รหัสลับในสมการ

"หยุดเดี๋ยวนี้ เอลาร่า! คุณกำลังทำลายตรรกะทั้งหมดที่ผมสร้างมาเพื่อกู้โลกใบนี้!" เคนจิกระแทกแฟลชไดรฟ์สีเงินลงบนโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ เสียงดังเคร้งของมันกังวานอยู่ในห้องปฏิบัติการใต้ดินที่เงียบงันจนน่าอึดอัด แรงสั่นสะเทือนจากการลงมือทำให้จอโฮโลแกรมรอบตัวสั่นไหว ตัวเลขสมการนับพันตัวที่เคยเรียงตัวเป็นระเบียบกลับบิดเบี้ยวเหมือนถูกแรงโน้มถ่วงมหาศาลดึงดูด ดร.เอลาร่า ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เธอใช้นิ้วเรียวยาวเคาะจังหวะลงบนคีย์บอร์ดแสงอย่างใจเย็น แววตาของเธอสะท้อนแสงสีฟ้าจากรหัสที่ซับซ้อนเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะเข้าใจ "ตรรกะของคุณมันไร้ความหมายตั้งแต่ต้นแล้ว เคนจิ คุณพยายามแก้โจทย์โดยไม่ดูตัวแปรหลัก... คุณลืมไปแล้วหรือว่า 'โอเมก้า' ไม่ใช่สมการที่ต้องหาคำตอบ แต่มันคือจุดจบที่ต้องยอมรับ" เคนจิสาวเท้าเข้าไปใกล้จนเกือบประชิดแผ่นหลังของเธอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยของใครบางคนโชยแตะจมูก กลิ่นดอกลิลลี่สีขาว... กลิ่นเดียวกับ 'ริน' คนรักที่ตายไปในลูปแรกของเขา มือของเคนจิสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปกดปุ่มหยุดการทำงานของระบบเซิร์ฟเวอร์หลัก "อย่าอ้างเรื่องโชคชะตาเพื่อปกปิดความผิดพลาดของโปรเจกต์โอเมก้า ผมเจาะข้อมูลรหัสผ่านที่ฝังอยู่ในคอร์ของมันได้แล้ว" เขากล่าวเสียงเย็นเฉียบ แววตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนเหลืออยู่อีกต่อไป "ใครเป็นคนออกแบบโครงสร้างอัลกอริทึมนี้? ทำไมลายเซ็นดิจิทัลของมันถึงมีรหัสประจำตัวของรินอยู่ในทุกๆ บรรทัด!" เอลาร่าชะงัก นิ้วของเธอหยุดนิ่งเหนือคีย์บอร์ด เธอค่อยๆ หันกลับมา เผยให้เห็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสงสาร ซึ่งเป็นสิ่งที่เคนจิเกลียดชังที่สุดในวินาทีนี้ "คุณฉลาดเกินไปเคนจิ นั่นคือพรสวรรค์ และนั่นก็คือคำสาปของคุณด้วย" "ตอบผมมา!" เคนจิคำราม ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้น เขาหยิบภาพถ่ายเก่าๆ ที่เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อออกมา มันคือภาพของเขากับรินในวันที่ฝนตก ก่อนที่โลกจะถูกรีเซ็ตด้วยวงจรแห่งเวลา "รินตายไปแล้วเพราะอุบัติเหตุจากการทดลองนี้... หรือว่านั่นคือสิ่งที่คุณวางแผนไว้เพื่อให้เธอมาอยู่ในส่วนหนึ่งของโค้ดโอเมก้า?" ห้องปฏิบัติการเงียบสงัดลงจนได้ยินเสียงระบบหล่อเย็นทำงาน เคนจิใช้สายตามองไปที่หน้าจอหลักที่เอลาร่าเพิ่งปลดล็อก เขาเห็นรหัสชุดหนึ่งที่คุ้นเคย มันคือรหัสลับที่รินเคยสอนเขาเล่นในวัยเด็ก—รหัสที่ไม่มีใครในโลกนี้รู้ นอกจากเขากับเธอเท่านั้น "คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือ เคนจิ" เอลาร่าก้าวเข้ามาหาเขา ความขัดแย้งในดวงตาของเธอช่างดูเปราะบาง "รินไม่ใช่เหยื่อของโปรเจกต์โอเมก้า... แต่เธอคือสถาปนิกผู้สร้างมันขึ้นมาตั้งแต่แรกต่างหาก" เคนจิรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่หุบเหว หัวใจของเขาที่เคยเต้นเป็นจังหวะแห่งตรรกะกลับกระตุกรัวราวกับจะหยุดทำงาน "ไม่จริง... เธอเป็นนักชีววิทยา เธอไม่มีทางเข้าใจอัลกอริทึมระดับควอนตัมขนาดนี้" "เพราะเธอไม่ได้เรียนรู้จากตำรา แต่มันไหลเวียนอยู่ในสายเลือดของเธอ สายเลือดของคนที่พยายามหยุดยั้งลูปซ้ำซากนี้มานับครั้งไม่ถ้วน" เอลาร่าเลื่อนหน้าจอโฮโลแกรมมาตรงหน้าเขา เผยให้เห็นบันทึกเสียงที่เข้ารหัสไว้ซึ่งมีเสียงของรินดังขึ้นมา *"ถ้าคุณได้ยินเสียงนี้ เคนจิ... นั่นหมายความว่าฉันทำพลาด และคุณกำลังพยายามจะย้อนเวลากลับมาหาฉันอีกครั้ง โปรดจำไว้ว่าโอเมก้าไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อทำลาย แต่เพื่อกักขังเวลาที่ไม่มีวันสิ้นสุดนี้ไว้ให้หยุดลงที่ตัวฉัน..."* มือของเคนจิสั่นจนทำภาพถ่ายในมือร่วงลงพื้น ขณะที่เขาก้มลงมองภาพนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบเซิร์ฟเวอร์ก็ดังขึ้นเป็นจังหวะรัวเร็วราวกับเสียงหัวใจที่กำลังจะระเบิด หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และตัวเลขโปรเจกต์โอเมก้าก็เริ่มวิ่งย้อนกลับด้วยความเร็วเหนือขีดจำกัด เคนจิเงยหน้าขึ้นมองเอลาร่าที่ตอนนี้ใบหน้าของเธอกำลังเลือนหายไปเหมือนภาพที่ถูกสัญญาณรบกวน "นี่คุณทำอะไรลงไป?" เอลาร่าแย้มยิ้ม แต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา "ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นเคนจิ... คนที่สั่งให้รันโปรแกรมนี้ในวินาทีนี้ คือรินที่อยู่ในระบบต่างหาก" ทันใดนั้น ไฟในห้องปฏิบัติการดับวูบลง เหลือเพียงแสงจากหน้าจอที่แสดงชื่อผู้เข้าใช้งานล่าสุดที่ล็อกอินเข้าสู่ระบบหลักเพื่อเริ่มการลบเส้นตายแห่งจักรวาล... และชื่อที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอไม่ใช่ชื่อของเอลาร่า แต่เป็นชื่อของ 'เคนจิ' ที่พิมพ์รหัสผ่านชุดสุดท้ายลงไปในช่วงเวลาที่เขาจำไม่ได้ว่าเคยทำ! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติแห่งความน่าจะเป็นไปกับผมในตอนนี้มากๆ นะครับ ควอนตัมคอร์