สมการแห่งความรัก

หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าผมไม่ได้กำลังฉายตัวเลขคำนวณกำไรขาดทุน แต่มันกำลังเต้นระบำด้วยเส้นกราฟสีแดงฉานที่บ่งบอกถึงอัตราการตายของมนุษยชาติในอีกเจ็ดสิบสองชั่วโมงข้างหน้า "คุณกำลังคำนวณสิ่งที่ไม่มีทางเป็นไปได้ เคนจิ" เสียงของดร.เอลาร่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องปฏิบัติการใต้ดิน กลิ่นอายของโอโซนและน้ำยาเคมีลอยคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เธอไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ แต่ยืนกอดอกพิงเสาเหล็กกล้า มองผมด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มีทั้งความสมเพช ความห่วงใย และความหวาดกลัวเจือปนอยู่ในแววตานั้น ผมไม่แม้แต่จะหันไปมองเธอ นิ้วเรียวยาวทั้งสิบคีย์ข้อมูลลงบนแป้นพิมพ์แสงด้วยความเร็วระดับอัลกอริทึม สมองของผมทำงานหนักยิ่งกว่าโปรเซสเซอร์ควอนตัมรุ่นล่าสุด เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม แต่ความเย็นชาในแววตาของผมยังคงเดิม... ไม่สิ ลึกๆ แล้วผมรู้ดีว่าความเย็นชานี้เป็นเพียงเกราะกำบัง "ความน่าจะเป็นไม่ได้มีค่าเป็นศูนย์ เอลาร่า" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทแต่สั่นเครือเล็กน้อยในย่านความถี่ที่เธออาจไม่ทันสังเกต "มันแค่... เข้าใกล้ศูนย์จนระบบมองไม่เห็นต่างหาก" "แล้วคุณจะแลกด้วยอะไรล่ะ?" เอ, เธอขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น ก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบแต่หนักแน่นบนพื้นกระจกนิรภัย "ทุกครั้งที่คุณรีเซ็ตลูป ทุกครั้งที่คุณฝืนบังคับความน่าจะเป็นให้บิดเบี้ยวเพื่อดึงทุกคนให้รอด... จิตวิญญาณของคุณถูกกัดกร่อนไปทีละน้อย คุณจำไม่ได้หรือไงว่าความรู้สึกของการสูญเสียมันเป็นอย่างไร?" คำพูดของเธอราวกับมีดคมที่กรีดลงบนแผลเก่า ภาพเหตุการณ์ในลูปแรกผุดขึ้นมาในหัว สมองของผมฉายภาพซ้ำรอยเดิม—ภาพที่คนรักของผมต้องดับสลายไปต่อหน้าต่อตาในเปลวเพลิงแห่งความผิดพลาดของระบบ โดยที่ผมทำได้เพียงยืนมองด้วยความไร้พลัง ความรู้สึกผิดบาปนั้นยังคงฝังรากลึกอยู่ในทุกอณูของความทรงจำ และมันคือเชื้อเพลิงเดียวที่ผลักดันให้ผมวิ่งอยู่บนลู่วิ่งแห่งเวลานี้ ผมหยุดพิมพ์ ชำเลืองมองหน้าจอที่แสดงค่าความน่าจะเป็นล่าสุด *0.00003เปอร์เซ็นต์* มันน้อยนิดเสียจนน่าขัน น้อยเสียจนอัลกอริทึมของจักรวาลคงหัวเราะเยาะใส่ความพยายามอันโง่เขลาของมนุษย์ตัวเล็กๆ คนนี้ "ผมจำได้ดีทุกวินาทีครับ เอลาร่า" ผมหันไปสบตาเธอ แววตาของผมว่างเปล่าแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นที่เธอไม่มีวันเข้าใจ "นั่นคือเหตุผลว่าทำไม... ในลูปนี้ ทุกคนต้องรอด ไม่เว้นแม้กระทั่งตัวคุณเอง" เอลาร่าชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ เธอยกมือขึ้นทัดผมที่ปรกลงมาข้างแก้ว "คุณนี่มัน... ดื้อรั้นเสียจริง เคนจิ คุณคิดว่าการรอดชีวิตของทุกคนคือกุญแจสู่ความสุขอย่างนั้นหรือ? บางที... ความตายอาจเป็นความเมตตาเดียวที่โปรเจกต์ 'โอเมก้า' มอบให้เราได้" "ความตายไม่ใช่ความเมตตา แต่มันคือทางลัดของความขี้เกียจ" ผมตอบกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังและเฉียบคม "ผมไม่ได้สู้มาจนถึงลูปที่สามสิบห้าเพื่อจะมายอมแพ้ให้กับการคำนวณที่ผิดพลาดจากความเห็นแก่ตัวของใคร" ผมหันกลับมาที่หน้าจออีกครั้ง ลมหายใจถูกผ่อนออกมาเพื่อเรียกสติ สมาธิทั้งหมดถูกดึงกลับมาที่ตัวเลขมหาศาลที่วิ่งพล่านราวกับฝูงมดคลั่ง ผมเริ่มปรับแต่งพารามิเตอร์ใหม่ โยกย้ายทรัพยากรพลังงานจากเซกเตอร์สำรองมายังแกนกลางของหน่วยประมวลผลเวลา หากเราต้องการให้ทุกคนรอดชีวิตจากมหันตภัยการลบข้อมูลครั้งใหญ่ เราต้องสร้าง 'รอยแยก' ในมิติเวลาที่มีความเสถียรมากพอที่จะรองรับจิตสำนึกของมนุษย์นับล้านคนในเวลาเดียวกัน แต่นั่นหมายความว่า... ตัวผมเองจะต้องอยู่ในจุดศูนย์กลางของการปะทะทางควอนตัม ซึ่งอัตราการที่ตัวตนของผมจะหายไปจากสารบบอย่างถาวรมีค่าสูงถึงเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์ นี่คือสมการแห่งความรัก... หรือนี่คือบทลงโทษสำหรับคนที่ไม่ยอมปล่อยวางอดีตกันแน่? ผมแค่นยิ้มให้กับความตลกร้ายของโชคชะตา นิ้วมือเตรียมจะกดปุ่มยืนยันคำสั่งสุดท้ายที่จะเปลี่ยนเส้นทางเดินของประวัติศาสตร์จักรวาลไปตลอดกาล ทันใดนั้นเอง หน้าจอหลักทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ สัญญาณไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นแทนที่ ความเงียบงันถูกแทนที่ด้วยเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังระรัวจนน่าหนวกหู *Warning: Unauthorized external override detected.* (คำเตือน: ตรวจพบการแทนที่ระบบจากภายนอกโดยไม่ได้รับอนุญาต) ผมขมวดคิ้วแน่น หันขวับไปมองเอลาร่าทันที แต่สิ่งที่ผมเห็นกลับไม่ใช่ความตกใจบนใบหน้าของเธอ เธอกำลังยิ้ม—รอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในลูปไหนเลย "ขอโทษด้วยนะ เคนจิ..." เสียงกระซิบของเธอแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในโสตประสาท "แต่มีบางคนที่มาถึงเร็วกว่าที่คุณคำนวณไว้... และเขาไม่ได้มาเพื่อช่วยให้ทุกคนรอด" ประตูกระจกนิรภัยด้านหลังห้องปฏิบัติการค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางกลุ่มควันสีขาวที่พวยพุ่งออกมาจากช่องระบายอากาศ เงาร่างหนึ่งก้าวเท้าเดินออกมาจากความมืด พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่กระทบพื้นกระจกดัง ก้อง... ก้อง... และเสียงที่เอ่ยทักทายขึ้นทำให้เลือดในกายของผมเย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา "สวัสดีครับ... ตัวผมเองจากอนาคต" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันในบทนี้ แล้วเราไปถอดรหัสลับพร้อมกันในตอนหน้าครับ