วินาทีที่ศูนย์

"หยุดการรันโปรเซสเดี๋ยวนี้ เอลาร่า! ถ้าคุณกดปุ่มนั้น ผลลัพธ์ความน่าจะเป็นที่จะเหลือรอดคือศูนย์!" เสียงของผมกระชากผ่านอากาศที่กำลังสั่นไหวด้วยประจุไฟฟ้าแรงสูงในห้องแล็บใต้ดิน แสงสีฟ้าจากโฮโลแกรมคำนวณ 'โอเมก้า' สะท้อนเข้ากับดวงตาที่เหนื่อยล้าของผม ร่างกายของผมโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ ในขณะที่นิ้วของดร.เอลาร่ากำลังจ่ออยู่เหนือแผงควบคุมระบบคอสมิกเบรกเกอร์ เธอหันกลับมามองผม แววตาของเธอนิ่งสนิทราวกับมหาสมุทรที่ไร้คลื่นลม แต่มันกลับซ่อนความวิปลาสบางอย่างที่ผมไม่อาจนิยามได้ "ศูนย์เหรอครับเคนจิ?" เอลาร่าทวนคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าบาดลึกราวกับคมมีด "นั่นคือตรรกะของคนขี้แพ้ที่ยึดติดกับตัวเลข คุณกลัวอะไรกันแน่ กลัวที่จะเห็นจักรวาลล่มสลาย หรือกลัวว่าจะไม่มีใครให้คุณโทษนอกจากตัวคุณเองที่ช่วยเธอไม่ได้ในตอนนั้น?" ชื่อของ 'เธอ' ตรึงให้หัวใจผมกระตุกวูบ ความรู้สึกผิดที่ผมพยายามกักขังไว้ด้วยอัลกอริทึมตรรกะนับล้านบรรทัดสั่นคลอนอย่างรุนแรง ผมก้าวเท้าไปข้างหน้า แต่แรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากแกนกลางของเครื่องโอเมก้าก็ทำให้พื้นคอนกรีตใต้เท้าแตกร้าว เสียงโลหะบิดเบี้ยวจากความดันอากาศที่กำลังมหาศาลกลายเป็นเสียงกรีดร้องของความเป็นจริง "ผมเตือนคุณแล้ว" ผมกัดฟันแน่น ปืนพัลส์ในมือสั่นไหวเล็กน้อยขณะเล็งไปที่หัวไหล่ของเธอ แต่ไม่ทันการ แสงสีขาวเจิดจ้าปะทุขึ้นจากใจกลางเครื่องยนต์โอเมก้า มันไม่ใช่การระเบิดธรรมดา แต่มันคือการพับตัวของมิติเวลา ทุกอย่างรอบตัวผม—ผนังเหล็กกล้า เศษกระจกที่แตกกระจาย และแม้กระทั่งตัวของเอลาร่า—ถูกดูดกลืนเข้าสู่จุดศูนย์กลางของความเป็นนิรันดร์ ความรู้สึกเหมือนมีเข็มแหลมคมนับล้านเล่มทิ่มแทงเข้าสู่สมอง ผมเห็นร่างของเธอค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสง ในวินาทีนั้นเองที่ผมตระหนักว่า ทุกคำนวณที่ผ่านมามันผิดพลาด เราไม่ได้สร้างทางรอด แต่เรากำลังสร้างทางตันที่ยาวนานเป็นวงกลม ความว่างเปล่าเข้าครอบงำ ทิ้งให้ผมจมดิ่งอยู่ในความมืดมิดที่ไร้สิ้นสุด ก่อนที่กลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อและเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นโลหะจะเรียกสติสัมปชัญญะของผมให้กลับคืนมา ผมลืมตาขึ้น... ไม่ใช่ในห้องแล็บที่กำลังระเบิด แต่เป็นเก้าอี้ทำงานตัวเดิมในสำนักงานวิจัยที่เงียบเชียบ แสงไฟนีออนกะพริบถี่ๆ อยู่เหนือหัว สัญชาตญาณแรกของผมคือการสำรวจมือตัวเอง มันไม่มีรอยไหม้ ไม่มีคราบเลือด ทุกอย่างยังสมบูรณ์แบบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เคนจิ? คุณไหวไหมคะ เห็นนิ่งไปพักใหญ่แล้วนะ" เสียงนั้น... ผมหันขวับไปทางต้นเสียง หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะตามตรรกะกลับเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เอลาร่ายืนอยู่ตรงนั้น ในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา เธอกำลังถือแฟ้มข้อมูลและมองมาที่ผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังแบบเดียวกับ 'วันแรก' ที่เราเริ่มโปรเจกต์โอเมก้า ผมพยายามควบคุมลมหายใจ พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นให้กลายเป็นข้อมูลที่จับต้องได้ ในสมองของผม ตัวเลขเปอร์เซ็นต์ความน่าจะเป็นวิ่งผ่านไปมาด้วยความเร็วสูง: 0.000000001... 0.000000002... วนเวียนอยู่กับจุดเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า "เอลาร่า" ผมเอ่ยเรียกชื่อเธอ เสียงของผมแหบพร่าและสั่นเทา "วันนี้... วันที่เท่าไหร่" เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสงสัยปนขบขัน "คุณทำงานหนักจนลืมวันลืมคืนแล้วเหรอคะ วันที่ 12 กรกฎาคม วันเริ่มโครงการโอเมก้าไง หรือว่าคุณเพิ่งฝันร้าย?" เธอก้าวเดินเข้ามาใกล้ วางมือลงบนไหล่ของผม สัมผัสนั้นอุ่นจนน่าประหลาด แต่มันกลับทำให้ขนลุกชันไปทั่วร่าง ผมรีบคว้าข้อมือเธอไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เอลาร่าชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นตึงเครียดทันที "เคนจิ นี่คุณเป็นอะไรไป?" ผมปล่อยมือเธอราวกับถูกของร้อน ความทรงจำเกี่ยวกับแรงระเบิด ร่างที่สลายไป และเสียงกรีดร้องของเวลาที่พังทลายยังคงดังก้องอยู่ในหัว ผมหยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมา นิ้วรัวพิมพ์คำสั่งเพื่อตรวจสอบบันทึกระบบ ล็อกไฟล์ทั้งหมดว่างเปล่า ไม่มีประวัติการรันโปรเซส ไม่มีหลักฐานการมีอยู่ของโอเมก้าในฐานข้อมูลเครื่องนี้ ทว่า เมื่อผมกดเข้าไปที่ 'อัลกอริทึมลับ' ที่ผมซ่อนไว้ในเซกเมนต์ที่ลึกที่สุดของสมองกล กลับพบข้อความหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้... ข้อความที่ไม่ได้มาจากฝีมือของผม *‘อย่าเชื่อใจคนที่ตายไปแล้วตั้งแต่วินาทีแรก’* เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นกะทันหัน แต่มันไม่ใช่เสียงที่ผมคุ้นเคย มันเป็นเสียงที่ซ้อนทับกันของคนนับพันคนที่กำลังกรีดร้องอยู่ในความถี่ต่ำที่หูมนุษย์ปกติไม่ได้ยิน เอลาร่าก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว ใบหน้าของเธอเริ่มบิดเบี้ยว ราวกับภาพที่กำลังบัฟเฟอร์ในระบบคอมพิวเตอร์ที่ใกล้พังทลาย เธอเผยรอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยความรู้แจ้งที่น่าสะพรึงกลัว "คุณกลับมาเร็วกว่าที่คำนวณไว้นะ เคนจิ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ราวกับคนหลายคนกำลังพูดพร้อมกันในลำคอของเธอคนเดียว "แต่ก็นั่นแหละ ในทุกๆ ลูปที่คุณพยายามจะหยุดฉัน คุณกลับเป็นคนกดปุ่มระเบิดด้วยมือของคุณเองเสมอ" เธอยกมือขึ้นกลางอากาศ และทันใดนั้น แผงควบคุมโอเมก้าที่ผมเคยเห็นในห้องแล็บที่พังทลายก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าท่ามกลางอากาศกลางห้องทำงานของเรา มันกำลังทำงาน... ตัวเลขถอยหลังที่ผมเห็นในวินาทีที่ศูนย์เริ่มเดินอีกครั้ง และคราวนี้ มันไม่ได้เริ่มจากหนึ่งชั่วโมง แต่มันเริ่มจาก 60 วินาทีสุดท้ายของโลก "ยินดีต้อนรับสู่ลูปที่หนึ่งหมื่นสองพันสี่ร้อยสามสิบเอ็ด" เธอกล่าวพลางเอียงคอเล็กน้อย "มาดูกันเถอะครับ ว่าคุณจะทำอย่างไรกับเวลาที่เหลืออยู่น้อยนิดนี้... ท่านผู้เล่นที่น่าสงสาร" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นแห่งความวิปลาสนี้ในตอนแรกนะครับ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับผมครับ - ควอนตัมคอร์