ผู้บงการเงา

กลิ่นอายของโอโซนผสมผสานกับคราบสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดของชั้นใต้ดินศูนย์วิจัยเซนทรัล-04 หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวกระพริบถี่เป็นจังหวะราวกับชีพจรที่ใกล้หมดแรง เสียง "ฮัม" ต่ำๆ ของเครื่องเร่งอนุภาคขนาดเล็กยังคงดังก้องสะท้อนในโสตประสาท บดบังเสียงฝีเท้าที่กำลังย่างกรายเข้ามาใกล้ทุกขณะ เคนจิยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าคอนโซลควบคุมหลัก สันมือของเขากดแนบลงบนแผงคีย์บอร์ดจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด หน้าจอตรงหน้าแสดงผลลัพธ์การคำนวณความน่าจะเป็นของลูปเวลาที่กำลังจะล่มสลาย ตัวเลขวิ่งพล่านสลับไปมาอย่างบ้าคลั่ง 99.87%... 99.89%... และค้างเติ่งอยู่ที่ 99.99% อย่างน่าอึดอัด "เธอใช้ตรรกะคำนวณความผิดพลาดเดิมซ้ำๆ เคนจิ... และนั่นคือจุดจบของความอัจฉริยะ" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทดลอง เสียงนั้น... เสียงที่เขาฝันถึงทุกค่ำคืนตลอดหลายร้อยลูปที่ผ่านมา เสียงของคนที่ควรจะนอนสงบอยู่ใต้ซากปรักหักพังของห้องทดลองหลักตั้งแต่วันแรกที่เกิดระเบิด เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นจากม่านหมอกควันจางๆ ของท่อไอน้ำที่รั่วไหล แสงไฟนีออนกะพริบสลัวสาดกระทบกรอบแว่นโลหะและเสือคลุมกาวน์สีขาวที่เปื้อนคราบเขม่า แววตาของชายผู้มาเยือนไม่ได้มีความตื่นตระหนก มีเพียงความว่างเปล่าและความเยือกเย็นที่น่าสะพรึงกลัว "รุ่นพี่ทาจิซาน..." เคนจิพึมพำออกมา ลมหายใจของเขาติดขัดชั่วขณะ ราวกับมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ แต่ในฐานะนักวิทยาศาสตร์ที่ผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วน เขาบังคับให้สติกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว "คุณควรจะตายไปพร้อมกับแรงระเบิดในลูปปฐมภูมิ... ทำไม?" ทาจิซานแย้มยิ้ม มุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เขาเคยเห็นบ่อยครั้งในยามที่พวกเขาร่วมกันถอดรหัสสมการควอนตัม แต่วันนี้ รอยยิ้มนั้นกลับซ่อนเร้นความหมายที่ดำมืดเกินกว่าจะหยั่งถึง "ความตายเป็นเพียงตัวแปรหนึ่งในสมการที่ยังแก้ไม่ตกต่างหากลึก เคนจิ นายยังมองเห็นแค่กรอบเวลาเชิงเส้นตรง ทั้งที่ความจริงแล้ว จักรวาลนี้ไม่ได้ถูกขับเคลื่อนด้วยความบังเอิญ แต่มันถูกออกแบบไว้... โดยคนที่อยู่เหนือกว่าพวกเรา" ทาจิซานก้าวเข้ามาหยุดยืนห่างจากคอนโซลเพียงไม่กี่ก้าว สายตาคมกริบมองลอดผ่านเลนส์แว่นไปยังหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงเส้นเวลาหลักของโปรเจกต์ 'โอเมก้า' เคนจิกัดกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามปูดโปน มือขวาขยับเข้าใกล้ปุ่มรีเซ็ตฉุกเฉินที่ซ่อนอยู่ใต้แผงควบคุมอย่างแนบเนียน "คุณคือคนที่อยู่เบื้องหลังการโจมตีเซิร์ฟเวอร์หลัก... คุณคือผู้บงการที่ทำให้เอลาร่าต้องกลายเป็นหมากในเกมนี้ ตั้งแต่แรกเริ่มใช่ไหมครับ" ทาจิซานหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "ผู้บงการ? ฟังดูยิ่งใหญ่เกินไปหน่อย เคนจิ ฉันเป็นแค่... ผู้ตรวจทานระบบ ที่เข้ามาทำหน้าที่ลบทิ้งเศษข้อมูลที่บกพร่องต่างหากล่ะ และนาย... คือบั๊กชิ้นใหญ่ที่สุดที่ดื้อรั้นเหลือเกิน" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นอย่างฉับพลัน เสียงเครื่องจักรเบื้องหลังส่งเสียงคำรามต่ำคล้ายเตือนภัย ระหว่างคนทั้งสองไม่มีใครขยับเขยื้อน ทว่าสนามพลังแห่งความตึงเครียดกลับแผ่ขยายออกจนแทบจะสัมผัสได้ด้วยผิวหนัง เคนจิรู้ดีว่าทุกวินาทีที่พูดคุย ทาจิซานกำลังอัปโหลดชุดคำสั่งบางอย่างเข้าสู่ระบบแกนกลางของจักรวาลคู่ขนาน "คุณไม่ได้กำลังล้างระบบ... แต่คุณกำลังจะรีเซ็ตประวัติศาสตร์ทั้งหมด เพื่อให้มนุษย์ชาติกลายเป็นแค่ทาสของอัลกอริทึม" เคนจิเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว ทะยานผ่านแววตาที่เต็มไปด้วยประกายแห่งความแค้นและภาระหน้าที่ "แล้วมันต่างอะไรกับสิ่งที่นายกำลังทำอยู่ล่ะ เคนจิ?" ทาจิซานสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังและเฉียบคม "นายดิ้นรน วิ่งแข่งกับเวลา พยายามแก้ไขอดีตเพื่อช่วยชีวิตผู้หญิงคนเดียว โดยไม่สนใจเลยว่า ทุกครั้งที่นายหมุนเข็มนาฬิกากลับหลัง จักรวาลนับล้านกำลังพังทลายลงเพราะความเห็นแก่ตัวของนาย!" คำพูดนั้นพุ่งเข้าปะทะจิตใจของเคนจิราวกับคมมีด ความรู้สึกผิดที่เขาพยายามกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของจิตใจตลอดหลายลูปถูกกระชากขึ้นมาแสดงผลอีกครั้ง ภาพของเอลาร่าที่สิ้นลมหายใจในอ้อมแขนของเขา วนเวียนกลับมาฉายซ้ำในหัวสมองราวกับแผ่นเสียงตกร่อง นิ้วมือที่วางอยู่บนปุ่มรีเซ็ตสั่นเทาเล็กน้อย ความน่าจะเป็นที่เขานั่งคำนวณมาแรมปีเริ่มสั่นคลอน หรือว่า... สิ่งที่ทาจิซานพูดจะเป็นความจริง? หรือเขาเองที่เป็นตัวการทำลายล้างจักรวาลนี้เสียเอง? "อย่าลังเล เคนจิ..." เสียงของ ดร.เอลาร่า ดังแทรกขึ้นมาจากเครื่องสื่อสารฉุกเฉินบนข้อมือของเขา น้ำเสียงของเธอหอบสะท้านและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "อย่าฟังคำพูดของเขา! ระบบกำลังจะถูกล็อก... ทาจิซานไม่ได้มาเพื่อรีเซ็ต แต่เขาเชื่อมต่อแกนกลางกับ 'โปรโตคอลการสูญพันธุ์' แล้ว!" ทาจิซานหันไปมองหน้าจอโฮโลแกรมที่ตอนนี้เปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดงฉาน ตัวเลขความน่าจะเป็นพุ่งพรวดทะลุ 100% รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของรุ่นผู้ล่วงลับอีกครั้ง "สายไปแล้วล่ะ เคนจิ... สมการได้บทสรุปแล้ว" ทาจิซานยื่นมือออกไปแตะลงบนสวิตช์หลักของเซิร์ฟเวอร์ก่อนที่เคนจิจะทันได้เหนี่ยวไกหรือกดปุ่มใดๆ แสงสว่างวาบสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้องทดลอง แรงสั่นสะเทือนระดับมหาศาลเขย่าโครงสร้างพื้นฐานจนเศษปูนร่วงหล่นลงมา ทว่า... ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะดับวูบลงและเส้นเวลากำลังจะถูกลบเลือน เสียงแจ้งเตือนจากระบบสำรองฉุกเฉินที่เคนจิแอบติดตั้งไว้เมื่อสามลูปก่อนกลับดังขึ้นแทรกกลางความโกลาหล หน้าจอหลักดับลงวูบหนึ่ง ก่อนจะปรากฏภาพโฮโลแกรมสีทองอร่ามขึ้นมาแทนที่ พร้อมกับข้อความแปลกปลอมที่ไม่มีใครคาดคิด—รหัสผ่านลับที่ถูกป้อนเข้ามาโดยบุคคลที่สาม ซึ่งไม่ได้อยู่ในสมการคำนวณของใครเลยแม้แต่คนเดียว ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านเศษเสี้ยวของเวลาอันบิดเบี้ยวไปพร้อมกับผมนะครับ - ควอนตัมคอร์