เมืองที่ไร้เสียง

“นายกำลังจะบอกว่า... ตัวตนของผมที่ยืนอยู่ตรงหน้าตอนนี้ คือเศษซากที่เหลือทิ้งไว้ในแคชหน่วยความจำของจักรวาลอย่างนั้นหรือครับ?” เคนจิถามพลางกระชับปืนพัลส์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาไม่ได้มองหน้าชายหนุ่มที่ดูเหมือนตัวเองราวกับแกะ แต่มองทะลุผ่านไหล่ของอีกฝ่ายไปยังเบื้องหลัง—ทิวทัศน์ของมหานครนิวเอเดนที่หยุดนิ่งสนิทราวกับภาพวาดที่ถูกสตัฟฟ์ไว้ด้วยเรซิน รถยนต์ลอยฟ้าค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ นกพิราบตัวหนึ่งหยุดกางปีกทิ้งตัวอยู่ในระดับสายตา หยดน้ำฝนที่ควรจะตกกระทบพื้นกลายเป็นเม็ดคริสตัลลอยเคว้งคว้าง ทุกอย่างในรัศมีหลายร้อยกิโลเมตรถูกแช่แข็งในเสี้ยววินาทีแห่งเวลา นี่ไม่ใช่แค่ลูปของบุคคล แต่เป็น ‘ขอบเขตแห่งการหยุดชะงัก’ ที่กว้างขึ้นจนกลืนกินทั้งเมือง “ผมไม่ใช่เศษซาก เคนจิ” ร่างจำลองนั้นตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ผิดกับดวงตาที่ฉายแววเหนื่อยล้าเกินกว่ามนุษย์คนหนึ่งจะแบกรับไว้ได้ “ผมคือ ‘อัลกอริทึมสุดท้าย’ ที่คุณสร้างขึ้นในลูปที่ 402 วันที่คุณตัดสินใจถอดหัวใจตัวเองออกเพื่อแลกกับความไร้ความรู้สึก เพื่อที่จะคำนวณหาวิธีหยุด ‘โอเมก้า’ ได้อย่างแม่นยำที่สุด” “โกหก” เคนจิแค่นยิ้ม แววตาเย็นชาของเขาไหววูบเพียงเสี้ยววินาที “ผมไม่มีทางทำลายความเป็นมนุษย์ของตัวเอง... ต่อให้ต้องแลกด้วยการติดอยู่ในนรกนี้ชั่วนิรันดร์ก็ตาม” “นั่นแหละครับ คือความผิดพลาดที่สวยงามที่สุดของคุณ” ร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว เสียงฝีเท้าของเขาเป็นเสียงเดียวที่ดังขึ้นในความเงียบสงัดที่กดทับทั้งเมือง “คุณมองว่าความรักเป็นตัวแปรที่ผิดเพี้ยน แต่คุณกลับไม่เคยรู้เลยว่า... เอลาร่าไม่ได้ตายเพราะความผิดพลาดของอัลกอริทึม เธอตายเพราะเธอเป็นคนเดียวที่รู้ว่าคุณกำลังจะ ‘รีเซ็ต’ ตัวเองทิ้ง” เคนจิชะงัก ลมหายใจของเขาสั่นสะท้าน ความทรงจำเกี่ยวกับวันที่เอลาร่าจากไปเริ่มบิดเบี้ยว ภาพที่เคยเห็นว่าโปรเจกต์โอเมก้าเกิดการระเบิดดูเหมือนจะพร่าเลือนลง และแทนที่ด้วยภาพของเธอยืนอยู่หน้าแผงควบคุม รอยยิ้มเศร้าสร้อยของเธอในวินาทีที่เธอกดปุ่มปิดการทำงานของระบบพยุงชีพตัวเอง... เพื่อไม่ให้เขาต้องแบกรับภาระในการเป็นผู้ฆ่า “คุณโกหกผมมาตลอด” เคนจิคำราม “ดร.เอลาร่า... เธอยังไม่ตายใช่ไหม” “เธอไม่ได้ตาย แต่เธอกำลังหลอมรวมอยู่กับโครงข่ายประสาทของเมืองนี้” ชายคนนั้นชี้มือขึ้นไปบนท้องฟ้าที่กลายเป็นสีเทาหม่น “ทุกเสียงที่เงียบลง ทุกคนในเมืองนี้ ไม่ได้ถูกแช่แข็งเพราะลูปเวลา แต่พวกเขาถูกดึงเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของ ‘สมการ’ ที่เอลาร่าสร้างขึ้นเพื่อขังคุณไว้... เพื่อไม่ให้คุณก้าวข้ามผ่านเส้นตายสุดท้ายไปทำลายจักรวาลนี้ทิ้ง” เคนจิสัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนในอากาศ พื้นที่รอบตัวเขากำลังแตกร้าวเหมือนกระจก ความเป็นจริงกำลังสูญเสียความเสถียร ทุกตรรกะที่เขาเคยยึดถือพังทลายลงในพริบตา เขาหันไปมองร่างจำลองของตัวเองที่เริ่มจางหายไปเป็นละอองแสง “ถ้าผมต้องการหยุดมัน... ผมต้องทำยังไง” “จงทำลาย ‘ศูนย์กลาง’ ที่อยู่ในหน้าอกของตัวคุณเองเดี๋ยวนี้” ร่างนั้นยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเมตตาและโหดร้าย “ไม่ใช่แค่เครื่องจักร แต่มันคือ ‘ความทรงจำ’ ทั้งหมดเกี่ยวกับเธอที่คุณเก็บไว้ในซิลิคอนฮาร์ดไดรฟ์ที่ฝังอยู่ในขั้วสมอง ถ้าคุณลบเธอทิ้ง คุณจะรอด... แต่คุณจะไม่มีวันรู้เลยว่าทำไมคุณถึงต้องสู้อยู่ถึงทุกวันนี้” เคนจิยกมือขึ้นแตะที่ท้ายทอย ลมหายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ ในสมองของเขามีข้อความเด้งขึ้นมานับพันบรรทัด: *‘คำเตือน: สูญเสียข้อมูลสำคัญ’, ‘คำเตือน: ความสมบูรณ์ของตัวตนลดลงเหลือ 42%’* ทันใดนั้น เสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังกระทบพื้นถนนที่เงียบงัน มันเป็นเสียงเดียวที่แทรกซึมเข้ามาในเขตลูปที่หยุดนิ่ง เคนจิหันขวับไปตามเสียงนั้น ภาพเบื้องหน้าคือ ดร.เอลาร่า ในชุดกราวน์สีขาวที่เปื้อนคราบน้ำมันและละอองเลือด เธอยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร ดวงตาของเธอไม่ได้ไร้ชีวิตอย่างที่เขาคิด แต่กลับเป็นประกายด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด เธอยกปืนขึ้นเล็งมาที่หน้าอกของเขาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “อย่านะเคนจิ...” เสียงของเธอกังวานก้องในความเงียบ “ถ้าคุณเลือกที่จะลบผมทิ้งตอนนี้ สิ่งที่จะตื่นขึ้นมาแทนที่ตัวคุณ... มันไม่ใช่เคนจิที่คุณรู้จักอีกต่อไป แต่มันคือ ‘โอเมก้า’ ที่แท้จริงที่ถูกโปรแกรมมาเพื่อกวาดล้างทุกสรรพสิ่งให้สูญสิ้น” เคนจิสลับสายตามองระหว่างร่างจำลองที่กำลังสลายไป กับเอลาร่าที่มีลมหายใจอยู่ตรงหน้า นิ้วชี้ของเขาแตะอยู่ที่ไกปืน... การตัดสินใจเพียงหนึ่งวินาทีจะกำหนดชะตาของทุกชีวิตในลูปนี้ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะตัดสินใจ เงาขนาดมหึมาก็ทาบทับลงมาเหนือเมืองทั้งเมือง เสียงเครื่องจักรขนาดใหญ่ที่ไม่ได้มาจากที่ไหนนอกจาก ‘ข้างใน’ ร่างกายของเขาก็ส่งเสียงคำรามกึกก้องจนพื้นดินแตกระแหง *“ตรวจพบความขัดแย้งเชิงตรรกะ: ผู้ใช้ทำการตัดสินใจที่ขัดกับอัลกอริทึมหลัก... เริ่มกระบวนการลบผู้ใช้ทิ้งใน 3... 2...”* เคนจิเบิกตากว้างเมื่อเห็นเอลาร่าไม่ได้เล็งปืนมาที่เขา แต่เธอเล็งปืนไปที่ ‘ท้องฟ้า’ และเหนี่ยวไกพร้อมกับรอยยิ้มที่แตกสลาย! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในห้วงเวลาที่บิดเบี้ยวแห่งโชคชะตานี้ หวังว่าตอนถัดไปเราจะยังพบกันในมิติเวลาที่ไม่ล่มสลายนะครับ - ควอนตัมคอร์ -