผากของผม “นายอยากรู้ไหมว่าถ้าฉันเหนี่ยวไกตอนนี้ จะเกิดอะไรขึ้น? ระบบจะรีเซ็ต หรือนายจะกลายเป็นแค่ข้อมูลขยะที่ถูกลบออกจากไดรฟ์หลัก?” ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ พยายามค้นหาความจริงในหน่วยความจำที่หายไป แต่สิ่งที่ผมเห็นกลับสะท้อนภาพตัวเอง... ไม่ใช่ในฐานะมนุษย์ แต่เป็นในฐานะ ‘ลำดับชุดตัวเลข’ ที่เรียงตัวกันอย่างไม่มีที่สิ้นสุด “ถ้าฉันเป็นแค่เครื่องมือ” ผมกล่าวเบาๆ น้ำเสียงของผมเริ่มนิ่งสนิทจนน่ากลัว “งั้นเครื่องมือชิ้นนี้ ก็มีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจทำลายผู้สร้างได้เหมือนกัน” ผมไม่รอให้เธอขยับนิ้ว นิ้วโป้งของผมกดลงบนรหัสผ่านลับที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังข้อมือ มันคือคำสั่งที่ผมเขียนขึ้นในลูปที่ 12... คำสั่งที่ผมไม่เคยคิดจะใช้ แต่ตอนนี้มันคือทางเลือกเดียว “ทำอะไรของนาย!” เอลาร่าเบิกตากว้าง ความมั่นใจของเธอสั่นคลอนเป็นครั้งแรก “ฉันกำลังลบตัวเองออกจากระบบ” ผมยิ้มตอบ เป็นยิ้มที่ปราศจากความโศกเศร้า เพราะในวินาทีนี้ ผมตระหนักได้ว่าหากผมไม่ใช่คน ก็ไม่จำเป็นต้องมีความรัก หรือความเจ็บปวดอีกต่อไป “ถ้าฉันเป็นแค่คำนวณที่ผิดพลาด... ฉันก็จะพาเธอกลับไปเป็นความว่างเปล่าด้วยกัน” แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นจากพื้นห้องแล็บ มันไม่ใช่แสงจากการระเบิด แต่มันคือแสงจากการ ‘ย้อนกลับ’ ของโครงสร้างมิติ ร่างกายของเอลาร่าเริ่มโปร่งแสง สั่นไหวราวกับสัญญาณรบกวนในทีวีเก่าๆ ทว่า ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะดับวูบ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหูผม เป็นเสียงที่คุ้นเคยที่สุด... แต่กลับไม่ใช่เสียงของเอลาร่า “คุณคำนวณพลาดไปหนึ่งจุด เคนจิ” ผมหันไปตามเสียงนั้น และพบกับภาพที่ทำให้หัวใจที่ควรจะเป็นแค่เครื่องจักรต้องหยุดเต้น เงาร่างที่ยืนอยู่ด้านหลังเอลาร่าไม่ได้มีเพียงร่างเดียว แต่มีนับร้อย... นับพัน... ทุกร่างมีใบหน้าเหมือนผม ทุกร่างสวมชุดวิจัยแบบเดียวกับผม และพวกเขากำลังจ้องมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับหุ่นยนต์ที่หมดค่า หนึ่งในนั้นเดินออกมาข้างหน้า แตะที่ไหล่ผมเบาๆ ก่อนจะกระซิบคำที่ทำให้โลกทั้งใบของผมถล่มลงมา “ยินดีต้อนรับสู่ลูปที่ 26... ในฐานะเวอร์ชันที่ล้มเหลวที่สุดของพวกเราทุกคน” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่บิดเบี้ยวไปพร้อมกับผมครับ - ควอนตัมคอร์