ทางเลือกที่ไม่มีวันเป็นจริง

“ค่าความน่าจะเป็นในการรอดชีวิตของเธอคือศูนย์จุดศูนย์ศูนย์สี่เปอร์เซ็นต์ เคนจิ คุณกำลังพยายามรื้อสร้างจักรวาลด้วยตัวเลขที่เป็นไปไม่ได้” เสียงของดร.เอลาร่าเย็นเยียบราวกับเข็มฉีดยาที่จ่ออยู่บนผิวหนัง เธอไม่ได้หันมามองผม ดวงตาของเธอจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโฮโลแกรมสีครามที่แสดงเส้นกราฟชีวิตที่กำลังดิ่งพสุธาของ ‘ริน’ คนรักของผมที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงควบคุมอุณหภูมิในห้องแล็บใต้ดินแห่งนี้ ผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือ ตรรกะในหัวผมทำงานหนักราวกับเครื่องจักรที่กำลังจะระเบิด ผมคำนวณซ้ำแล้วซ้ำเล่าในใจ... ลูปที่แปดร้อยสี่สิบสอง ผมลองมาทุกวิถีทาง ตั้งแต่การเปลี่ยนองศาการไหลของกระแสไฟฟ้าในโอเมก้า ไปจนถึงการแทรกแซงมวลอากาศในห้องนี้ แต่มันก็เหมือนเดิมทุกครั้ง “เอลาร่า หลีกไป” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ข้างในอกซ้ายจะเหมือนมีไฟเผาผลาญ “ผมยังไม่ลองใช้ตัวแปรของแรงโน้มถ่วงระดับไมโคร ถ้าผมสามารถบิดเบือนเวลาในบริเวณหัวใจของเธอได้เพียงเสี้ยววินาที...” “คุณจะทำให้มิติตรงนี้พังทลาย” เธอหันกลับมา แววตาของเธอสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “เคนจิ คุณไม่ได้กำลังช่วยริน คุณกำลังฆ่าเธอนับพันครั้งในลูปที่คุณสร้างขึ้นมาเอง ยอมรับความจริงเสียทีว่า ‘อัลกอริทึมสุดท้าย’ มันไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อช่วยใคร แต่มันถูกสร้างมาเพื่อลบตัวตนของคนที่คุณรักทิ้งไปจากสารบบของเวลา เพื่อรักษาเสถียรภาพของจักรวาล!” ผมไม่ฟังเธอ มือของผมเคลื่อนไปที่คอนโซลหลัก นิ้วมือรัวพิมพ์คำสั่งรหัสผ่านเพื่อปลดล็อกฟังก์ชันลับของโปรเจกต์โอเมก้า จังหวะการเต้นของหัวใจบนหน้าจอเริ่มผิดปกติ เสียงสัญญาณเตือนภัยค่อยๆ เปลี่ยนจากจังหวะสม่ำเสมอเป็นเสียงแหลมสูงที่บาดลึกถึงจิตวิญญาณ ริน... ดวงตาที่เคยเป็นประกายคู่นั้นเริ่มเลื่อนลอย ผมโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอ ทั้งที่รู้ดีว่าในห้วงเวลาที่กำลังจะขาดสะบั้นนี้ เธออาจจะไม่ได้ยินเสียงของผมแล้ว “ริน ฟังผมนะ ครั้งนี้ผมเตรียมทางออกไว้แล้ว แค่อดทนอีกนิด...” “เคนจิ! หยุด!” เอลาร่าพุ่งเข้ามาผลักไหล่ผม แต่มันสายเกินไป นิ้วของผมกดลงบนปุ่ม ‘Execute’ ความน่าจะเป็นที่ผมคำนวณไว้แสดงตัวเลขสีทองพุ่งสูงขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 99.8 เปอร์เซ็นต์... 99.9 เปอร์เซ็นต์... ทุกอย่างในห้องหยุดนิ่ง แสงจากหลอดไฟนีออนสั่นไหวก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงจากโอเมก้าที่สว่างวาบจนแสบตา ผมมองเห็นภาพของรินที่ค่อยๆ เลือนรางลงราวกับหยดหมึกที่ถูกน้ำชะล้าง แต่นี่ไม่ใช่การตาย นี่คือการแทรกแซงตามทฤษฎีที่ผมเพิ่งค้นพบ ผมกำลังจะพาเธอย้อนกลับไป... ย้อนกลับไปก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย แต่แล้ว สิ่งที่ผมไม่เคยคำนวณถึงก็เกิดขึ้น หน้าจอตรงหน้าเปลี่ยนจากสีครามเป็นสีแดงฉาน ข้อความ ‘Error: Paradox Detected’ ปรากฏขึ้นซ้ำๆ จนเต็มจอ แรงดึงดูดมหาศาลกดทับร่างของผมจนลงไปกองกับพื้น ผมเห็นริน... เธอไม่ได้ลืมตาขึ้นมาอย่างที่คาดหวัง แต่เธอกลับยิ้ม ยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยและเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ เธอเอื้อมมือมาแตะแก้มผม แม้มันจะเป็นเพียงภาพโฮโลแกรมที่บิดเบี้ยว “เคนจิ... คุณพยายามมากเกินไปแล้ว” เสียงของเธอไม่ได้ดังมาจากเครื่องมือ แต่ดังมาจากก้นบึ้งของความทรงจำ “การที่คุณพยายามช่วยฉัน คือความเห็นแก่ตัวที่สวยงามที่สุดที่ฉันเคยเห็นมา... แต่มันคือโซ่ตรวนที่ผูกมัดคุณไว้ในนรกแห่งนี้” ร่างของเธอสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวก่อนจะดับวูบไปพร้อมกับโอเมก้า ความเงียบงันกลับมาเยือนห้องแล็บอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของผมท่ามกลางความมืดมิด “ทำไม...” ผมพึมพำ น้ำตาที่ผมพยายามกักเก็บไว้ตลอดหลายร้อยลูปไหลลงมาโดยไม่มีเสียง “ทำไมถึงไม่รอด... ข้อมูลที่ผมคำนวณมันถูกต้องที่สุดแล้วนี่...” “เพราะอัลกอริทึมของคุณน่ะเคนจิ มันลืมคำนวณปัจจัยเดียวที่สำคัญที่สุดไป” เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้ เธอนั่งยองๆ ลงข้างผม แววตาของเธอไม่ได้มีความสมเพช แต่มีความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด “คุณคำนวณทุกอย่างยกเว้นความจริงที่ว่า... รินตายไปตั้งแต่วันที่คุณเริ่มโปรเจกต์นี้แล้ว” ผมชะงัก ร่างกายเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง “คุณพูดเรื่องอะไร” เอลาร่ากดปุ่มบางอย่างบนข้อมือของเธอ ภาพเหตุการณ์ในอดีตฉายขึ้นบนผนังห้อง มันเป็นภาพวันที่เกิดอุบัติเหตุวันนั้น... วันที่รถของรินพลิกคว่ำ ผมเห็นตัวเองในภาพกำลังยืนร้องไห้กอดศพเธออยู่ท่ามกลางสายฝน แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจผมหยุดเต้นไม่ใช่ภาพนั้น ในภาพ... ผมเห็นตัวเองอีกคนหนึ่ง เดินออกมาจากเงามืดของซากรถ พร้อมกับอุปกรณ์ส่งสัญญาณขนาดจิ๋วในมือ และนั่นไม่ใช่ใครที่ไหน... มันคือตัวผมเองที่ดูแก่กว่าและเย็นชามากกว่า “รินไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุเคนจิ” เอลาร่ากระซิบ เสียงของเธอสั่นพร่า “เธอยอมเสียสละตัวเองเพื่อให้คุณได้รับพลังในการแก้ไขเวลา... แต่คนที่ฆ่าเธอจริงๆ เพื่อให้เหตุการณ์ทุกอย่างดำเนินต่อไปตามลูปที่คุณกำลังติดอยู่ ก็คือตัวคุณในอนาคตที่กำลังยืนอยู่ตรงนั้น... ในฐานะผู้บงการที่แท้จริงของโอเมก้า” ร่างเงาของชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดหลังตู้ควบคุม เขาคนนั้นสวมเสื้อกาวน์ที่เปื้อนคราบน้ำมันและเลือด ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นเดียวกับที่ผมเพิ่งได้มาจากการทดลองเมื่อครู่นี้ เขามองมาที่ผมด้วยสายตาของคนที่ไม่เหลือความรักใดๆ อีกต่อไป “ยินดีต้อนรับสู่ลูปที่แปดร้อยสี่สิบสาม เคนจิ” ชายคนนั้นกล่าวพลางยกปืนเลเซอร์ขึ้นจ่อที่ขมับของผม “และนี่คือครั้งสุดท้ายที่คุณจะได้รับอนุญาตให้พยายาม” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติแห่งความน่าจะเป็นไปกับผมในตอนนี้มากๆ นะครับ ควอนตัมคอร์