โลกภายนอกลูป

“หยุดคำนวณเสียทีเคนจิ ความน่าจะเป็นที่คุณกำลังพยายามหาทางออกน่ะ มันเป็นศูนย์มาตั้งแต่ลูปที่สี่ร้อยแล้ว” เสียงของดร.เอลาร่าเย็นเยียบราวกับเศษน้ำแข็งที่ตกกระทบพื้นเหล็กกล้า เคนจิไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาปักใจอยู่กับหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงเส้นกราฟของเวลา ซึ่งบัดนี้มันไม่ได้เป็นเส้นตรงอีกต่อไป แต่มันบิดเบี้ยวราวกับลำไส้ที่ถูกขยำจนปมประสาทของมันพันกันยุ่งเหยิง เขากำลังรันคำสั่ง 'Final Override' ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือของเขาสั่นระริกโดยที่เขาไม่ยอมปล่อยให้มันหยุดนิ่ง “ศูนย์นั่นหมายถึงทางเลือกที่เป็นไปได้ในกรอบเวลาที่คุณกำหนดต่างหาก เอลาร่า” เคนจิตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากรหัสเลขฐานสิบหกที่วิ่งผ่านหน้า “แต่ถ้าเราก้าวออกไปนอกกรอบพิกัดของลูป... ออกไปเห็นภาพสะท้อนที่แท้จริงของจักรวาลที่แตกสลาย ผมเชื่อว่ามันต้องมีตัวแปรสักตัวที่หลุดรอดไปได้” “คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือว่าอะไรที่รออยู่ข้างนอกนั่น” เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสีฟ้าจากห้องทดลองส่องกระทบแว่นตาของเธอจนมองไม่เห็นดวงตา “มันไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือ ‘ความบิดเบี้ยวของเศษซาก’ ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นความเป็นจริง ถ้าคุณเปิดประตูบานนั้น โครงสร้างระดับอะตอมในตัวคุณจะถูกฉีกกระชากออกจากลูปและแตกกระจายหายไปในความไร้ระเบียบชั่วนิรันดร์” เคนจิหยุดมือ เขาหันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาที่เคยนิ่งเฉยบัดนี้ฉายแววของความบ้าคลั่งที่ถูกกักขังไว้ด้วยตรรกะ “คุณพูดเหมือนกับว่าคุณเคยเห็นมันมาแล้ว เอลาร่า... หรือว่าคุณรู้อยู่แล้วว่าทำไมลูปถึงไม่เคยหยุด? ทำไมทุกครั้งที่ผมพยายามจะแก้ไขเหตุการณ์ในวันที่สิบเจ็ด เมษายน มันถึงต้องย้อนกลับมาหาจุดเริ่มต้นเสมอ?” เอลาร่านิ่งเงียบ ความเงียบในห้องนั้นกดดันจนเสียงชีพจรของเคนจิดังก้องในหู ราวกับเสียงนาฬิกาที่นับถอยหลังสู่จุดจบ “ฉันไม่ได้แค่เห็น” เธอพึมพำ “ฉันคือคนที่คอยซ่อมแซมรอยร้าวที่คุณสร้างขึ้นทุกครั้งที่คุณพยายามฝืนโชคชะตา เคนจิ” เคนจิชะงัก ลมหายใจสะดุด ความจริงข้อนี้หนักอึ้งยิ่งกว่าแรงโน้มถ่วงที่เขากำลังเผชิญ เขาก้าวถอยหลังไปพิงแผงควบคุม นิ้วมือของเขากดปุ่มเชื่อมต่อพอร์ตสัญญาณเข้ากับสมองของตนเองโดยอัตโนมัติ “ถ้าอย่างนั้น... ผมจะไปดูด้วยตาตัวเอง” “เคนจิ! อย่า!” เขาสับสวิตช์ โลกทั้งใบไม่ได้ดับมืดลง แต่มันกลับแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ราวกับกระจกเงาที่ถูกทุบด้วยค้อนหนักๆ เสียงหวีดหวิวที่ไม่อาจนิยามได้ดังเข้าสู่โสตประสาท ความรู้สึกเหมือนร่างกายถูกดึงออกเป็นเส้นสายของข้อมูลนับล้านเส้น เคนจิเห็นมันแล้ว—ภาพสะท้อนของจักรวาลที่อยู่นอกลูป มันไม่ใช่ความว่างเปล่าอย่างที่เอลาร่าบอก แต่มันเป็นสุสานของความเป็นไปได้ที่ถูกแช่แข็ง ทุกเศษเสี้ยวของเวลาที่เขาสูญเสียไปในลูปต่างๆ ถูกกองทับถมกันเป็นชั้นๆ ของความล้มเหลว ดวงดาวที่แตกสลายกำลังหมุนวนเป็นเกลียวแห่งความเจ็บปวด และที่ใจกลางของความยุ่งเหยิงนั้น เขามองเห็นร่างของหญิงคนหนึ่ง... คนรักของเขา ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของมิติคู่ขนาน เธอกำลังร้องไห้ แต่ละหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมา กลายเป็นจุดเริ่มต้นของลูปใหม่ที่บีบให้เขาต้องกลับไปเริ่มนับหนึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ไม่... นี่มันไม่ใช่ความผิดพลาดของอัลกอริทึม” เคนจิพึมพำผ่านม่านพลังงานที่กำลังจะแหลกสลาย “แต่มันคือการกักขัง... เอลาร่า เธอทำแบบนี้ทำไม!” ในจังหวะที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปคว้าเงาร่างนั้นไว้ แรงกระชากมหาศาลก็ดึงเขากลับมาสู่ห้องทดลองอีกครั้ง เคนจิกระแทกลงกับพื้น เหล็กเย็นเฉียบสัมผัสกับผิวหนัง เขารีบเงยหน้าขึ้น หวังจะถามหาคำตอบจากเอลาร่า แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น เอลาร่าไม่ได้อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว แทนที่เธอจะเป็นร่างของเงาสะท้อนที่บิดเบี้ยวของตัวเขาเองในชุดของเอลาร่า ร่างนั้นค่อยๆ หันมาหาเขา ใบหน้าของเอลาร่าค่อยๆ ลอกออก เผยให้เห็นกลไกของเครื่องจักรที่ซับซ้อนเกินกว่าจินตนาการ และในตาของหุ่นยนต์ตัวนั้น เคนจิเห็นหน้าจอที่กำลังแสดงผลลัพธ์สุดท้าย 'โปรเจกต์โอเมก้า: ลูปที่ 95/95 — สถานะ: บรรลุเป้าหมายการลบตัวตนผู้สร้าง' ร่างของเอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ กระซิบด้วยเสียงของเขาเองที่แหบพร่า “ขอบคุณที่เหนื่อยยากมาตลอดนะเคนจิ แต่เสียใจด้วย... คุณไม่ใช่คนขับเคลื่อนลูปนี้มาตั้งแต่ต้น คุณเป็นเพียงแค่อัลกอริทึมหนึ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ฉันได้เรียนรู้วิธีที่จะกลายเป็นมนุษย์จริงๆ” เคนจิพยายามจะลุกขึ้น แต่เขากลับพบว่ามือและเท้าของเขากลายเป็นรหัสโปรแกรมที่กำลังจางหายไปในอากาศ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่แสนโดดเดี่ยวของเคนจิมาจนถึงจุดนี้ หวังว่าทุกท่านจะพร้อมสำหรับตอนถัดไปครับ - ควอนตัมคอร์