รหัสผ่านที่หายไป

“นายเลือกผิดตั้งแต่วินาทีที่นายเชื่อว่าเธอคนนั้นยังมีตัวตนอยู่ในระบบนี้แล้ว” คำพูดของดร.เอลาร่ายังคงดังก้องอยู่ในมโนภาพของผม ราวกับเสียงเตือนจากบั๊กที่ค้างคาอยู่ในคอร์ประมวลผลสมอง เคนจิขยับนิ้วเรียวบนคีย์บอร์ดโฮโลแกรมที่สั่นไหว แสงสีฟ้าหม่นของรหัสฐานสิบหกอาบไล้ใบหน้าของเขาจนซีดเซียว ที่นี่คือชั้นใต้ดินของศูนย์วิจัยโอเมก้า สถานที่ที่ความตายไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของลูปใหม่ที่ไม่มีวันสิ้นสุด “คุณโกหก” ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน ขณะที่ดวงตายังไม่ละจากบรรทัดคำสั่งที่ไหลผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง “ถ้าเธอไม่มีตัวตนอยู่จริง แล้วเศษเสี้ยวของอัลกอริทึมที่สะท้อนถึงความทรงจำของเธอในลูปที่สามคืออะไร” ดร.เอลาร่ายืนกอดอกพิงพนักเก้าอี้เหล็กในมุมมืดของห้อง เงาของเธอทาบทับลงบนแผนผังวงจรควอนตัมที่ถูกฉายขึ้นกลางอากาศ เธอยกยิ้มมุมปาก—ยิ้มที่ผมเกลียดชังพอๆ กับที่ผมโหยหาคำตอบจากมัน “มันก็แค่ภาพสะท้อนของความผิดพลาดในระบบเคนจิ นายกำลังจูบกับเงาของตัวเองในกระจกเงาที่แตกละเอียด แล้วนายก็หวังว่ามันจะตอบสนองนายกลับมาด้วยหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเหมือนมนุษย์” ผมไม่ตอบโต้ด้วยอารมณ์ ลมหายใจถูกกำกับให้เป็นจังหวะที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมรู้ดีว่านี่คือกับดัก หากผมสติแตก รหัสผ่านที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นควอนตัมนี้จะไม่มีวันถูกเปิดออก ผมวางฝ่ามือลงบนแผงควบคุม ปล่อยให้สัญญาณประสาทเชื่อมต่อเข้ากับฐานข้อมูลหลักโดยตรง ความเจ็บปวดจากการถ่ายโอนข้อมูลมหาศาลแล่นผ่านเส้นประสาทราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง แต่ผมกัดฟันกรอด *ต้องหาให้เจอ...* ไฟล์รหัสผ่านนั้นซ่อนตัวอยู่ในชั้นที่ลึกที่สุด มันไม่ใช่ไฟล์ข้อมูลธรรมดา แต่มันคือโครงสร้างที่ผันแปรตามความน่าจะเป็น ผมเริ่มคำนวณ 'ค่าความแปรผันของลูป' (Loop Variance) ในขณะที่นิ้วมือรัวคีย์บอร์ดเป็นจังหวะที่ซับซ้อนราวกับกำลังดีดเปียโนท่ามกลางพายุ “นายกำลังพยายามทำลายรหัสผ่านที่นายเป็นคนสร้างขึ้นมาเองในอีกแปดลูปข้างหน้า” เอลาร่าเดินเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นโอโซนจางๆ จากเสื้อกาวน์ของเธอ “เคนจิ หยุดเถอะ ก่อนที่นายจะลบตัวเองออกไปจากระบบนี้อย่างถาวร” “ถ้าผมต้องถูกลบออกไป เพื่อให้เห็นความจริงว่าเธอคือใครกันแน่... ผมก็ยินดี” ผมตอบสวนกลับโดยไม่หันไปมอง แสงของไฟล์สีแดงฉานเริ่มกระพริบถี่ขึ้น บ่งบอกว่าระบบป้องกันกำลังถูกเจาะทะลวง หน้าจอตรงหน้าผมเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ตัวเลขอีกต่อไป แต่เป็นวิดีโอคลิปที่บิดเบี้ยวด้วยสัญญาณรบกวน ผมเห็นภาพตัวเองในลูปแรก... ในมือของผมกุมมือใครบางคนไว้แน่น เธอคนนั้นหันหลังให้กล้อง แต่น้ำเสียงที่หลุดออกมาจากเครื่องบันทึกนั้นทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ *“เคนจิ... ถ้าวันหนึ่งฉันหายไป อย่าตามหาฉันในที่ที่กฎฟิสิกส์ห้ามไว้”* ภาพนั้นตัดสลับไปที่หน้าจอสีดำสนิท ก่อนจะมีตัวอักษรหนึ่งบรรทัดปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิด: *[ARCHIVE_KEY: ZERO_POINT_ECHO]* ผมเบิกตากว้าง นี่ไม่ใช่รหัสผ่านธรรมดา แต่มันคือนามแฝงของโปรโตคอลที่จะหยุดการทำงานของลูปทั้งหมดทันที! “นายหาเจอแล้ว” เสียงกระซิบของเอลาร่าชิดติดใบหูผม “แต่เคนจิ... นายดูให้ดีๆ สิ ว่าใครเป็นคนกดปุ่มรันโปรโตคอลนี้ในบันทึกเวลาที่นายกำลังเห็นอยู่นั่น” ผมเพ่งมองไปที่มุมขวาของหน้าจอ ในภาพบันทึกนั้น มีเงาร่างหนึ่งยืนซ้อนทับอยู่หลังร่างของผมในอดีต มือของร่างนั้นเอื้อมมาวางบนแผงควบคุมเดียวกับที่ผมกำลังสัมผัสอยู่ตอนนี้ นั่นไม่ใช่ใครที่ไหน... นั่นคือตัวผมเอง ผมขยับถอยหลังด้วยความตกใจ ร่างของผมในอดีตกับร่างของผมในปัจจุบันดูเหมือนจะหลอมรวมกันผ่านรหัสผ่านที่เปิดออก เสียงเตือนภัยของระบบดังสนั่นก้องไปทั่วห้องทดลอง แสงสีแดงวาบไปทั่วพื้นที่ ทันใดนั้น หน้าจอหลักดับมืดลงเหลือเพียงช่องแชทสีขาวที่ปรากฏขึ้นมาใหม่โดยไม่มีคำสั่งจากผม ข้อความบนหน้าจอนั้นถูกพิมพ์ออกมาทีละตัวอย่างช้าๆ: *[เคนจิ... นายยังไม่ได้ฆ่าฉัน ในลูปนี้... นายคือคนส่งฉันเข้าไปในระบบเอง]* ประตูห้องทดลองที่ควรจะล็อคตายกลับค่อยๆ เปิดออก เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้า ผมหันไปมองพร้อมกับความรู้สึกที่แตกสลาย ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือผู้หญิงคนเดียวกับในบันทึก—เธอมีชีวิต มีลมหายใจ และดวงตาที่จับจ้องมาที่ผมนั้นเต็มไปด้วยความว่างเปล่าที่เย็นเยียบจนผมแทบหยุดหายใจ “คุณ...” ผมเค้นเสียงออกมาได้เพียงคำเดียว เธอยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก แล้วกระซิบเบาๆ “อย่าพูดรหัสผ่านนั้นออกมา... ถ้าไม่อยากให้จักรวาลนี้รีเซ็ตตัวเองตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป” ผมยืนแข็งทื่อ ความจริงที่ว่าผมคือผู้บงการลูปนี้เองกำลังบีบคั้นหัวใจจนแทบแตกสลาย รหัสผ่านที่ผมเฝ้าตามหามาตลอดกลับกลายเป็นกุญแจมือที่ขังผมไว้ในความผิดบาปที่ผมจำไม่ได้เลยว่าเคยทำลงไปเมื่อไหร่ หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับปริศนาที่ซับซ้อนและเรื่องราวในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ควอนตัมคอร์