การตายครั้งที่ 12

"เศษเหล็กพวกนี้ไม่มีความหมายอะไรเลยถ้าคุณยังไม่เลิกใช้มันทำลายตัวเองแบบนี้ เคนจิ" เสียงของดร.เอลาร่าดังแทรกผ่านเสียงหึ่งของระบบระบายอากาศ เธอยืนพิงกรอบประตูห้องแล็บที่เต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังจากการตายครั้งที่ 11 ซึ่งยังคงติดอยู่บนพื้นโลหะสีเทา เคนจิไม่ได้เงยหน้ามอง เขาเพียงแค่เช็ดคราบเลือดออกจากข้อมือด้วยผ้าสะอาดด้วยท่าทีเรียบเฉย ราวกับว่าสิ่งที่เขาเพิ่งทำไป—การกระโดดลงไปในเตาปฏิกรณ์พลังงานมวลรวมเพื่อทดสอบความเร็วในการตอบสนองของระบบป้องกัน—เป็นเพียงการดื่มกาแฟยามบ่าย "ความตายครั้งที่ 12 กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกสี่นาทีสิบสองวินาที เอลาร่า" เคนจิกล่าวพลางพิมพ์คำสั่งรัวเร็วบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรม "คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อเตือนสติผม แต่คุณมาเพื่อดูว่าในลูปนี้ ผมจะเก็บข้อมูลที่ต่างออกไปจากเดิมได้มากแค่ไหน" เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาที่อ่านยากของเธอ "การตายซ้ำซากไม่ทำให้คุณเข้าใกล้ความจริงได้เร็วขึ้นหรอก คุณกำลังเอาวิญญาณไปถลุงในอัลกอริทึมที่ไม่มีวันจบสิ้น หากคุณยังไม่เข้าใจว่า 'จุดผิดพลาด' ไม่ได้อยู่ที่ตัวแปร แต่คุณคือตัวแปรที่ผิดพลาดเสียเอง" เคนจิหยุดมือที่พิมพ์ เขาสูดหายใจเข้าลึก ความเจ็บปวดจากการถูกแผดเผาในลูปที่ผ่านมายังคงหลอกหลอนอยู่ในระดับเซลล์ประสาท แม้ร่างเนื้อจะถูกรีเซ็ตใหม่ แต่นามธรรมแห่งความเจ็บปวดกลับสะสมอยู่ในอัลกอริทึมของจิตใต้สำนึกที่เขาสร้างขึ้นเพื่อบันทึกข้อมูล "ผมทดสอบตัวแปรแรงโน้มถ่วงไปสามครั้ง ทดสอบความเสถียรของเกตเวย์ไปสี่ครั้ง และทดสอบการยับยั้งชั่งใจของระบบโอเมก้าไปอีกสี่" เคนจิหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับเธอ "ลูปนี้ ผมจะทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด... ผมจะตายด้วยมือของคุณ" ดร.เอลาร่าชะงัก รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยความหมายแฝง "คุณคิดว่าการให้ฉันฆ่าจะเปิดเผยความลับของโปรเจกต์โอเมก้าได้งั้นหรือ? ช่างเป็นตรรกะที่น่าสมเพชเสียจริง" "ถ้าคุณไม่ใช่ต้นเหตุ แล้วทำไมทุกครั้งที่ผมพยายามเข้าถึงรหัสผ่านหลัก ในตอนที่ผมกำลังจะตาย คุณถึงเป็นคนเดียวที่ยืนดูผมด้วยสายตาที่เหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่างอยู่เสมอ?" เคนจิขยับตัวลุกขึ้นยืน เขาเดินเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเธอ กลิ่นที่เตือนให้เขานึกถึงความสูญเสียในลูปที่ 0 — ลูปที่เขายังมีความรักและไม่รู้จักการวนซ้ำ เขาสังเกตเห็นจุดผิดปกติเล็กน้อยบนข้อมือของเธอ มันเป็นแผลเป็นจางๆ รูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส—เครื่องหมายการค้าของ 'ผู้สังเกตการณ์' ที่เขาเคยอ่านเจอในเอกสารลับที่เข้าถึงได้เพียงเสี้ยววินาทีก่อนลูปจะรีเซ็ต "คุณไม่ได้อยู่ข้างผม" เคนจิกระซิบพลางคว้าปืนเลเซอร์จากโต๊ะข้างๆ แล้วยัดใส่มือของหญิงสาว "แต่คุณคือส่วนหนึ่งของวงจรนี้... ฆ่าผมเสีย เดี๋ยวนี้! ก่อนที่ระบบจะบันทึกสถานะ 'ความล้มเหลว' ของวินาทีที่ 12 ลงไป" เอลาร่ารับปืนมาด้วยความนิ่งสงบ เธอไม่ได้แสดงความลังเล แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความโศกเศร้าที่ลึกสุดหยั่ง "เคนจิ... คุณยังไม่เข้าใจสินะ ว่าทำไมโอเมก้าถึงเป็นอัลกอริทึมสุดท้าย" เธอไม่ได้เหนี่ยวไกใส่เขา แต่เธอกลับกดปุ่มสั่งการบางอย่างที่เครื่องควบคุมหลักในกระเป๋าเสื้อ ร่างของเคนจิสั่นสะท้านขึ้นทันที หน้าจอที่ฉายค่าความน่าจะเป็นทั่วห้องแล็บเริ่มเปลี่ยนจากตัวเลขเป็นภาพเหตุการณ์ในอนาคตที่เขาไม่เคยเห็น—ภาพของโลกที่ดับสูญไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ไม่ใช่แค่สิบสองครั้งอย่างที่เขาคิด แต่เป็นหมื่นเป็นแสนครั้ง เขาทรุดลงกับพื้น ลมหายใจขาดห้วง อัลกอริทึมในหัวเขากำลังโอเวอร์โหลด ข้อมูลมหาศาลทะลักเข้าสู่สมองจนขอบตาเริ่มมีเลือดไหลซึมออกมา "คุณไม่ได้กำลังวิ่งแข่งกับเวลา แต่คุณกำลังเดินวนอยู่ในกรงที่ตัวเองสร้างขึ้น" เอลาร่าก้มลงมากระซิบข้างหูเขา ในจังหวะที่โลกกำลังแตกสลายเป็นเศษเสี้ยวพิกเซล "และสิ่งที่เลวร้ายที่สุดไม่ใช่ความตายที่กำลังจะมาถึงในอีกสิบวินาที แต่มันคือการที่ฉัน... คือตัวคุณในอีกมิติหนึ่งที่พยายามหยุดยั้งคุณจากการทำลายจักรวาล" เคนจิมองเห็นใบหน้าของเขาเองสะท้อนอยู่ในม่านตาของเอลาร่า ไม่ใช่ใบหน้าของเขาในกระจก แต่เป็นใบหน้าของคนที่ผ่านการแตกสลายมานานเกินกว่าจะนับได้ ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง เสียงสัญญาณเตือนภัยก็เงียบหายไป แทนที่ด้วยเสียงกระซิบที่คุ้นเคยจากลำโพงของห้องแล็บ... เสียงของเคนจิเองที่กำลังบันทึกข้อความไว้ให้ตัวเองในลูปถัดไปว่า: 'อย่าไว้ใจคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เพราะนั่นคือศัตรูที่คุณรักที่สุด' ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติแห่งความน่าจะเป็นไปกับผมในตอนนี้มากๆ นะครับ ควอนตัมคอร์