เงาจากอดีต

กลิ่นโอโซนที่เกิดจากการลัดวงจรของระบบระบายอากาศยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของผมในวินาทีนี้ ปลายนิ้วของผมสั่นเล็กน้อยขณะกดค้างไว้ที่รหัสผ่านระดับสูงสุดบนแผงควบคุมที่กำลังกะพริบแสงสีแดงเตือนภัย "ถ้าคุณใส่รหัสเลขนั้นเข้าไป ระบบเซฟตี้จะล็อกสถานะถาวร และเราทั้งคู่จะกลายเป็นเพียงอะตอมที่ลอยคว้างอยู่ในสุญญากาศของมิติคู่ขนาน คุณแน่ใจแล้วใช่ไหม เคนจิ?" เสียงทุ้มนุ่มทว่าเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทดลองร้าง ผมชะงัก นิ้วหยุดอยู่ห่างจากปุ่ม Enter เพียงมิลลิเมตร ผมไม่ได้หันไปมองทันที เพราะตรรกะในหัวกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมด: ใครจะเข้ามาในพื้นที่ปิดตายนี้ได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยสัญญาณชีพไว้ในระบบตรวจจับ? "เสียงที่คุ้นเคยแบบนี้... คุณควรจะตายไปพร้อมกับศูนย์วิจัยนิวเคลียร์เมื่อห้าปีที่แล้วสิ ดร.เอลาร่า" ผมเอ่ยตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ เสียงของผมราบเรียบ ทว่าข้างในใจกลับเหมือนมีคลื่นใต้น้ำที่โหมซัดแรง ร่างในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาที่ดูผิดที่ผิดทางท่ามกลางซากปรักหักพังค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืด เธอไม่ได้ดูแก่ลงไปกว่าภาพในความทรงจำแม้แต่น้อย ดวงตาของเธอคมกริบราวกับเลนส์กล้องที่คอยจ้องจับทุกการเคลื่อนไหวของกาลเวลา เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นจางๆ ของสารเคมีที่คุ้นเคย เธอไม่ได้แสดงท่าทีคุกคาม แต่ความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเธอนั้นมหาศาลพอจะทำให้ผมหายใจติดขัด "ความตายเป็นเพียงแค่ตัวแปรหนึ่งในอัลกอริทึม เคนจิ" เธอพูดพลางหยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมาเลื่อนดูข้อมูลที่ผมเพิ่งจะปลดล็อกได้ "คุณกำลังพยายามแก้ไขอดีตโดยใช้สมการที่ผิดพลาด สิ่งที่คุณเห็นว่าเป็นลูป มันคือโครงสร้างที่ยั่งยืนที่สุดของจักรวาลต่างหาก" "โครงสร้างที่ยั่งยืนงั้นหรือ?" ผมแค่นหัวเราะ เหยียดมุมปาก "คุณเรียกการที่คนนับล้านต้องสูญเสียทุกอย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่าในวงจรนี้ว่าความยั่งยืนเหรอครับ ดร.เอลาร่า? ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อสนทนาเชิงปรัชญา ผมมาที่นี่เพื่อยุติโปรเจกต์โอเมก้า" "คุณทำไม่ได้หรอก" เธอแทรกขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย เหมือนคนกำลังสอนเด็กที่ดื้อรั้น "เพราะสิ่งที่อยู่หลังปุ่ม Enter นั่น ไม่ใช่จุดสิ้นสุด แต่มันคือประตูบานแรกที่คุณเป็นคนสร้างขึ้นมาเองในอีกสิบปีข้างหน้า เคนจิ... คุณกำลังพยายามทำลายตัวเองที่กำลังเฝ้ามองคุณอยู่ในอนาคต" ผมชะงัก นี่คือสิ่งที่ผมไม่เคยคำนวณถึง ในลูปที่ผ่านๆ มา ข้อมูลของเอลาร่ามักจะขาดช่วงเสมอ แต่ครั้งนี้เธอปรากฏตัวออกมาด้วยความมั่นใจเกินร้อย เธอมีข้อมูลที่ผมไม่มี หรือบางที... เธอคือตัวแปรที่ผมตั้งใจลืมทิ้งไว้ในส่วนลึกของความทรงจำเพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองเสียสติ "ถ้าผมคือคนสร้างมันขึ้นมา" ผมหันไปเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาของเราสบกัน "งั้นคุณก็คืออัลกอริทึมที่ผิดพลาดที่ผมต้องลบออกไปจากระบบตั้งแต่วันแรก" มือของผมเลื่อนไปที่ปืนพกข้างเอวอย่างรวดเร็ว แต่เอลาร่าไม่มีท่าทีตกใจ เธอเพียงแค่ยิ้ม—ยิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงกระดูกสันหลัง เป็นยิ้มของคนที่รู้ผลลัพธ์ของสมการนี้มาโดยตลอด "ลองดูสิ" เธอท้าทาย พลางก้าวเข้ามาจนหน้าอกแทบจะประชิดกับปากกระบอกปืนของผม "เหนี่ยวไกเลย แล้วคุณจะพบว่ากระสุนนัดนั้นไม่ได้วิ่งเข้าหาตัวฉัน แต่มันจะวนกลับมาที่ขมับของคุณเอง นี่คือกลไกป้องกันตัวของโอเมก้าที่แม้แต่คุณก็ยังปลดล็อกมันไม่ได้" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทดลองอีกครั้ง มีเพียงเสียงเตือนของระบบที่นับถอยหลังดัง 'ติ๊ด... ติ๊ด...' เป็นจังหวะที่บีบหัวใจ ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนขอบเหวที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง มือของผมที่ถือปืนเริ่มสั่นไหวเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสับสนที่เริ่มกัดกินตรรกะอันเย็นชาของผมจนเกือบหมดสิ้น "คุณกำลังหลอกผม" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน "ฉันไม่ได้หลอก" เอลาร่าเอื้อมมือมาแตะที่หน้าผากของผมเบาๆ ราวกับปลอบโยนเด็กน้อย "ฉันแค่กำลังอ่านผลลัพธ์ที่เกิดจากการเลือกของคุณ ในตอนนี้... ในวินาทีนี้... คุณได้ตัดสินใจพลาดไปแล้ว เพราะกระสุนนัดนั้นไม่ได้อยู่ในรังเพลิงตั้งแต่ต้น" ผมรีบเช็กสไลด์ปืนด้วยสัญชาตญาณ และทันใดนั้นเอง ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้น รังเพลิงว่างเปล่า แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือมีกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ถูกม้วนไว้จนแน่นเสียบอยู่ในลำกล้องปืน ผมหยิบมันออกมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะคลี่ออกอ่าน ข้อความในกระดาษเขียนด้วยลายมือของผมเอง... ลายมือที่ดูเหมือนเขียนด้วยความรีบเร่งในสภาพจิตใจที่แตกสลาย: *"อย่าไว้ใจเอลาร่าในลูปนี้ เพราะเธอไม่ใช่คนเดิมที่คุณรู้จัก แต่เธอคือไฟล์สำรองที่ถูกคัดลอกมาจากตัวคุณเอง"* เคนจิที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือตัวจริง แต่เคนจิที่เฝ้ามองจากมุมมืดของห้องทดลองกลับยกปืนขึ้นเล็งมาที่แผ่นหลังของผม เสียงขึ้นลำกล้องปืนดังสนั่นท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาปกคลุมไปทั่วห้อง ผมควอนตัมคอร์ หวังว่าทุกท่านจะยังคงรักษาสมดุลของจิตใจไว้ได้ในขณะที่มิติกำลังสั่นคลอนเช่นนี้นะครับ