ความล้มเหลวคือครู

กลิ่นของสนิมเหล็กและโอโซนที่ไหม้เกรียมคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก รสชาติเค็มปร่าของเลือดฝาดเจืออยู่ปลายลิ้น นี่ไม่ใช่ความตายแบบที่เขาคุ้นเคย เคนจิลืมตาขึ้นมาบนพื้นห้องควบคุมใต้ดินที่สั่นสะเทือน แรงระเบิดจากลูปก่อนหน้านี้ยังคงหลอนประสาทสัมผัส ทว่าความเจ็บปวดในครั้งนี้ไม่ได้จบลงด้วยความมืดมิดอันว่างเปล่า ร่างกายของเขายังคงหายใจ กระดูกซี่โครงด้านขวาหักร้าว และหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าก็ยังคงกะพริบแสงสีแดงฉานฟ้องความล้มเหลว "อัตราการรอด 0.00003 เปอร์เซ็นต์... ช่างเป็นตัวเลขที่ซื่อสัตย์เสียจริงนะครับ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ดร.เอลาร่าก้าวออกมาจากเงา เธอยังไม่ตาย—อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในลูปนี้ รอยเปื้อนคราบเขม่าบนเสื้อกาวน์สีขาวของเธอบ่งบอกว่าเธอผ่านจุดศูนย์กลางของการระเบิดมาไม่ต่างจากเขา แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าบาดแผลภายนอกคือแววตาของเธอ มันไม่ใช่แววตาของความหวาดกลัว แต่มันคือความกระหายใคร่รู้ของนักวิทยาศาสตร์ที่จ้องมองหนูทดลองในกรง "เธอรู้อยู่แล้ว" เคนจิกัดฟันกรอด ฝืนยันกายลุกขึ้นโดยใช้แผงควบคุมเป็นที่ยัน แรงกระแทกทำให้เลือดไหลซึมออกจากมุมปาก "การระเบิดนั่นไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ แต่เธอเป็นคนจงใจป้อนคำสั่งโอברไรด์ (Override) ตั้งแต่แรก" เอลาร่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบและบาดลึก "ความผิดพลาดเหรอครับ เคนจิ? คุณยังมองโลกด้วยตรรกะแบบเส้นตรงอยู่อีกหรือไง? ความตายในระบบควอนตัมไม่ได้มีแค่รูปแบบเดียว การที่คุณถูกแรงดันอากาศฉีกร่างเป็นชิ้นๆ ในลูปที่สิบสี่ กับการที่คุณขาดอากาศหายใจช้าๆ ใต้ซากตึกในลูปที่ยี่สิบสอง มันให้ผลลัพธ์ทางข้อมูลที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง" เคนจิชะงัก ลมหายใจสะดุดกะทันหัน สมองของเขาพยายามประมวลผลคำพูดเหล่านั้น *ข้อมูล... เธอกำลังพูดถึงข้อมูลอะไร?* "คุณใช้ความตายของฉันเป็นเครื่องมือคำนวณ?" เคนจิเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังอดีตคนรักและเพื่อนร่วมงาน ผู้หญิงที่เขากำลังพยายามหาทางช่วยชีวิตมาตลอดหลายร้อยวงจร "ไม่ใช่แค่ของคุณครับ เคนจิ" เอลาร่าก้าวเข้ามาประชิด แววตาของเธอฉายประกายความเจ็บปวดวูบหนึ่งก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาตามเดิม "แต่รวมถึงความตายของทุกคนในศูนย์วิจัยนี้ด้วย วงจรลบเส้นตาย... คุณคิดจริงๆ หรือว่ามันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อหยุดยั้งหายนะ? เปล่าเลย มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อ *เรียนรู้* จากหายนะต่างหาก" บรรยากาศในห้องควบคุมดิ่งวูบลง ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงเตือนภัยชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ของระบบระบายอากาศที่พยายามทำงานอย่างหนักหน่วง เคนจิรู้สึกเหมือนพื้นดินใต้เท้ากำลังพังทลาย ความทรงจำเกี่ยวกับลูปนับไม่ถ้วนไหลทะลักเข้ามาในหัว ภาพของความตายรูปแบบต่างๆ—ถูกความร้อนหลอมละลาย, ถูกรังสีทำลายล้างเซลล์ทีละน้อย, หรือแม้แต่การตายอย่างไร้เสียงในความมืดมิดของห้วงอวกาศ—ทั้งหมดนั้นไม่ใช่ความล้มเหลวแบบสุ่ม แต่มันคือ "ตัวแปร" ที่ถูกเก็บสะสม "เธอหมายความว่า... ทุกครั้งที่ฉันตาย ฉันกำลังป้อนข้อมูลให้โปรเจกต์โอเมก้าสมบูรณ์ขึ้นอย่างนั้นเหรอ?" เสียงของเคนจิสั่นเทาเล็กน้อย ความรู้สึกผิดที่เคยแบกรับมาตลอดพังทลายลง กลายเป็นความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัว "ถูกต้องครับ" เอลาร่าเอื้อมมือมาแตะที่แผงควบคุมหลัก ปลายนิ้วเรียวยาวกดลงบนปุ่มสีฟ้าที่ซ่อนอยู่ "และตอนนี้... ข้อมูลก็รวบรวมครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว" ทันใดนั้น หน้าจอหลักทั้งหมดก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต ข้อความแจ้งเตือนหายไป แทนที่ด้วยรหัสโค้ดจำนวนมหาศาลที่กำลังวิ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง เสียงเตือนภัยเงียบลง ทว่าเสียงเครื่องจักรขนาดมหึมาที่อยู่ใต้พื้นห้องกลับคำรามก้องขึ้นมาแทน ราวกับมีบางสิ่งที่กำลังตื่นขึ้นจากการจำศีลอันยาวนาน เคนจิเบิกตากว้างเมื่อตระหนักว่าพวกเขากำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งอะไรบางอย่าง "เธอกำลังจะทำอะไร เอลาร่า? หยุดเดี๋ยวนี้!" เอลาร่าไม่ตอบ เธอยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งอกและปริศนา ก่อนที่เธอจะหันมามองเขาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ยินดีต้อนรับสู่ลูปสุดท้ายครับ เคนจิ... และหวังว่าคุณจะไม่ตายแบบโง่ๆ อีกในรอบนี้นะครับ" สิ้นคำพูดของเธอ ประตูนิรภัยเหล็กกล้าด้านหลังเคนจิก็กระแทกปิดลงอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงล็อกอัตโนมัติที่ดังสนั่นก้อง ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเคนจิหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่การถูกขังอยู่ในห้องนี้... แต่คือเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ที่กำลังเดินเข้าประชิดประตูอีกด้านหนึ่ง—เสียงฝีเท้าของตัวเขาเองจากลูปก่อนหน้าที่ควรจะสลายหายไปแล้ว แต่พวกมันกลับถูก "สร้างขึ้นใหม่" ด้วยข้อมูลความตายที่สมบูรณ์แบบ ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ ควอนตัมคอร์