ความทรงจำในเศษเสี้ยวเวลา

"ถ้าคุณยังยึดติดกับสมการเดิม ผลลัพธ์สุดท้ายก็คือความว่างเปล่า เหมือนที่คุณกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ไงล่ะ เคนจิ" เสียงของดร.เอลาร่าราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดของเธอกลับบาดลึกราวกับคมมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนประสาทสัมผัส เคนจิไม่ตอบ เขาทำเพียงจ้องมองไปยังผนังห้องทดลองที่ว่างเปล่า รอยร้าวเล็กๆ ตรงมุมห้องยังคงมีเศษฝุ่นละอองลอยวนอยู่อย่างไร้ทิศทาง เหมือนกับเศษเสี้ยวเวลาที่แตกสลายจากการรีเซ็ตลูปครั้งล่าสุด เขาขยับมือที่สั่นเทาเล็กน้อยหยิบกระเป๋าเอกสารสีดำหนังเก่าที่เขาลืมทิ้งไว้บนเก้าอี้เหล็กในมิติคู่ขนานก่อนหน้านี้ มันเป็นวัตถุชิ้นเดียวที่หลุดรอดผ่านกลไกการรีเซ็ตมาได้โดยปาฏิหาริย์หรืออาจเป็นเพราะ 'ความผิดพลาดของระบบ' ที่เขายังไม่สามารถหาคำตอบได้ "คุณกำลังพยายามจะบอกอะไรผม เอลาร่า" เคนจิถาม เสียงของเขาแหบพร่า ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปที่รอยล็อกของกระเป๋า "ว่าการตายของยูริในทุกๆ ลูป คือค่าคงที่ที่ผมไม่สามารถเปลี่ยนได้งั้นหรือ?" เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสีขาวนวลจากเพดานสะท้อนกับแว่นตาของเธอจนมองไม่เห็นแววตา "ไม่ใช่ค่าคงที่ แต่มันคืออัลกอริทึมที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้เพื่อดัดนิสัยคนขี้แพ้อย่างคุณ" เคนจิแค่นยิ้มที่มุมปาก มือของเขาค่อยๆ ปลดล็อกกระเป๋า เสียง 'คลิก' ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัดราวกับเสียงลั่นไกปืน ภายในกระเป๋าไม่ได้มีเอกสารลับของโปรเจกต์โอเมก้าอย่างที่เขาคาดหวัง แต่มันกลับมีเพียงแฟลชไดรฟ์สีเงินที่ดูคุ้นตา และบันทึกย่อที่เขียนด้วยลายมือของเขาเอง... ลายมือที่เขาจำได้แม่นว่าไม่ได้เขียนมันขึ้นมาในลูปนี้ *‘ถ้าถึงจุดนี้แล้ว ได้โปรดอย่าเชื่อใจใคร แม้แต่ตัวคุณเองในอนาคต’* หัวใจของเคนจิเต้นผิดจังหวะ เขาเงยหน้าขึ้นมองเอลาร่า ทว่าหญิงสาวกลับขยับยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะสมเพชเวทนาในความเขลาของเขา เคนจิรีบคว้าแฟลชไดรฟ์นั้นออกมา เสียบมันเข้ากับพอร์ตข้างขมับโดยไม่ลังเล ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้าสู่กระแสประสาทราวกับน้ำป่าที่เขื่อนแตก ภาพเหตุการณ์ที่บิดเบี้ยวเริ่มปรากฏขึ้นบนจอประสาทตาของเขา ไม่ใช่ภาพของอดีต ไม่ใช่ภาพของอนาคต แต่เป็นภาพของ 'จุดเชื่อมต่อ' ที่เขาเผลอทำหายไปในมิติเวลา ภาพของตัวเขาเองที่กำลังกระซิบอะไรบางอย่างกับดร.เอลาร่าในห้องที่ดูมืดมิดและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตาย "คุณเห็นมันแล้วใช่ไหม?" เอลาร่ากระซิบข้างหูของเขา ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอทำให้เขารู้สึกเย็นเยียบไปถึงไขสันหลัง "ความทรงจำในเศษเสี้ยวเวลาที่คุณเลือกจะลบมันออกไปจากสมอง เพื่อรักษาความสมบูรณ์ของความรักจอมปลอมนั่น" เคนจิผละออกด้วยความตกใจ ข้อมูลในแฟลชไดรฟ์เริ่มเฉลยความจริงที่เขาพยายามปกปิดจากตัวเองมาโดยตลอด ว่าเขาไม่ใช่เหยื่อของลูปนี้ แต่เขาคือ 'สถาปนิก' ผู้สร้างวงจรนี้ขึ้นมาเพื่อกักขังยูริเอาไว้ในนิรันดร์ เพราะความเห็นแก่ตัวที่ไม่อาจยอมรับการจากลาได้ ทว่าในขณะที่เขากำลังจะตะโกนถามความจริงจากหญิงตรงหน้า เสียงระบบเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นไปทั่วห้อง อากาศโดยรอบเริ่มบิดเบี้ยวจนมองเห็นเส้นสายของรหัสคณิตศาสตร์ที่หลุดลอยออกมาจากมิติที่กำลังแตกสลาย เอลาร่าหันไปมองหน้าต่างกระจกใสที่บัดนี้กลายเป็นรอยแยกของกาลเวลา "สายไปแล้วเคนจิ" เธอเอ่ยเสียงเรียบขณะที่ร่างของเธอเริ่มโปร่งแสง "ลูปใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และครั้งนี้... คุณจะจำสิ่งที่เพิ่งรู้ไม่ได้อีกต่อไป" มือของเขาสั่นระริกจนแฟลชไดรฟ์หลุดมือร่วงลงสู่พื้น ทว่าก่อนที่มันจะกระทบพื้น ภาพเหตุการณ์ทั้งหมดในสมองของเขาก็ดับวูบลง เหมือนไฟที่ถูกตัดฉับ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กตัวเดิม ในมือถือกระเป๋าหนังเก่าที่ดูเหมือนเพิ่งผ่านการใช้งานมาอย่างหนักหน่วง เสียงนาฬิกาดิจิทัลข้างฝาห้องดังขึ้นเป็นจังหวะที่แสนคุ้นเคย... แต่มีบางอย่างที่ผิดปกติไป บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า ข้อความที่เขายังไม่ได้พิมพ์ปรากฏขึ้นมาเองอย่างช้าๆ: *'เคนจิ... ลืมตาดูสิ ว่าเธอยืนอยู่ข้างหลังคุณมานานแค่ไหนแล้ว'* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านมิติแห่งความน่าจะเป็นไปกับผมในตอนนี้นะครับ ควอนตัมคอร์