ความโกรธของกาลเวลา

“นายคิดว่าการลบตัวเองออกไป คือการแสดงความรับผิดชอบที่สง่างามที่สุดงั้นหรือ เคนจิ?” เสียงของชายปริศนาในชุดโค้ทสีเทาหม่นดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องแล็บใต้ดิน อุปกรณ์โลหะทรงแปลกตาในมือของเขาเปล่งแสงสีน้ำเงินจางๆ มันไม่ใช่แค่กุญแจ แต่มันคือ ‘ตัวเร่งปฏิกิริยาแห่งความว่างเปล่า’ ที่เคนจิเคยเห็นเพียงในนิมิตยามหลับใหล เคนจิยืนนิ่ง แผ่นหลังของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย แต่ใบหน้ากลับเย็นชาดุจน้ำแข็ง เขาไม่หันไปมองชายคนนั้น สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า ตัวเลขสีแดงฉานกำลังวิ่งสวนทางกับความคาดหวัง จากเดิมที่เขามีเวลาสามชั่วโมงในแต่ละลูป ตอนนี้มันถูกกัดกินจนเหลือเพียงสามสิบนาทีเท่านั้น “มันไม่ใช่ความสง่างามหรอกครับ” เคนจิเอ่ยเสียงเรียบพลางนิ้วมือขยับรัวบนคีย์บอร์ดเสมือน “มันเป็นเรื่องของคณิตศาสตร์ ความผิดพลาดในตัวแปรที่คุณหยิบออกมานั่นแหละที่ทำให้ระบบเริ่มคำนวณวงจรใหม่ด้วยความเร็วที่เร่งเร้ากว่าเดิม คุณกำลังบีบให้จักรวาลพังทลายลงด้วยมือของคุณเอง” “จักรวาลนี้พังทลายมาตั้งนานแล้วตั้งแต่ตอนที่คุณเริ่ม ‘เล่น’ กับเวลาครั้งแรก” ชายคนนั้นแสยะยิ้ม ก้าวเท้าเข้ามาใกล้จนเงาของเขาพาดทับร่างของเคนจิ “คุณเสียคนรักไป คุณเลยพยายามซ่อมมัน แต่ทุกครั้งที่คุณซ่อม คุณกลับทำลายอนาคตของคนนับล้าน คุณคิดว่า ‘โอเมก้า’ คือทางรอดเหรอ? ไม่หรอก... มันคือหลุมศพ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงหัวใจของเคนจิที่เต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง เขาชะงักมือที่กำลังแก้ไขอัลกอริทึมเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่พุ่งผ่านอากาศ บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว อะตอมในอากาศสั่นสะท้าน นี่ไม่ใช่การพังทลายของระบบธรรมดา แต่มันคือ ‘ความโกรธของกาลเวลา’ ที่กำลังลงทัณฑ์ผู้ที่บังอาจแทรกแซงเส้นทางของมัน “ดร.เอลาร่า บอกผมว่าคุณเป็นแค่ภาพสะท้อนในกระจกของผม” เคนจิพูดขึ้นเบาๆ ดวงตาคมกริบเหลือบมองเงาสะท้อนในกระจกเงาด้านข้าง ซึ่งไม่ได้แสดงภาพของชายคนนั้น แต่แสดงภาพของเขาในวัยที่ชราลงไปอีกยี่สิบปี “แต่ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า จริงๆ แล้วใครกันแน่ที่เฝ้ามองดูใครอยู่ในกรงขังนี้” ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ “เอลาร่าน่ะเหรอ? เธอฉลาดเกินกว่าจะยอมรับความจริงว่าเธอคือคนแรกที่เริ่มวงจรนี้... และเธอก็คือคนเดียวที่จะยุติมันได้ด้วยการสังหารคุณ” ทันใดนั้น เสียงเตือนของระบบดังขึ้นด้วยความถี่ที่น่าสะพรึงกลัว หน้าจอโฮโลแกรมกระพริบเป็นสีแดงเข้ม เส้นกราฟความน่าจะเป็นพุ่งดิ่งลงสู่ศูนย์ วินาทีที่เหลืออยู่ลดฮวบลงเหลือเพียงสิบนาที เคนจิสัมผัสได้ถึงแรงกระชากของเวลา ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกดึงดูดด้วยมวลมหาศาลจากหลุมดำ “คุณทำอะไรลงไป!” เคนจิคำราม ลุกขึ้นเผชิญหน้ากับชายคนนั้นอย่างไม่เกรงกลัว “ฉันแค่ทำหน้าที่ของ ‘กุญแจ’ ที่จะไขความลับของอัลกอริทึมสุดท้ายไงล่ะ” ชายคนนั้นกล่าวพลางยื่นอุปกรณ์ในมือมาตรงหน้าเคนจิ “ลองสัมผัสมันดูสิ... แล้วนายจะเข้าใจว่าทำไมในทุกๆ ครั้งที่นายพยายามช่วยเธอ เธอถึงต้องตายในรูปแบบที่เจ็บปวดกว่าเดิมเสมอ” เคนจิเอื้อมมือไปสั่นๆ เขาเห็นภาพนิมิตซ้อนทับกันเป็นร้อยเป็นพันภาพ ภาพของคนรักของเขาที่ดับสลายไปในทุกลูปที่เขาเคยผ่านมา ความโกรธแค้นต่อชะตากรรมพุ่งพล่านในอก แต่มันกลับถูกตรรกะอันเย็นชาของเขาบดขยี้จนแหลกสลาย เขาปฏิเสธที่จะเชื่อในอารมณ์ เขายึดมั่นในอัลกอริทึม ทว่า... เมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับพื้นผิวเย็นเยียบของอุปกรณ์นั้น ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ก็ไหลทะลักเข้าสู่สมองของเขาดั่งเขื่อนแตก เขาไม่ได้กำลังย้อนเวลาเพื่อช่วยเธอ... แต่เขากำลัง ‘วนลูป’ เพื่อรักษาระบบการทำงานของคุกแห่งนี้เอาไว้ไม่ให้พังทลายโดยมีจิตวิญญาณของคนรักเป็นเชื้อเพลิง เคนจิหน้าซีดเผือด เขารู้สึกถึงความว่างเปล่าที่แทรกซึมเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง ห้านาทีสุดท้ายเริ่มนับถอยหลัง อากาศรอบตัวเริ่มกลายเป็นสุญญากาศ ทุกสรรพสิ่งรอบข้างหยุดนิ่งราวกับภาพถ่าย ทันใดนั้น ประตูกระจกนิรภัยของห้องแล็บถูกกระชากเปิดออก ดร.เอลาร่าก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่าในมือของเธอกลับถืออาวุธที่สร้างขึ้นจากอนุภาคแบบเดียวกับอุปกรณ์ที่อยู่ในมือชายปริศนา เธอไม่ได้มองมาที่ชายคนนั้น แต่มองมาที่เคนจิด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้าอย่างสุดซึ้ง “เคนจิ... หยุดเดี๋ยวนี้” เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ “ถ้าคุณดึงกุญแจนั้นออกมา ประวัติศาสตร์ของจักรวาลจะไม่ใช่แค่ถูกลบ แต่มันจะหายไปจากความทรงจำของทุกสรรพชีวิต และคุณ... จะกลายเป็นผู้กระทำที่ไม่มีใครรับรู้ถึงการมีอยู่ไปตลอดกาล” เคนจิหันไปมองเอลาร่า แล้วกลับมามองชายปริศนาที่เริ่มเลือนหายไปเหมือนหมอกควัน ก่อนจะตัดสินใจในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขากดกุญแจนั้นลงบนแผงควบคุมหลักแทนที่จะดึงมันออกมา เสียงการทำงานของจักรวาลเงียบกริบลงทันที และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูลับหลังห้องแล็บก็ถูกเปิดออกด้วยแรงระเบิด ร่างของ ‘เคนจิ’ อีกคน... ร่างที่ดูเหมือนจะมาจากอนาคตที่ไกลกว่านั้นก้าวออกมา พร้อมกับพูดประโยคที่ทำลายความหวังทั้งหมดของเขาว่า... “นายเลือกผิดตั้งแต่วินาทีที่นายเชื่อว่าเธอคนนั้นยังมีตัวตนอยู่ในระบบนี้แล้ว” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงเวลาไปกับผมในตอนนี้นะครับ ควอนตัมคอร์หวังว่าทุกท่านจะยังคงติดตามหาคำตอบของอัลกอริทึมสุดท้ายไปพร้อมกันนะครับ