กับดักความน่าจะเป็น

"คุณมีเวลาเจ็ดวินาทีในการคำนวณค่าความสูญเสีย ก่อนที่ระบบบีบอัดมวลสารจะทำงาน เคนจิ... เลือกมาสิครับ ว่าใครควรจะอยู่ดูจุดจบของจักรวาลนี้กับคุณ" เสียงของดร.เอลาร่าราบเรียบราวกับเธอกำลังอ่านรายงานผลการทดลองในห้องแล็บ ไม่ใช่การประกาศความตายของคนสองคน เคนจิกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อฝ่ามือ เบื้องหน้าของเขาคือแคปซูลนิรภัยสองเครื่องที่วางห่างกันราวสิบเมตร เครื่องซ้ายกักขัง 'เซร่า' ผู้เป็นเสมือนกุญแจสำคัญในการยับยั้งวงจรลูป ส่วนเครื่องขวาคือ 'ดร.มาร์คัส' ชายผู้กุมรหัสลับของอัลกอริทึมโอเมก้าคนสุดท้ายที่ยังมีชีวิตอยู่ เคนจิเหลือบมองหน้าจอโฮโลแกรมที่กะพริบถี่เป็นสีแดงฉาน เส้นกราฟความน่าจะเป็นสั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง "คุณไม่ได้ให้ผมเลือกเอลาร่า คุณกำลังบังคับให้ผมลบตัวแปรสำคัญทิ้งไปทีละค่า" เคนจิแค่นเสียงตอบ พยายามคุมน้ำเสียงให้เรียบสนิทแม้หัวใจจะเต้นรัวราวกับกลองรบ "ถ้าผมเลือกมาร์คัส ข้อมูลที่เซร่าแบกไว้จะหายไปตลอดกาล แต่ถ้าผมเลือกเซร่า จักรวาลจะไม่มีทางหาคำตอบของสมการโอเมก้าได้ทันเวลา" เอลาร่าเดินวนรอบแท่นควบคุม เสียงส้นรองเท้าของเธอกระทบพื้นเหล็กดังก้องไปทั่วห้องโถงที่เต็มไปด้วยควันจางๆ จากการระเบิดของระบบหล่อเย็น "ตรรกะของคุณไม่เคยเปลี่ยนเลยนะครับเคนจิ มัวแต่คำนวณค่าความเป็นไปได้ จนลืมไปว่าในวินาทีที่วิกฤตที่สุด... อารมณ์นั่นแหละครับคืออัลกอริทึมที่แม่นยำที่สุด" เคนจิหันไปมองเซร่า เธอไม่ได้กรีดร้อง เธอเพียงแค่มองมาที่เขาด้วยสายตาที่สงบนิ่งราวกับยอมรับชะตากรรมนั้นแล้ว สายตาที่ทำให้เขานึกถึงวันวานที่เขาสูญเสียคนรักไปในลูปแรก... ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจเขาทุกครั้งที่ลมหายใจเข้าออกกลายเป็นตัวเลข *ปัง!* เคนจิชักปืนพกเลเซอร์ขึ้นเล็งไปที่แผงวงจรเหนือแคปซูลของมาร์คัส เขาไม่ได้ยิงเพื่อทำลาย แต่เขายิงเพื่อตัดวงจรจ่ายไฟสำรอง "คุณทำอะไร!" เอลาร่าชะงัก สีหน้าเรียบเฉยของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "ผมกำลังทำสิ่งที่อัลกอริทึมของคุณคาดไม่ถึง" เคนจิกล่าวพลางหอบหายใจหนัก "ผมจะไม่เลือกใครเลย... ผมจะใช้พลังงานจากแคปซูลของมาร์คัสถ่ายโอนเข้าสู่ระบบนิรภัยส่วนกลางเพื่อสร้างเกราะป้องกันชั่วคราว การทำแบบนี้จะทำให้ผมได้รับบาดเจ็บสาหัส หรืออาจจะตาย... แต่ทั้งเซร่าและมาร์คัสจะรอดจากความกดอากาศ" "นั่นมันฆ่าตัวตายชัดๆ อัตราความสำเร็จไม่ถึง 0.03% ด้วยซ้ำเคนจิ!" เอลาร่าแผดเสียง เธอพุ่งตัวเข้ามาหมายจะขัดขวาง แต่เคนจิไวกว่า เขาถีบตัวเข้าปะทะเธอจนล้มลงกับพื้น ก่อนจะกดคำสั่งสุดท้ายบนคอนโซลหลัก เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นหวั่นไหว จอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนแรงดันมหาศาลกำลังจะบีบอัดห้องนี้ให้แบนราบ เคนจิเห็นภาพเหตุการณ์ในอนาคตที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ เหมือนฟิล์มภาพยนตร์ที่ฉายซ้อน—ลูปที่เขาล้มเหลว ลูปที่เขาเสียเธอไป และลูปนี้... ลูปที่เขากำลังตัดสินใจเดิมพันด้วยชีวิต เขารู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากแผงควบคุม ผิวหนังเริ่มไหม้เกรียมจากรังสีเข้มข้น แต่นัยน์ตาของเขายังคงจับจ้องไปที่เซร่าที่กำลังจะหลุดพ้นจากพันธนาการ "ขอโทษนะ..." เขาพึมพำแผ่วเบา ขณะที่ระบบเริ่มทำงานย้อนกลับ "รอบนี้... ผมจะไม่ปล่อยให้ใครต้องหายไปอีก" ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของระบบที่กำลังพังทลาย ประตูด้านหลังของห้องโถงที่ควรจะถูกปิดตายกลับเปิดออกอย่างช้าๆ ร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวเข้ามา สายตาคู่นั้นเย็นเยียบและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ผู้มาเยือนหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าเคนจิ ก่อนจะกดปุ่มหยุดเวลาที่ทำให้ทุกอย่างในห้องหยุดชะงักลงราวกับภาพถ่าย "นายเลือกได้ดีเคนจิ" เสียงของชายคนนั้นแผ่วเบาแต่น่าขนลุก "แต่ในอนาคตที่นายกำลังจะไป... สิ่งที่นายเพิ่งทำลงไป คือจุดเริ่มต้นของลูปที่เลวร้ายที่สุดที่นายจะไม่มีวันหาทางออกเจอ" ชายคนนั้นหยิบอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า มันคือกุญแจที่เคนจิเคยฝันถึงในนิมิต... กุญแจที่จะลบตัวตนของเขาออกจากประวัติศาสตร์ของจักรวาลนี้ไปตลอดกาล ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเคนจิในครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ควอนตัมคอร์