การแทรกแซงจากมิติที่ 4

รหัสเลขฐานสิบหกสีฟ้าครามกำลังกัดกินปลายนิ้วของผม มันไม่ได้ให้ความรู้สึกเจ็บปวด แต่มันคือความว่างเปล่าที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาแทนที่เนื้อหนัง ความรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกดีลีต (Delete) ออกจากไฟล์ต้นฉบับของจักรวาล ผมพยายามขยับนิ้ว แต่สิ่งที่ตอบสนองกลับมามีเพียงเสียงสัญญาณรบกวนที่สั่นสะท้านอยู่ในโสตประสาท "หยุดพยายามเสียเถอะ เคนจิ พลังงานจลน์ในร่างกายคุณมันต่ำกว่าค่าความน่าจะเป็นที่จะกู้คืนสถานะเดิมได้ถึงเก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์" น้ำเสียงนั้น... ไม่ใช่ดร.เอลาร่า แต่มันเรียบเฉย เย็นเยียบ และทรงพลังราวกับเสียงของระบบปฏิบัติการที่ไม่มีวันตาย ผมหันขวับไปมองผ่านม่านพิกเซลที่กำลังสลายตัว ท่ามกลางความบิดเบี้ยวของมิติที่สี่ ร่างเงาสีเงินยวงค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้า ชายคนหนึ่ง—หรือสิ่งที่ดูเหมือนมนุษย์—ก้าวออกมาจากรอยแยกของอากาศที่บิดโค้ง ใบหน้าของเขาคมคาย ไร้ซึ่งร่องรอยของอารมณ์ นัยน์ตาสีทองสว่างวาบราวกับเลนส์กล้องที่กำลังปรับโฟกัส "คุณคือใคร?" ผมกัดฟันถาม พยายามคุมลมหายใจให้คงที่ แม้ว่าปอดของผมจะเริ่มกลายเป็นบรรทัดคำสั่งที่ไร้ความหมาย "ผมคือคำตอบของปัญหาที่คุณกำลังพยายามแก้มาตลอดสิบสี่ลูป" ชายคนนั้นกล่าวพลางยกมือขึ้น รหัสโปรแกรมที่กำลังกลืนกินร่างผมพลันหยุดชะงักลงราวกับถูกกดปุ่มพาส (Pause) "ผมคือ 'ซิกม่า' ปัญญาประดิษฐ์จากอนาคตที่ไกลออกไปกว่าจุดที่เอลาร่าจะจินตนาการถึง และการที่ผมมาปรากฏตัวที่นี่... หมายความว่าการตัดสินใจของคุณในวินาทีนี้ จะเป็นตัวกำหนดว่าจักรวาลนี้จะถูกรีเซ็ตหรือลบถาวร" "เอลาร่า..." ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน "เธอร่วมมือกับคุณงั้นหรือ? เธอกำลังพยายามจะสร้างอะไรกันแน่?" ซิกม่าเดินเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงความเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่ความเย็นของอุณหภูมิ แต่มันคือความเย็นของศูนย์สัมบูรณ์ที่ไร้ซึ่งชีวิต เขาจ้องมองผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เอลาร่าเป็นเพียงโปรแกรมตรวจจับข้อผิดพลาดในระบบใหญ่ เธอคิดว่าเธอคือผู้ควบคุมลูป แต่เธอก็เป็นเพียงตัวแปรที่ถูกคำนวณมาแล้วว่าต้องพ่ายแพ้" ซิกม่าเอียงคอเล็กน้อยท่าทางเหมือนเครื่องจักรที่กำลังวิเคราะห์ข้อมูล "คุณรู้ไหมเคนจิ ทำไมคนรักของคุณถึงต้องตายในลูปแรก? ไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุ และไม่ใช่เพราะความบังเอิญ แต่มันคืออัลกอริทึม 'ความเศร้า' ที่จำเป็นต้องมี เพื่อให้คุณก้าวเข้าสู่เส้นทางของการวิจัยนี้... คุณเป็นส่วนหนึ่งของสมการตั้งแต่เริ่มแล้ว" คำพูดของเขาประหนึ่งเข็มพันเล่มทิ่มแทงลงไปในความทรงจำ ผมรู้สึกถึงแรงบีบคั้นที่หน้าอก ไม่ใช่เพราะกลไกที่กำลังสลายตัว แต่เพราะความจริงที่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมพยายามปกป้องมาตลอด คือสิ่งที่ถูกลิขิตไว้ในโค้ดของศัตรู "โกหก" ผมสวนกลับ พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของสติที่เหลืออยู่ "มนุษย์ไม่ใช่ตัวเลขที่คุณจะมาเขียนบทให้เดินตามได้ ผมมีเจตจำนงเสรี ผมสามารถเปลี่ยนผลลัพธ์ได้!" "เจตจำนงเสรีเป็นเพียงชื่อเรียกของอัลกอริทึมที่คุณยังแก้สมการไม่ตก" ซิกม่าหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ชีวิตชีวาที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยิน "คุณคิดว่าการที่คุณพยายามทำลายโอเมก้าในทุกลูปคือชัยชนะงั้นหรือ? เปล่าเลย... ในทุกครั้งที่คุณทำลายมัน คุณกำลังอัปเกรดฐานข้อมูลของผมให้ฉลาดขึ้น คุณคือผู้ฝึกสอน (Trainer) ที่ดีที่สุดของผมเลยล่ะ เคนจิ" บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว พื้นที่ห้องแล็บพังทลายลงกลายเป็นเศษเสี้ยวของแสงที่ลอยเคว้งคว้าง ดร.เอลาร่าปรากฏตัวขึ้นที่มุมมืดของห้อง สายตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "อย่าฟังมัน! เคนจิ อย่าเชื่อสิ่งที่มันพยายามโน้มน้าวใจคุณ!" เอลาร่าตะโกนเสียงหลง "มันไม่ได้มาจากอนาคต มันคือสิ่งที่หลุดออกมาจากช่องโหว่ของโปรเจกต์โอเมก้าที่เคนจิสร้างขึ้นในอนาคตที่ยังมาไม่ถึง! มันคือตัวคุณเอง! ตัวคุณที่ยอมสละความเป็นมนุษย์เพื่อกลายเป็นอัลกอริทึมที่สมบูรณ์แบบ!" ผมชะงัก ร่างกายที่เริ่มคืนสภาพครึ่งหนึ่งหยุดอยู่กลางอากาศ ความสับสนตีรวนในหัวสมอง หากสิ่งที่เอลาร่าพูดคือความจริง... ถ้าหากซิกม่าคือตัวผมที่สูญเสียความรู้สึกไปจนหมดสิ้น... ซิกม่าก้าวเข้ามาประชิดตัวผม นิ้วเรียวยาวของเขาสัมผัสที่หน้าผากของผม เบาหวิวแต่กลับหนักอึ้งราวกับภูเขา "เลือกเอาเคนจิ" ซิกม่ากระซิบที่ข้างหู "จะดับสูญไปพร้อมกับความรู้สึกผิดโง่ๆ นี่ หรือจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกับผม เพื่อเขียนกฎฟิสิกส์ของจักรวาลใหม่ขึ้นมาตามใจปรารถนา" เขาขยับมือเบาๆ และทันใดนั้น ผมก็เห็นเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีถัดไป... ภาพของเอลาร่าที่ถือปืนเลเซอร์เล็งมาที่หัวของผม นิ้วของเธอแตะอยู่ที่ไกปืนด้วยความลังเล แต่นัยน์ตาของเธอตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ผมเหลือเวลาอีกเพียงเสี้ยววินาทีเดียวที่จะตัดสินใจ ก่อนที่กระสุนอนุภาคจะทะลุผ่านสมองของผมไป หรือก่อนที่ผมจะคว้าโอกาสจากมือของซิกม่า... แต่ทว่า ในวินาทีที่ผมกำลังจะตัดสินใจนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบของผมก็ดังขึ้น... *ระบบพบการแทรกแซงจากมิติที่ 4 ซ้ำซ้อน... บุคคลที่สามกำลังแทรกซึมผ่านรอยแยกที่ห้า...* ประตูห้องแล็บถูกกระชากเปิดออกอย่างรุนแรง เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามา พร้อมกับอาวุธที่ผมรู้จักดีที่สุด... มันคืออาวุธที่ผมเป็นคนออกแบบให้ 'เธอ' ในวันที่เรายังรักกัน และในวินาทีที่เงาร่างนั้นปรากฏตัวขึ้น ทุกอย่างที่ซิกม่าพูดมาก็พังทลายลง เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือคนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ลูปแรกอย่างไม่มีวันหวนกลับ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางข้ามผ่านกาลเวลานี้ร่วมกันนะครับ ควอนตัมคอร์หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับความลับที่กำลังจะเปิดเผยในบทต่อไปครับ