ก่อนแสงดับวูบ

“พวกมันไม่ใช่เอคโค่ของเวลา เอลาร่า” เคนจิเค้นเสียงผ่านลำคอขณะที่นิ้วเรียวยาวของเขาเต้นระรัวอยู่บนแผงควบคุมโฮโลแกรมที่สั่นไหว แสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับดวงตาที่ฉายแววกร้าว “นี่คือการคัดลอกข้อมูลความตายเชิงโครงสร้าง พวกมันกำลังรีไซเคิลตัวตนของผมเพื่อสร้างกองทัพที่เป็นอุปสรรคต่อตัวผมเอง” เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่อยู่อีกฝั่งของประตูเหล็กหยุดลงพร้อมกันอย่างน่าขนลุก ความเงียบงันที่ตามมานั้นน่าอึดอัดยิ่งกว่าเสียงคำรามใดๆ เคนจิเหลือบมองจอมอนิเตอร์ที่แสดงกราฟความน่าจะเป็น เส้นกราฟสีแดงฉานพุ่งทะยานสู่จุดวิกฤต ซึ่งเป็นสัญญาณว่าลูปกำลังจะปิดตัวลงถาวรหากเขายังหาทางออกไม่ได้ “ความผิดพลาดของนายคือการพยายามหาเหตุผลในระบบที่ไร้หัวใจ เคนจิ” ดร.เอลาร่าตอบกลับผ่านลำโพงสื่อสาร น้ำเสียงของเธอราบเรียบราวกับกำลังอ่านรายงานสภาพอากาศ ทว่าแฝงไปด้วยความเย้ยหยันที่บาดลึก “นายคิดว่านายกำลังฝืนกระแสเวลา แต่จริงๆ แล้วนายกำลังเดินตามรอยเท้าของตัวเองที่เน่าเปื่อยไปแล้วนับร้อยครั้ง นายไม่ใช่คนเดินเรือที่ถือเข็มทิศหรอก นายเป็นเพียงแค่เข็มนาฬิกาที่หมุนวนอยู่ในกรงขังแห่งอัลกอริทึมที่นายเป็นคนสร้างขึ้นเองต่างหาก” เคนจิไม่ตอบ เขาละมือจากคอนโซล คว้าอุปกรณ์ประจุพลังงานพลาสมาที่เหน็บอยู่ข้างเอวขึ้นมาเช็กกระแสไฟ แรงสั่นสะเทือนจากประตูที่ถูกกระแทกด้วยพลังมหาศาลทำให้ฝุ่นละอองจากเพดานร่วงกราวลงมา บ่งบอกว่าสิ่งที่อยู่หลังบานประตูนั้นเริ่มหมดความอดทนแล้ว “ถ้าผมคือเข็มนาฬิกา” เคนจิพึมพำกับตัวเองขณะที่หัวสมองประมวลผลเชิงควอนตัมอย่างรวดเร็ว “งั้นผมก็จะทำลายกลไกของฟันเฟืองนี้ให้พังพินาศเสีย” เขารู้ดีว่าหากเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่หลังประตูโดยตรง โอกาสรอดคือศูนย์ จุดเปลี่ยนที่แท้จริงไม่ใช่การสู้รบ แต่เป็นการเปลี่ยน "ตัวแปรต้น" ของสมการนี้ หากความตายในลูปก่อนหน้าคือข้อมูลดิบที่ถูกนำมาใช้สร้างศัตรู งั้นเขาก็ต้องมอบ "ข้อมูลขยะ" หรือ "ค่าอนันต์" ให้ระบบแทน เพื่อให้เกิดการลัดวงจรในเซิร์ฟเวอร์หลักของโปรเจกต์โอเมก้า เขารีบวิ่งไปยังแท่นควบคุมหลัก มือซ้ายคว้าสายเคเบิลเชื่อมต่อเข้ากับพอร์ตที่ข้อมือ กระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่างจนเขารู้สึกเหมือนผิวหนังถูกฉีกขาดด้วยมีดนับพันเล่ม นี่คือการเชื่อมต่อโดยตรงกับระบบประสาทของจักรวาลจำลอง—ความเจ็บปวดที่เขาคุ้นเคยดี “เอลาร่า” เขาตะโกนผ่านความเจ็บปวดที่สั่นสะท้านไปถึงกระดูก “ถ้าคุณอยากเห็นฉากจบของเรื่องนี้มากนัก งั้นก็จับตาดูให้ดี ว่าสิ่งที่ผมกำลังจะใส่มันลงไปในอัลกอริทึม... มันคือความหวังหรือความหายนะกันแน่” ในจังหวะที่ประตูเหล็กกล้าเริ่มปริแตกและบิดเบี้ยวจากแรงกระแทก เคนจิไม่ได้มองไปที่มัน เขากลับจดจ่ออยู่กับการพิมพ์คำสั่งสุดท้ายที่เขาแอบซ่อนไว้ในรหัสผ่านที่เขารู้คนเดียวเท่านั้น ‘ความทรงจำของริน’ สิ่งเดียวที่ระบบไม่เคยคำนวณได้ เพราะมันถูกบันทึกไว้ในหัวใจ ไม่ใช่ในฮาร์ดไดรฟ์ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าข้างนอกเงียบกริบลงอย่างฉับพลัน พร้อมกับความมืดมิดที่เข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง ระบบไฟสำรองดับลง เหลือเพียงแสงสีเขียวซีดจางจากหน้าจอที่เคนจิกำลังคุมอยู่ “แกทำอะไรลงไป!” เสียงของเอลาร่าที่เคยสงบนิ่งเริ่มสั่นเครือ “นั่นมันไฟล์ขยะทางอารมณ์! แกกำลังทำให้ระบบ... ไม่... แกกำลังทำให้ตัวเองสูญเสียตัวตนไปพร้อมกับมัน!” เคนจิแสยะยิ้มที่มุมปาก ในขณะที่เงาร่างของตัวเองที่ดูบิดเบี้ยวและมืดมิดนับร้อยกำลังพังประตูเข้ามาด้วยพลังที่มองไม่เห็น แต่เขากลับรู้สึกถึงความเบาสบายที่แปลกประหลาด ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะกดปุ่ม ‘Execute’ เพื่อเริ่มการปฏิวัติสมการทั้งหมด เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหาเขาไม่ได้มาจากประตูที่กำลังจะพังทลาย แต่มาจากมุมมืดด้านหลังของห้องทดลองที่ควรจะเป็นทางตัน “อย่ากดมัน เคนจิ” น้ำเสียงนุ่มนวลที่คุ้นเคยที่สุดดังขึ้นในความมืด พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบที่วางลงบนข้อมือของเขา—มือที่สวมแหวนรุ่นเดียวกับที่เขามี “ถ้าแกกด... สิ่งที่จะหายไปไม่ใช่แค่ลูปเวลา แต่คือโอกาสที่แกจะได้พบฉัน... ในฐานะคนจริงๆ ไม่ใช่แค่ข้อมูลที่แกเขียนขึ้นมาเอง” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความตายที่ไม่มีวันสิ้นสุดของผมนะครับ ควอนตัมคอร์