พันธมิตรที่ไม่ไว้ใจ

"ถ้าคุณยังลังเลที่จะกดรหัสผ่านนั่นภายในสามวินาที ผมจะถือว่าการเจรจาระหว่างเราจบลงเพียงเท่านี้ และผมจะปล่อยให้คุณเผชิญหน้ากับระบบรักษาความปลอดภัยของชั้นที่สี่เพียงลำพัง" เคนจิกล่าวพลางจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมที่สั่นไหว เขาไม่ได้หันไปมองเอลาร่า แต่เขารู้ดีว่าหญิงสาวกำลังยืนอยู่ข้างหลัง มือของเธอสั่นเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น มันเป็นปฏิกิริยาของมนุษย์ที่ตรรกะเย็นชาของเขามักจะมองข้ามไปเสมอ แต่ในวินาทีนี้... เขาต้องใช้มัน เอลาร่าหัวเราะหึในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและแฝงไปด้วยความขมขื่น "คุณนี่มันร้ายกาจเหมือนเดิมเลยนะ เคนจิ ลูปที่ร้อยยี่สิบสี่ไม่ได้สอนให้คุณรู้จักความปรานีบ้างเลยหรือไง? การส่งผู้หญิงไปเผชิญหน้ากับปืนกลอัตโนมัติของ 'โอเมก้า' เพื่อเป็นการพิสูจน์ความจริงใจ... นี่หรือคือวิธีที่อัจฉริยะเขาทำกัน" "เราไม่มีเวลามาแลกเปลี่ยนทัศนคติเรื่องศีลธรรม" เคนจิขัดขึ้น เสียงของเขาเรียบสนิทราวกับผิวน้ำที่ไร้ลมพัดผ่าน "ในลูปนี้ ความน่าจะเป็นที่ฐานจะระเบิดตัวเองเหลือเพียง 14.2 เปอร์เซ็นต์ หากเราเข้าถึงแกนกลางไม่ได้ภายในสิบนาที เส้นเวลาจะถูกรีเซ็ตอีกครั้ง และผม... ผมเริ่มจะเบื่อหน่ายกับการต้องมานับหนึ่งใหม่กับคนที่ไม่ยอมเปิดเผยไพ่ตายเสียที" เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสีฟ้าจากแผงวงจรสะท้อนในดวงตาคู่สวยที่แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อย เธอวางมือลงบนแผงควบคุม ปลายนิ้วเรียวยาวสัมผัสกับรหัสผ่านที่ซับซ้อนราวกับเส้นใยแมงมุม เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบตาเคนจิ สายตาที่สื่อถึงความลับที่ฝังลึกจนเขารู้สึกแปลบในอก "ถ้าเราเข้าไปถึงข้างในได้ คุณจะยังถามหาคำตอบเรื่อง 'เธอ' คนนั้นอยู่ไหม?" เคนจิชะงัก ลมหายใจของเขาขาดช่วงไปเสี้ยววินาที ชื่อของคนรักที่ตายไปในลูปแรกยังคงเป็นแผลสดที่เขาพยายามปิดตายด้วยตรรกะและอัลกอริทึม "นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ" "แต่มันเป็นเรื่องเดียวที่สำคัญสำหรับคุณ" เอลาร่าแย้ง เสียงของเธออ่อนลงแต่หนักแน่น "คุณพยายามแก้ไขจักรวาลนี้เพียงเพื่อจะรักษาชีวิตคนที่ไม่อยู่ในสมการแล้ว เคนจิ... คุณกำลังคำนวณความน่าจะเป็นของความเป็นไปไม่ได้" เธอกดรหัสผ่านลงไปอย่างรวดเร็ว ประตูเหล็กกล้าหนาหนักที่กั้นทางเข้าสู่ส่วนลึกของฐานสั่นสะเทือน เสียงกลไกเฟืองโลหะขบกันดังสนั่นไปทั่วโถงทางเดินที่มืดมิด ไอเย็นเยียบพุ่งออกมาจากช่องว่างที่เปิดกว้าง เผยให้เห็นห้องโถงที่เต็มไปด้วยเสาประมวลผลควอนตัมขนาดมหึมาที่แผ่รังสีสีม่วงจางๆ ออกมา ทั้งสองก้าวเข้าสู่เขตหวงห้าม ภายในนี้ไม่มีระบบรักษาความปลอดภัยที่ติดตั้งด้วยอาวุธ แต่มีสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น—ระบบวิเคราะห์ความทรงจำ เคนจิสัมผัสได้ถึงแรงกดดันในอากาศที่พยายามแทรกซึมเข้าสู่สมองของเขา ภาพของเหตุการณ์ที่ผิดพลาดวนเวียนเข้ามาในหัวเหมือนไฟล์วิดีโอที่พังเสียหาย "ระวัง" เคนจิเอ่ยเตือนพลางคว้าแขนเอลาร่าไว้ "พื้นที่นี้ถูกเชื่อมต่อกับจิตสำนึกของโอเมก้า ถ้าคุณปล่อยให้ความรู้สึกส่วนตัวครอบงำ มันจะล็อกเป้าหมายที่คุณเสียใจที่สุดและฉายซ้ำให้คุณเห็นจนกว่าสมองคุณจะลัดวงจร" "คุณก็ด้วย" เอลาร่ากระซิบ มือของเธอจับแขนเขาไว้แน่น "ความผิดที่คุณแบกไว้... มันทำให้คุณเดินช้าลงนะ เคนจิ" พวกเขาก้าวเดินผ่านทางเดินที่บิดเบี้ยวเหมือนเขาวงกต ทุกย่างก้าวคือการต่อสู้กับภาพหลอนที่สร้างขึ้นจากความผิดพลาดในอดีต เคนจิเห็นเงาของคนรักยืนอยู่ตรงปลายทางเดิน เธอหันมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม—คำถามที่เขาตอบไม่ได้แม้จะผ่านไปกี่ลูปก็ตาม เขากัดฟันแน่น กล้ามเนื้อกรามขึ้นสันนูน เขาใช้สมาธิจดจ่อกับค่าตัวเลขที่วิ่งอยู่ในหน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายขึ้นจากข้อมือ พยายามแยกแยะว่าสิ่งใดคือความจริงและสิ่งใดคืออัลกอริทึมที่โอเมก้าสร้างขึ้นเพื่อหลอกล่อให้เขาหยุดเดิน ทันใดนั้น ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานก็สว่างวาบไปทั่วห้องโถง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก พื้นที่พวกเขายืนอยู่เริ่มเคลื่อนที่และแยกออกจากกัน เอลาร่าเสียหลักเซถลาเกือบตกลงไปในหลุมมืดมิดที่เบื้องล่างเป็นกระแสไฟฟ้าควอนตัม เคนจิพุ่งตัวไปคว้ามือเธอไว้ได้ทัน แต่ในวินาทีที่เขารั้งเธอขึ้นมาได้ สิ่งที่เขาสังเกตเห็นบนข้อมือของเอลาร่าทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้น รอยสักรูปหกเหลี่ยมที่เรืองแสงสีม่วงอ่อนๆ—มันคือรหัสลับเดียวกันกับที่เขาพบในสมุดบันทึกของคนรักก่อนที่เธอจะเสียชีวิต "คุณ..." เคนจิชะงัก สายตาเย็นชาของเขาบัดนี้สั่นไหวด้วยความไม่เชื่อ "รอยนั่น... คุณเป็นคนวางแผนให้การทดลองโอเมก้าล้มเหลวตั้งแต่แรกใช่ไหม?" เอลาร่าไม่ได้พยายามจะดึงมือออก เธอยิ้มออกมาเป็นครั้งแรก ยิ้มที่ดูเศร้าหมองที่สุดเท่าที่เคนจิเคยเห็นมา "เคนจิ... คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? คนรักของคุณไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ เธอคือคนคนเดียวกับฉันในลูปที่ศูนย์ และรหัสผ่านที่พาเรามาถึงตรงนี้... คือสิ่งสุดท้ายที่เธอทิ้งไว้ให้คุณในฐานะคำเตือน" ขณะที่เคนจิยังไม่ทันได้ตั้งตัว ประตูที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาก็ปิดตายลงพร้อมกับเสียงล็อคที่ดังกึกก้อง ทันใดนั้น เงาสีดำสนิทที่ดูเหมือนร่างของเคนจิเองก็ก้าวออกมาจากเงามืดของเสาประมวลผล พร้อมกับปืนเลเซอร์ที่เล็งตรงมาที่หัวใจของเขา หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับปริศนาที่ซับซ้อนและเรื่องราวในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ควอนตัมคอร์