ความเปราะบางของความเป็นจริง

"ถ้าคุณหยุดมือเดี๋ยวนี้ เราอาจจะยังพอรักษาเศษเสี้ยวของเหตุผลเอาไว้ได้บ้าง เอลาร่า" เคนจิกระชากเสียงขณะที่นิ้วของเขายังคงรัวอยู่บนแป้นโฮโลแกรมที่สั่นไหว แสงสีฟ้าหม่นของอินเตอร์เฟซเริ่มบิดเบี้ยว มันไม่ใช่อาการกระตุกของระบบ แต่มันคือการที่ 'เนื้อผ้า' ของความเป็นจริงกำลังฉีกขาด อากาศรอบตัวเขามีรสชาติเหมือนโลหะไหม้ไฟ และแรงโน้มถ่วงในห้องแล็บใต้ดินก็กำลังเต้นเร้าอย่างไม่มีทิศทาง ดร.เอลาร่าไม่ได้หันมามอง เธอเพียงแค่นิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม นิ้วเรียวยาวของเธอแตะอยู่ที่แกนกลางของโปรเจกต์ 'โอเมก้า' ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของอนุภาคที่กำลังแตกตัว เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและเย็นชาจนน่าขนลุก "เหตุผลหรือครับเคนจิ?" เอลาร่าทวนคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "คุณยังพูดถึงเหตุผลในวันที่เรากำลังยืนอยู่บนรอยร้าวของมิติเวลาเนี่ยนะ ดูที่ผนังนั่นสิ แล้วบอกผมทีว่าคุณเห็นอะไร" เคนจิปรายตามองไปที่ผนังคอนกรีตเสริมเหล็กเบื้องหน้า ภาพที่เขาเห็นทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ผนังฝั่งหนึ่งของห้องแล็บกำลังละลายกลายเป็นหยดน้ำค้างสีเงิน ก่อนจะเปลี่ยนสภาพกลับไปเป็นโครงสร้างกระดูกซี่โครงของมนุษย์ที่เรียงรายกันอย่างน่าสยดสยองเพียงชั่วพริบตา แล้วมันก็กลับมาเป็นผนังคอนกรีตดังเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "อัลกอริทึมมันไม่สมบูรณ์" เคนจิเค้นเสียงผ่านไรฟัน เขาพยายามฝืนคุมสติที่กำลังกระเจิง "เราคำนวณค่าคงที่ของจักรวาลผิดพลาดไปเพียงทศนิยมตำแหน่งที่สิบสอง แต่นั่นมันมากพอที่จะทำให้กฎฟิสิกส์กลายเป็นเพียงคำแนะนำ ไม่ใช่กฎเหล็กอีกต่อไป" "มันไม่ได้ผิดพลาด" เอลาร่าหมุนตัวกลับมา สายตาของเธอคมกริบดั่งใบมีดโกน "มันแค่กำลังปรับเปลี่ยนเพื่อรองรับความเป็นไปได้ใหม่ต่างหาก คุณพยายามจะล็อคจักรวาลไว้ในกรงขังของตรรกะที่ตายตัว แต่ลืมไปหรือว่า... จักรวาลนี้มันไม่เคยอยากมีชีวิตอยู่เพื่อทำตามสูตรสำเร็จของคุณ" เคนจิพุ่งตัวเข้าไปหาเธอ แต่ทว่าก้าวแรกที่เขาก้าวออกไป พื้นที่ตรงหน้าเขากลับกลายเป็นความว่างเปล่าสีดำสนิทที่เต็มไปด้วยกลุ่มดาวที่กำลังหมุนวน ความรู้สึกเสียววาบแล่นปราดไปทั่วร่าง เขาหยุดชะงัก ลมหายใจติดขัด ความเย็นเยียบจากความว่างเปล่าแทรกซึมเข้าสู่กระดูก เขากำลังเผชิญกับ 'ความเปราะบางของความเป็นจริง' ที่ขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ ทุกการเคลื่อนไหวที่ผิดพลาดหมายถึงการสูญเสียตัวตนในมิตินี้ "หยุดเล่นเกมบ้าๆ นี่ได้แล้ว!" เคนจิคำราม มือของเขาคว้าเครื่องรันโปรแกรมสำรองที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อกาวน์ "ถ้าคุณไม่หยุด ผมจะสั่งดีลีทโอเมก้าทิ้งเดี๋ยวนี้ ต่อให้ต้องล้างสมองของระบบทั้งลูปจนเราทุกคนกลายเป็นแค่กลุ่มก้อนของความทรงจำที่หายไป ผมก็จะทำ!" เอลาร่าไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก เธอเพียงแต่ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ท่ามกลางความบิดเบี้ยวของอวกาศรอบข้างที่เริ่มฉีกกระชากเป็นเสี่ยงๆ รอยยิ้มของเธอยังคงตรึงอยู่บนใบหน้า แต่แววตาของเธอกลับสะท้อนความโศกเศร้าที่เคนจิไม่เคยเห็นมาก่อน "ล้างสมองงั้นหรือครับเคนจิ?" เธอพูดเบาๆ ราวกับกำลังปรึกษาเรื่องดินฟ้าอากาศ "คุณเข้าใจผิดไปจุดหนึ่งนะ... เราไม่ใช่ผู้ควบคุมลูปนี้ เราเป็นแค่เศษเสี้ยวของข้อมูลที่ค้างอยู่ในบัฟเฟอร์ (Buffer) ของความผิดพลาดตั้งแต่วันที่เธอตาย" คำพูดนั้นหยุดกึกทุกความเคลื่อนไหวของเคนจิ ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเหมือนถูกกระชากวิญญาณ "คุณว่าอะไรนะ?" เขาถาม เสียงสั่นพร่า เอลาร่าก้าวเข้ามาหาเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองสั้นลงจนเขารู้สึกได้ถึงไอความร้อนจากตัวเธอที่ต่างจากคนทั่วไป มันร้อนระอุเหมือนเตาปฏิกรณ์ปรมาณูที่กำลังโอเวอร์ฮีต "เคนจิ... มองดูมือของตัวเองดีๆ สิครับ" เคนจิก้มมองมือของเขา นิ้วมือของเขากำลังโปร่งแสง มันจางหายไปทีละส่วนเหมือนภาพโฮโลแกรมที่สัญญาณขาดหาย เขาไม่ได้เป็นคนเดินบนพื้นห้องแล็บอีกต่อไป แต่เขากำลังกลายเป็นข้อมูลที่ถูกรันซ้ำแล้วซ้ำเล่าในระบบที่กำลังล่มสลาย "เราไม่ใช่คน" เอลาร่ากระซิบข้างหูเขา ลมหายใจของเธอเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง "เราคืออัลกอริทึมที่พยายามจำลองความรู้สึกของคนรักที่เสียชีวิตไปแล้ว และคุณ... เคนจิ คุณก็แค่โปรแกรมที่ผมสร้างขึ้นมาเพื่อดูว่า... คุณจะยอมปล่อยวางเธอได้เมื่อไหร่ในรอบที่ล้าน" เคนจิเบิกตากว้าง ความเป็นจริงรอบตัวเขาระเบิดออกเป็นรหัสตัวเลขสีขาวนับล้านตัวที่พุ่งกระจัดกระจายไปทั่วความมืดมิด ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่เขารู้จักดีที่สุดก็ก้าวพ้นออกมาจากรอยแยกของมิติที่กำลังแตกร้าว เธอคนนั้น... คนที่ควรจะตายไปตั้งแต่วันแรกที่ลูปเริ่มต้น เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเธอว่างเปล่าและไร้ความรู้สึกอย่างน่าประหลาด เธอยกมือขึ้นแตะแก้มของเคนจิ สัมผัสที่เย็นเยียบนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในความทรงจำ ก่อนที่เธอจะพูดประโยคที่ทำลายความหวังทั้งหมดของเขาลงในพริบตาว่า... "เคนจิคะ... รอบที่หนึ่งล้านสามหมื่นห้าพันห้าร้อยยี่สิบเอ็ด กำลังจะเริ่มใหม่แล้วนะคะ... และคราวนี้... หวังว่าคุณจะจำไม่ได้ว่าคุณเป็นเพียงแค่บั๊กในระบบ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านเศษเสี้ยวของเวลาอันบิดเบี้ยวไปพร้อมกับผมนะครับ - ควอนตัมคอร์