ความผิดปกติของควอนตัม

"ถ้าคุณยังไม่ยอมหยุดมือจากคีย์บอร์ดนั่น เคนจิ ผมเกรงว่ากระดูกสันหลังของคุณอาจจะได้พักถาวรก่อนที่เราจะหาคำตอบได้เสียอีก" เสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยกระแสกดดันของดร.เอลาร่าดังก้องในห้องแล็บใต้ดินที่เงียบงัน เสียงหยดน้ำจากระบบหล่อเย็นของเซิร์ฟเวอร์หลักกระทบพื้นโลหะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเข็มนาฬิกาที่นับถอยหลังสู่จุดจบที่ไม่มีใครปรารถนา เคนจิไม่แม้แต่จะปรายตาขึ้นมอง เขาจดจ้องอยู่ที่หน้าจอโฮโลแกรมสามมิติที่แสดงกราฟค่าความหนาแน่นของอนุภาคควอนตัม ซึ่งบัดนี้มันกำลังเต้นเร่าด้วยค่าที่ผิดเพี้ยนไปจากมาตรฐานฟิสิกส์เดิมอย่างสิ้นเชิง "ความผิดปกติไม่ได้อยู่ที่โค้ดของผม เอลาร่า แต่มันอยู่ใน 'โครงสร้าง' ของที่นี่" เขาสะบัดนิ้วผ่านอากาศ ขยายภาพจำลองโมเลกุลที่เขารวบรวมได้จากห้องทดลองนี้ มันมีร่องรอยการสั่นไหวที่แปลกประหลาด—ร่องรอยของการถูก 'เขียนทับ' ด้วยอัลกอริทึมที่ไม่ได้มาจากฝีมือมนุษย์ "คุณกำลังพยายามบอกว่า... มีใครบางคนกำลังแก้ไขอดีตในขณะที่เรายืนหายใจอยู่ตรงนี้งั้นหรือ?" เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ แสงสีฟ้าจากหน้าจอกระทบใบหน้าที่เรียบเฉยของเธอ ทำให้แววตาของเธอในยามนี้ดูราวกับไร้ซึ่งจิตวิญญาณ "ไม่ใช่แค่แก้ไข แต่มันคือการ 'แทรกแซง' อย่างจงใจ" เคนจิลุกขึ้นยืนกะทันหัน เก้าอี้เหล็กไถลไปด้านหลังจนเกิดเสียงเสียดสีที่บาดหู เขาก้าวเดินไปรอบห้องแล็บ ปลายเท้าสัมผัสถึงความเย็นเยียบจากพื้นกระเบื้อง "คุณเห็นรอยร้าวพวกนี้ไหม? มันไม่ใช่ความชำรุดจากการใช้งาน แต่มันคือ 'รอยแยกทางมิติ' ที่เกิดจากการบิดเบือนของลำดับเวลา ใครบางคนใช้พลังงานมหาศาลเพื่อดึงเอาข้อมูลจากลูปที่แล้วเข้ามาแทนที่ข้อมูลปัจจุบัน" เอลาร่าชะงัก สายตาของเธอจับจ้องไปยังจุดที่เขานิ้วชี้ไป—ตรงมุมห้องที่ดูเหมือนจะว่างเปล่า แต่หากมองผ่านเลนส์วิเคราะห์ควอนตัมที่เคนจิเพิ่งเปิดใช้งาน อากาศบริเวณนั้นกลับดูมืดมิดและบิดเบี้ยวราวกับภาพสะท้อนในกระจกที่แตกร้าว "ถ้าทฤษฎีของคุณเป็นจริง เคนจิ" เธอเอ่ยขึ้น น้ำเสียงลดต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบ "นั่นหมายความว่าเราไม่ได้อยู่ใน 'เส้นทางหลัก' มานานแล้ว เรากำลังวิ่งอยู่บนเส้นทางที่ถูกปั้นแต่งขึ้นโดยคนคนหนึ่ง... คนที่อาจจะกำลังมองดูเราผ่านรอยแยกพวกนี้อยู่ก็ได้" เคนจิคว้าเครื่องมือวัดคลื่นความถี่พลังงานแล้วเดินตรงไปที่รอยร้าวนั้น หัวใจของเขาสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่เขาพยายามกดทับไว้ตลอดหลายลูปที่ผ่านมา ความรู้สึกผิดที่เขามักจะเห็นเงาร่างของ 'เธอ' ในความว่างเปล่าเสมอ เขาหันกลับมามองเอลาร่าด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าใจหาย "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดใช่ไหม เอลาร่า? โปรเจกต์โอเมก้าไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อรักษาจักรวาล แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อ 'กักขัง' เวลาให้หมุนวนอยู่ในกรงที่ใครบางคนสร้างไว้" เอลาร่าไม่ได้ตอบโต้ เธอเพียงแค่เบนสายตาไปทางอื่น กิริยาที่ดูลังเลนั้นตอบคำถามของเคนจิได้ชัดเจนกว่าคำพูดใดๆ เธอกำลังปกปิดความลับบางอย่างที่อาจทำลายทุกอย่างที่เขาทุ่มเทมาตลอดชีวิต "ผมพบมันแล้ว" เคนจิกล่าวพลางยื่นเครื่องวัดเข้าไปใกล้จุดรอยร้าว อุปกรณ์ในมือเขาส่งเสียงเตือนแหลมสูงจนแก้วหูแทบฉีกขาด มันไม่ใช่แค่ข้อมูลขยะ แต่เป็น 'ลายเซ็นดิจิทัล' ที่เขารู้จักดีเกินกว่าจะลืมลง บนหน้าจอแสดงผล ตัวเลขชุดหนึ่งปรากฏขึ้นซ้ำๆ 0-1-0-1... ลำดับการคำนวณที่เขาร่วมเขียนกับคนรักในอดีต ลำดับโค้ดที่ควรจะตายไปพร้อมกับเธอในลูปที่ศูนย์ ทันใดนั้น ระบบไฟฟ้าทั่วทั้งห้องแล็บก็ดับวูบลง ความมืดเข้าปกคลุมทันที เหลือเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากอุปกรณ์ในมือเคนจิที่สั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนที่เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจังหวะการเดินที่คุ้นเคยจะดังขึ้นจากด้านหลัง—จุดที่ควรจะเป็นมุมอับสายตาที่ไม่มีใครอยู่ "คุณไม่ควรตามหาความจริงที่ถูกลบไปแล้วนะ เคนจิ" เสียงนั้น... เสียงที่เขาจำได้ดีกว่าเสียงของตัวเอง เสียงที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาหยุดหมุนในพริบตา เคนจิแข็งค้างอยู่กับที่ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเงาร่างหนึ่งก้าวพ้นออกมาจากความมืดมิดของรอยแยกมิติ มือที่สั่นเทาของเขากำเครื่องมือวัดไว้แน่น ในขณะที่แสงสีฟ้าจากอุปกรณ์เผยให้เห็นใบหน้าที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้พบอีกตลอดกาล... ใบหน้าของคนรักที่ควรจะตายไปแล้วในวินาทีที่ลูปแรกเริ่มต้นขึ้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติแห่งความน่าจะเป็นไปกับผมในตอนนี้นะครับ ควอนตัมคอร์