เงื่อนไขที่แท้จริง

“คำนวณใหม่เดี๋ยวนี้ ดร.เอลาร่า... ผมไม่ได้ต้องการฟังคำสารภาพรักในวาระสุดท้ายของจักรวาล ผมต้องการสมการที่จะหยุดกระแสเวลาที่กำลังกลืนกินทุกอย่างไป!” ผมตะคอกออกไป เสียงของผมก้องสะท้อนอยู่ในห้องควบคุมฐานทัพ ‘จุดจบของกาลเวลา’ แผงวงจรนับล้านเส้นกะพริบถี่เป็นสีแดงฉาน บ่งบอกว่าความน่าจะเป็นในการอยู่รอดลดลงจนแตะเลขศูนย์ ผมเคนจิ อัจฉริยะที่ใช้เวลา 33 ลูปเพื่อหาคำตอบ แต่ภาพตรงหน้ากลับเป็นเอลาร่ายืนนิ่งอยู่หน้าแผงควบคุมหลัก ใบหน้าของเธอดูสงบเงียบผิดกับความโกลาหลโดยรอบ “เคนจิ... คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือคะ—เอ่อ ผมหมายถึง คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือครับ” เอลาร่าแก้ไขสรรพนามด้วยรอยยิ้มเศร้าสร้อย เธอขยับปลายนิ้วไปตามหน้าจอโฮโลแกรม “ลูปที่ 33 ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความผิดพลาดของอัลกอริทึม แต่มันคือ ‘เงื่อนไข’ ที่โปรเจกต์โอเมก้าตั้งไว้ตั้งแต่แรกเริ่ม” “เงื่อนไขอะไร” ผมถาม พลางสาวเท้าเข้าไปใกล้ เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับปลดล็อกรหัสผ่านขั้นสูงสุดด้วยจังหวะที่เชื่องช้าจนน่าโมโห “ ‘ผู้สร้างต้องเป็นผู้เสียสละ’ คุณลืมไปแล้วหรือครับว่าทำไมลูปถึงเริ่มขึ้นในตอนแรก? เพราะความตายของคนที่คุณรักไงล่ะครับ และเหตุผลที่มันไม่เคยจบสิ้น ก็เพราะคุณพยายามจะใช้ตรรกะเหนือความรู้สึก เพื่อดึงเธอคนนั้นกลับมาด้วยการบิดเบือนกฎทางฟิสิกส์” ผมชะงัก ฝ่ามือที่กำลังจะคว้าไหล่เธอสั่นสะท้าน ความทรงจำในลูปที่ 1 ย้อนกลับมาเหมือนเข็มแหลมคมทิ่มแทงหัวใจ คนรักของผม... ร่างที่ไร้วิญญาณในห้องแล็บที่พังทลาย นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมยอมแลกทุกอย่างเพื่อหาวิธีแก้ไขอนาคต “พูดให้ชัด” ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน เอลาร่าหันกลับมา แววตาของเธอว่างเปล่าแต่มั่นคง “สมการสุดท้ายไม่ได้ต้องการพลังงานจากปฏิสสาร แต่มันต้องการ ‘ตัวเชื่อม’ ที่มีความผูกพันทางชีวภาพและอารมณ์มากพอที่จะยึดโยงลูปเอาไว้ อัลกอริทึมจะหยุดทำงานได้ก็ต่อเมื่อคนคนนั้น... ยอมก้าวเข้าไปในแกนกลางของเตาปฏิกรณ์และลบข้อมูลของตัวเองออกจากฐานข้อมูลจักรวาลถาวร” ผมเงียบไป ลมหายใจขาดห้วง เมื่อตรรกะในหัวเริ่มประมวลผลตามที่เธอพูด หากต้องมีคนเสียสละ... นั่นหมายความว่าใครสักคนต้องตายจริงๆ ตายโดยไม่มีโอกาสกลับมาลูปใหม่ได้อีกตลอดกาล “คุณกำลังบอกว่า... หนึ่งในเราต้องตายงั้นหรือ?” เอลาร่าไม่ได้ตอบ แต่เธอเดินตรงไปที่ประตูนรกรอบห้องควบคุมที่กำลังจะเปิดออก เธอหันกลับมามองผม สายตาของเธอดูเปลี่ยนไป—มันไม่ใช่สายตาของเพื่อนร่วมงาน แต่มันคือสายตาของคนที่ทำใจยอมรับความจริงได้แล้ว “ไม่ใช่หนึ่งในเราครับเคนจิ... แต่เป็นคุณ” ผมชะงักงัน “หมายความว่ายังไง” “เพราะคุณคือตัวแปรเดียวที่สมบูรณ์ที่สุด คุณคือผู้ออกแบบโอเมก้า ความทรงจำของคุณคือพิมพ์เขียวเดียวที่จักรวาลยอมรับ หากคุณตายในลูปนี้ พร้อมกับลบข้อมูลทั้งหมดทิ้ง วงจรจะตัดขาดและเดินหน้าต่อไปสู่เส้นเวลาที่เป็นเส้นตรงโดยไม่มีผม ไม่มีคุณ และไม่มีความผิดพลาดในอดีตอีก” เอลาร่าก้าวถอยหลังไปชิดแท่นควบคุมหลัก เธอกดรหัสผ่านสุดท้าย—รหัสที่ผมเป็นคนตั้งเองเมื่อนานมาแล้ว ผมพยายามจะวิ่งเข้าไปขวาง แต่แรงกระแทกจากสนามพลังแม่เหล็กไฟฟ้าดีดผมกระเด็นออกไป ร่างของผมกระแทกผนังโลหะจนจุกไปทั้งตัว “คุณจะทำอะไร!” ผมตะโกน ความเย็นชาที่ผมพยายามรักษาไว้แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ “ผมคำนวณมาตลอดครับเคนจิ” เธอพูดขณะที่ร่างกายของเธอเริ่มโปร่งแสง เพราะพลังงานรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว “ผมรู้ว่าคุณไม่มีทางทำใจฆ่าตัวเองได้ ต่อให้เป้าหมายคือการกอบกู้โลกก็ตาม... เพราะงั้น ผมจึงเป็นคน ‘จัดเตรียม’ ตัวเองไว้ในตำแหน่งนั้นแทน” “เอลาร่า! ออกมาเดี๋ยวนี้! นั่นมันไม่ใช่ตรรกะ แต่มันคือการฆ่าตัวตาย!” เธอยิ้ม รอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดตั้งแต่เราเคยรู้จักกัน “ไม่ใช่การฆ่าตัวตายครับ แต่มันคือการทำให้อัลกอริทึมสมบูรณ์... ลาก่อนนะครับคนดื้อรั้น หวังว่าในโลกที่ไม่มีลูป คุณจะพบความสุขเสียที” ทันใดนั้น แสงสีขาวเจิดจ้าพุ่งทะลุร่างของเธอก่อนจะระเบิดออก ผมมองเห็นภาพเหตุการณ์ในลูปที่ผ่านๆ มาย้อนกลับไปเหมือนเทปที่ถูกกรอถอยหลัง ข้อมูลนับล้านชุดสลายตัวลงไปพร้อมกับเสียงคำรามของจักรวาลที่กำลังจัดระเบียบตัวเองใหม่ ทว่า ในวินาทีที่ผมคิดว่าทุกอย่างจะจบลง แสงสีขาวนั้นกลับดับวูบลงอย่างกะทันหัน ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมไปทั่วห้อง ผมหอบหายใจอย่างหนัก พยายามมองหาเอลาร่า แต่สิ่งที่พบกลับเป็นเสียงสังเคราะห์ที่ดังขึ้นจากแผงควบคุมที่ว่างเปล่า... เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของเอลาร่า แต่เป็นเสียงของ ‘ผมเอง’ *“ยินดีต้อนรับกลับสู่ลูปที่ 34 นะครับ... คุณไม่ได้เป็นคนเดียวที่มีความทรงจำจากอดีตหรอกนะ”* ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสะท้อนในกระจกเงาข้างหน้า... ไม่ใช่ผมคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงนั้น แต่มีเคนจิอีกคน—คนที่มีรอยแผลเป็นที่ดวงตาขวาเหมือนกับผมไม่มีผิดเพี้ยน—เดินออกมาจากเงามืดของห้องเก็บข้อมูล พร้อมกับถือปืนพัลส์เลเซอร์เล็งมาที่หน้าอกของผม “คุณทำลายลูปไม่ได้หรอกเคนจิ” ร่างจำลองนั้นแสยะยิ้ม “เพราะตราบใดที่ยังมีผมอีกคนอยู่ในนี้ อัลกอริทึมก็จะสร้างลูปใหม่ขึ้นมาเสมอ... และครั้งนี้ เราต้องมาดูกันว่าใครจะเป็นฝ่ายที่ต้องยอมตายจริงๆ” ผมกำหมัดแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกที่แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น นี่คือกับดักที่ซับซ้อนกว่าที่ผมเคยคำนวณไว้หลายเท่า... สงครามระหว่างผมกับตัวเองเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในจุดที่ไม่มีวันสิ้นสุด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านลูปมากับผมจนถึงตอนนี้ครับ ควอนตัมคอร์สัญญาว่าจะพาพวกคุณไปสู่บทสรุปที่คาดไม่ถึงที่สุดครับ