ทฤษฎีความน่าจะเป็น

“คุณกำลังคำนวณหาทางออกในสมการที่ไม่มีคำตอบอยู่หรือเปล่าครับ เคนจิ?” ดร.เอลาร่าใช้นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมที่สว่างวาบอยู่กลางห้องมืดสนิท เสียงเคาะนั้นจังหวะแม่นยำเหมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังที่ไม่มีวันหยุดเดิน เธอไม่แม้แต่จะหันกลับมามองผม แววตาของเธอสะท้อนแสงสีฟ้าจากชุดข้อมูล ‘โอเมก้า’ ที่กำลังไหลผ่านม่านตา ราวกับว่าเธอคือส่วนหนึ่งของโปรแกรมนั้นไปเสียแล้ว ผมขยับเนคไทที่รัดแน่นจนเกือบจะหายใจไม่ออก กลิ่นโอโซนจางๆ ในอากาศเป็นสิ่งเดียวที่เตือนให้รู้ว่าผมยังอยู่ในโลกแห่งความจริง... หรืออาจจะเป็นแค่ลูปที่หมื่นกว่าของความล้มเหลว “ทางออกมีเสมอครับเอลาร่า เพียงแต่ตัวแปรที่คุณซ่อนไว้ มันบิดเบือนความน่าจะเป็นไปหมด” “ตัวแปรเหรอ?” เธอหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความอบอุ่น หากแต่เต็มไปด้วยความสมเพช “คุณยังคงมองโลกด้วยตรรกะแบบมนุษย์ ทั้งที่รู้ดีว่าจักรวาลนี้ถูกเขียนขึ้นด้วยโค้ดที่ผิดพลาดตั้งแต่บรรทัดแรก คุณไม่ได้กำลังมองหาวิธีช่วยโลกหรอกเคนจิ คุณแค่กำลังหาเหตุผลมาปลอบใจตัวเองว่า... การที่เธอต้องตายซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกๆ ลูปที่คุณสร้างขึ้นนั้น ไม่ใช่ความผิดของคุณ” คำพูดของเธอเสียดแทงเข้าไปถึงรอยแผลที่ผมพยายามเย็บปิดด้วยเหตุผล ผมกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ภาพของ ‘ริน’ ในวินาทีที่ร่างกายของเธอสลายกลายเป็นอนุภาคแสงท่ามกลางความโกลาหลของเหตุการณ์ดวงดาวดับแสงในลูปแรก ยังคงชัดเจนแจ่มชัดในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวินาทีก่อน “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำวิจารณ์เชิงจิตวิทยาจากคุณ” ผมเดินเข้าไปใกล้แผงควบคุม ระยะห่างระหว่างเราถูกลดทอนลงเหลือเพียงลมหายใจ “ข้อมูลที่คุณทิ้งไว้ในฐานข้อมูลกลางก่อนที่ลูปจะรีเซ็ต... มันไม่ใช่ความผิดพลาด แต่มันคือ ‘รอยรั่ว’ คุณจงใจปล่อยให้สมการนี้จบลงด้วยการล่มสลาย เพื่อดูว่าผมจะเลือกแก้ปัญหานี้อย่างไรเมื่อต้องเผชิญกับมันเป็นครั้งที่หนึ่งหมื่นสองพันสี่ร้อยสามสิบเอ็ด ใช่ไหมครับ?” เอลาร่าหันกลับมา แสงจากโฮโลแกรมส่องกระทบใบหน้าที่นิ่งเฉยของเธอ “ฉลาดมากครับ แต่ยังไม่พอ” เธอเลื่อนหน้าต่างโปรเจกชันมาตรงหน้าผม กราฟเส้นโค้งสีแดงพุ่งทะยานขึ้นสูงจนน่าตกใจ “ดูนี่สิ ภายใน 48 นาทีข้างหน้า โครงสร้างของสเปซไทม์ในเขตนี้จะเกิดภาวะวิกฤต ความน่าจะเป็นที่โลกจะรอดพ้นจากเหตุการณ์ ‘การลบข้อมูลครั้งใหญ่’ คือ 0.0000001 เปอร์เซ็นต์” ผมกวาดสายตามองชุดตัวเลขที่วิ่งอย่างบ้าคลั่งบนหน้าจอ นิ้วของผมรัวลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจริง พยายามทำลายตัวเลขเหล่านั้นด้วยสมการย้อนกลับที่ผมเพิ่งค้นพบ แต่มันกลับยิ่งเพิ่มความเร็วในการนับถอยหลังขึ้นไปอีก “คุณกำลังเร่งปฏิกิริยา” ผมกัดฟันพูด “ถ้าความน่าจะเป็นคือศูนย์ ทำไมคุณถึงไม่ยอมให้มันจบลงเสียที ทำไมคุณถึงต้องเก็บผมไว้ในลูปนี้?” “เพราะคุณคือตัวแปรเดียวที่ยังไม่ยอม ‘ยอมรับความจริง’ ครับเคนจิ” เธอเดินเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากกายของเธอ “ลองมองดูดีๆ สิครับ ในสมการลบเส้นตายนี้... มีตัวเลขตัวหนึ่งที่คุณจงใจข้ามไปเสมอ ตัวเลขที่เป็นกุญแจสำคัญของทุกอย่าง” เธอกดปุ่มสีดำสนิทบนแผงควบคุม ทันใดนั้นโฮโลแกรมทั้งหมดก็ดับวูบลง ความมืดเข้าปกคลุมห้องแล็บจนแทบมองไม่เห็นมือตัวเอง มีเพียงเสียงหัวใจของผมที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “ตัวเลขอะไร?” ผมถาม เสียงของผมสั่นเครือเล็กน้อย “ตัวเลขของคนที่ตายไปแล้ว... แต่ดันมีชีวิตอยู่ในทุกๆ ลูปอย่างน่าประหลาด” เธอขยับเข้ามากระซิบข้างหูผม เสียงของเธอนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยพิษสง “รินไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุจากการทดลองครับเคนจิ เธอตายเพราะ ‘คำสั่ง’ ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ในรหัสพันธุกรรมของคุณเอง... คุณคือคนกดปุ่มเริ่มการลบนี้ตั้งแต่วันแรกที่สร้างมันขึ้นมา” หัวใจของผมเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้ามาในสมอง ภาพจิ๊กซอว์ที่กระจัดกระจายเริ่มประกอบตัวกันอย่างน่าสยดสยอง ผมไม่ได้กำลังพยายามหยุดลูป... แต่ผมคือลูป ทันใดนั้น เสียงเตือนภัยระดับสูงสุดก็ดังสนั่นไปทั่วชั้นบรรยากาศ หน้าจอในห้องแล็บสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้สิ่งที่ปรากฏไม่ใช่สมการความน่าจะเป็น แต่มันคือภาพถ่ายของผมในชุดที่ผมไม่เคยสวมมาก่อน กำลังยืนอยู่หน้าเตาปฏิกรณ์โอเมก้าในสภาพที่เลือดท่วมตัว และในมือของผม... คืออุปกรณ์ที่สามารถหยุดยั้งจักรวาลได้ทั้งหมด ประตูห้องแล็บถูกกระแทกจนพังยับเยิน ชายในชุดเกราะสีเงินเงาวับก้าวเข้ามาพร้อมกับอาวุธที่ผมจำได้แม่นว่ามันเป็นเทคโนโลยีจากอนาคตที่ยังไม่ถูกคิดค้นขึ้น เขาชี้ปลายกระบอกปืนมาที่หน้าผากของผม ดวงตาภายใต้หน้ากากนั่นมีความอาฆาตแค้นที่อธิบายไม่ได้ “ได้เวลาชดใช้หนี้ของคุณแล้ว... ท่านศาสตราจารย์เคนจิ” เขากระชากเสียงพูด พร้อมกับนิ้วที่เริ่มกดไกปืนลงทีละน้อย... --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในมิติแห่งความน่าจะเป็นนี้ครับ ควอนตัมคอร์