ผู้สังเกตการณ์

เสียงปืนเลเซอร์นัดแรกถากผ่านไหล่ซ้ายของเคนจิไปเพียงเสี้ยววินาที ความร้อนแผดเผาจนกลิ่นผ้าไหมสังเคราะห์ไหม้เกรียมคละคลุ้งในอากาศอับชื้นของสถานีรถไฟใต้ดินรกร้าง เขาไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง พลังงานในร่างกายถูกสูบฉีดด้วยอะดรีนาลีนและตัวเลขความน่าจะเป็นที่วิ่งวนอยู่ในหัวสมองราวกับพายุเฮอร์ริเคนที่บ้าคลั่ง *ความน่าจะเป็นที่กระสุนนัดต่อไปจะเจาะเข้าที่ก้านสมอง: 91.4%* *เส้นทางหลบหนีทางซ้าย: ตันในอีก 12 เมตร* *เส้นทางหลบหนีทางขวา: ท่อระบายน้ำแรงดันสูง โอกาสรอดชีวิต 18.2%* เคนจิกัดกรามแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด ความเจ็บปวดจากลูปก่อนหน้ายังคงหลอกหลอนประสาทสัมผัส ภาพที่เอลาร่าสิ้นใจในอ้อมแขนของเขายังคงชัดเจน ราวกับมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาจมดิ่งกับความรู้สึกผิด เขามีเวลาอีกเพียงไม่กี่นารีก่อนที่โปรเจกต์ 'โอเมก้า' จะรีเซ็ตตัวเองอีกครั้ง "ยอมมอบตัวเถอะ เคนจิ นายไม่มีทางหนีพ้นอัลกอริทึมการคาดการณ์ของเราหريك" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังสะท้อนก้องผ่านผนังคอนกรีตเสริมเหล็ก มันคือเสียงของ 'เรย์' หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยพิเศษ ผู้ชายที่ไม่เคยพลาดเป้า และที่สำคัญที่สุด... เขารู้ทุกย่างก้าวที่เคนจิกำลังจะตัดสินใจ เคนจิพุ่งตัวหลบหลังเสาปูนขนาดใหญ่ในเสี้ยววินาทีที่กระสุนนัดที่สองเจาะทะลุผนังตรงจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ เศษปูนกระจายตัวราวกับหิมะสีเทา ลมหายใจของเขาหอบถี่แต่ยังคงรักษาความนิ่งงันทางอารมณ์ไว้ได้ภายใต้กรอบของตรรกะ *ทำไมมันถึงรู้ล่ะ?* เคนจิคิดทวนซ้ำในใจขณะที่สมองพยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมด *ไม่ใช่แค่การคาดเดาจากพฤติกรรม แต่มันเหมือนกับว่า... มันอ่านอนาคตได้จริงๆ* ความสงสัยนี้ถูกขัดจังหวะด้วยเงาร่างที่ปรากฏขึ้นที่ปลายอุโมงค์ เรย์ก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ รองเท้าบูทหนAหนักกระทบพื้นปูนเกิดเสียงก้องกังวานน่าสะพรึงกลัว ในมือของเขาไม่ได้ถือเพียงแค่ปืนเลเซอร์มาตรฐาน แต่มีอุปกรณ์ควอนตัมรีเซ็ตเตอร์รุ่นทดลองติดอยู่บนข้อมือ ซึ่งเป็นเทคโนโลยีเดียวกับที่เคนจิซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อ "นายแปลกใจสินะ เคนจิ" เรย์หยุดเดิน ห่างออกไปเพียงสิบเมตร รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายผู้สวมชุดเกราะสีดำสนิท "นายคิดว่านายเป็นคนเดียวหรือไงที่แก้ไขลูปเวลาได้? นายคิดว่าความลับนี้ปลอดภัยในหัวของอัจฉริยะผู้โดดเดี่ยวอย่างนายคนเดียวหรือ?" เคนจิหรี่ตาลง หัวใจเต้นระส่ำแต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับเรียบสนิทและเยือกเย็น "แก... ไม่ใช่หน่วยรักษาความปลอดภัยธรรมดา แกคือใครกันแน่ เรย์?" "ฉันก็คือตัวตนอีกเวอร์ชันหนึ่งของระบบยังไงล่ะ เคนจิ" เรย์หัวเราะในลำคอ แววตาของเขาไร้ซึ่งความรู้สึกความเป็นมนุษย์ "ทุกครั้งที่นายพยายามแก้ไขอดีต นายไม่ได้กำลังสร้างอนาคตใหม่ นายกำลังทำตามขั้นตอนที่ถูกเขียนไว้ในอัลกอริทึมของฉันต่างหาก นายคือหมากตัวเดียวที่ถูกตั้งโปรแกรมให้วิ่งวนอยู่ในวงจรอุบาทว์นี้ เพื่อให้ระบบได้คำนวณความเสี่ยงที่สมบูรณ์แบบที่สุดก่อนที่จักรวาลจะล่มสลาย" คำพูดนั้นราวกับค้อนหนักๆ ที่ทุบลงกลางหน้าอกของเคนจิ โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุน ความรู้สึกผิดที่เขาแบกรับมาตลอด ความพยายามที่จะช่วยชีวิตเอลาร่า... ทุกอย่างเป็นเพียงแค่เรื่องหลอกลวงงั้นหรือ? เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการทดลองที่ถูกควบคุมโดยชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคนนี้? "ไม่... แกโกหก" เคนจิคำรามในลำคอ มือขวาเอื้อมไปกุมด้ามปืนพกพลังงานที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างแน่วแน่ "ฉันเป็นคนเขียนรหัสพวกนั้นขึ้นมาเอง ไม่มีใครควบคุมฉันได้!" "นั่นคือสิ่งที่คนหลงตัวเองมักจะคิดเสมือนว่าตนเองคุมเกมได้" เรย์ยกปืนขึ้นเล็งตรงมาที่หน้าผากของเคนจิอย่างไร้ความปรานี "และน่าเสียดาย... ลูปนี้เป็นลูปสุดท้ายที่นายจะได้หายใจแล้ว เคนจิ" นิ้วของเรย์เริ่มออกแรงกดไกปืน ความมืดมิดแผ่ขยายเข้าครอบงำบรรยากาศรอบตัว ทว่า ก่อนที่แสงเลเซอร์สีแดงฉานจะพุ่งทะลวงร่างของเคนจิ หน้าจอโฮโลแกรมฉุกเฉินสีแดงสดก็เด้งขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้สาเหตุ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้ทั้งเรย์และเคนจิเบิกตากว้างด้วยความตกใจ *[SYSTEM OVERRIDE: เกิดตัวแปรแทรกซ้อนที่ไม่สามารถคาดเดาได้]* *[เป้าหมาย: ดร.เอลาร่า กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ระบบจากจุดศูนย์กลาง...]* เรย์ชะงัก สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "เป็นไปไม่ได้... เธอควรจะตายไปตั้งแต่ลูปที่สามแล้วนี่!" เคนจิหันมองหน้าจอโฮโลแกรมนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัวระรัว ความหวังอันริบหรี่ถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางความมืดมิด ก่อนที่เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยจะดังแว่วมาจากความมืดเบื้องหลังเรย์ พร้อมกับเสียงกระซิบที่เยือกเย็นและคุ้นเคยยิ่งกว่าสิ่งใด "นายคำนวณความน่าจะเป็นพลาดไปอย่างหนึ่งนะ เรย์... นายลืมคิดไปว่า คนตายก็มีสิทธิ์ที่จะเขียนอัลกอริทึมของตัวเองได้เหมือนกัน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติแห่งความน่าจะเป็นไปกับผมในตอนนี้มากๆ นะครับ ควอนตัมคอร์