การลบตัวตน

"ถ้าคุณกดปุ่มนั้น ความทรงจำเกี่ยวกับรอยยิ้มสุดท้ายของเธอ... จะหายไปตลอดกาล เคนจิ คุณพร้อมจะกลายเป็นคนแปลกหน้าของหัวใจตัวเองแล้วหรือยังครับ?" เสียงของดร.เอลาร่าแหบพร่า ทว่าแฝงด้วยความเยือกเย็นราวกับมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องแล็บใต้ดิน เคนจิจ้องมองนิ้วสั่นระริกของตนเองที่จ่ออยู่เหนือแผงควบคุมโฮโลแกรม แสงสีฟ้าหม่นของโปรเจกต์ 'โอเมก้า' สะท้อนในดวงตาของเขา แต่มันไม่ได้ดูเหมือนความหวัง มันดูเหมือนหลุมศพดิจิทัลที่กำลังรอคอยการฝังกลบ เคนจิไม่ตอบทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนรู้สึกถึงรสขมของอากาศที่ผ่านการรีไซเคิลนับครั้งไม่ถ้วน ความคิดของเขาแล่นปราดดั่งกระแสไฟฟ้าในวงจรที่กำลังจะพังทลาย หากเขาย้อนเวลากลับไปได้โดยไม่สูญเสียความทรงจำ เขาจะไม่มีวันเปลี่ยนผลลัพธ์ได้เลย เพราะอัลกอริทึมของเวลาถูกล็อกไว้ด้วย 'ความยึดติด' "ความทรงจำคือภาระที่หนักเกินไป เอลาร่า" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งผากราวกับกระดาษทราย "การที่ผมยังจำเสียงของเธอได้ ทำให้ทุกครั้งที่ผมย้อนกลับไป ผมทำพลาดเพราะมัวแต่กลัวจะเสียเธอไปอีกครั้ง ตรรกะของผมมันถูกบิดเบือนด้วยอารมณ์... สิ่งที่ผมจะลบออกไปไม่ใช่แค่เธอ แต่มันคือความอ่อนแอของตัวผมเองด้วย" "คุณเรียกการทำลายตัวตนว่าความอ่อนแอหรือครับ?" เอลาร่าก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากหน้าจอตกกระทบใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นรอยย่นข้างขมับที่เกิดจากการเฝ้าดูความพินาศซ้ำแล้วซ้ำเล่า "คุณกำลังจะกลายเป็นเครื่องจักรที่สมบูรณ์แบบที่ไม่มีเป้าหมาย แต่ถ้าคุณเลือกจะลบมันทิ้งจริงๆ... คุณแน่ใจหรือว่าเมื่อกลับไปถึงจุดเริ่มต้น คุณจะยังมีความปรารถนาที่จะช่วยเธออยู่?" เคนจินิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพของฮานะ—คนรักที่ตายไปในลูปที่ 1—ปรากฏขึ้นในมวลความทรงจำที่กำลังจะถูกกัดกินเป็นครั้งสุดท้าย เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่ติดตัวเธอ แววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นในตัวเขา ความเจ็บปวดจากการสูญเสียครั้งนั้นมันช่างแจ่มชัด จนเขารู้สึกว่าถ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปโดยแบกรับสิ่งนี้ไว้ในลูปที่ 33 เขาอาจจะเสียสติไปเสียก่อน "ผมอาจจะไม่เหลือเหตุผลที่จะช่วยเธอแล้ว" เคนจิกล่าวพลางกดนิ้วลงบนแผงควบคุม "แต่ถ้าผมไม่ลบมันตอนนี้ โอกาสที่มนุษยชาติจะรอดพ้นจากวงจรนี้ก็จะกลายเป็นศูนย์ เอลาร่า... จงจำไว้ว่าถ้าคุณเห็นคนแปลกหน้าที่เดินเข้ามาในแล็บนี้ในลูปถัดไป และเขาดูไร้หัวใจ นั่นคือผมที่ทำสำเร็จ" ทันใดนั้น เสียงเตือนความถี่ต่ำดังก้องไปทั่วห้อง พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเสมือนมิติกำลังปริแตก พลังงานจากเครื่องโอเมก้าพุ่งพล่านเป็นวงแหวนแสงสีขาวโพลนที่แผดเผาทุกสิ่งที่สัมผัส เคนจิรู้สึกได้ถึงแรงกระชากของเวลาที่กำลังฉีกกระชากตัวตนของเขาออกจากความเป็นจริง ความทรงจำแต่ละชิ้น—วันแรกที่เจอกัน, คำสัญญาใต้แสงดาว, ความเสียใจที่ไม่ได้บอกรักเป็นครั้งสุดท้าย—ค่อยๆ หลุดลอยออกไปราวกับเศษกระดาษที่ถูกไฟเผาไหม้ ความว่างเปล่าเข้าครอบงำจิตใจ ทว่าท่ามกลางความว่างเปล่านั้น เขากลับเห็นภาพซ้อนทับของสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด บนหน้าจอแสดงผลที่กำลังจะดับมืดลง ข้อมูลชุดสุดท้ายไม่ได้แสดงค่าอัลกอริทึมย้อนเวลา แต่มันคือไฟล์ภาพที่ถูกล็อกไว้ด้วยรหัสผ่านของเอลาร่า เป็นภาพของเคนจิที่กำลังยืนก้มหน้าร้องไห้อยู่หน้าศพของเอลาร่าเอง... ในลูปที่ศูนย์ หัวใจของเคนจิกระตุกวูบ ความทรงจำที่กำลังถูกลบไม่ได้มีแค่เรื่องของคนรัก แต่มันกำลังลบ 'ความจริง' เกี่ยวกับตัวตนของเอลาร่าที่เขารู้มาตลอดออกไปด้วย "เดี๋ยวก่อน... เอลาร่า เธอไม่ใช่..." ยังไม่ทันสิ้นคำพูด เสียงระเบิดของเวลาที่แตกสลายก็กลืนกินทุกอย่างจนสิ้น เคนจิลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ท่ามกลางบรรยากาศที่คุ้นเคย แสงไฟสีนวลในห้องแล็บสว่างขึ้นอย่างนุ่มนวล แต่เขากลับรู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันร้ายที่จำไม่ได้ว่าฝันเรื่องอะไร เขามองมือตัวเองที่วางอยู่บนแผงควบคุม แล้วกวาดสายตามองไปทั่วห้องที่ว่างเปล่า ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นบางอย่างวางอยู่บนโต๊ะทำงาน... เป็นสร้อยข้อมือสีเงินที่มีหยดเลือดแห้งกรังติดอยู่ และบันทึกที่เขียนด้วยลายมือของเขาเองด้วยข้อความสั้นๆ ว่า: *'อย่าเชื่อใจคนที่เธอย้อนกลับมาช่วย'* จากเงามืดหลังตู้เก็บเอกสาร ร่างหนึ่งก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เคนจิเคยเห็นมา เธอคนนั้นมีใบหน้าเหมือนฮานะไม่มีผิดเพี้ยน แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววของดร.เอลาร่าอย่างชัดเจน "ยินดีต้อนรับกลับสู่ลูปที่ 33 นะคะ... ที่รัก" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาไปกับผมในตอนนี้ แล้วพบกันในบทถัดไปนะครับ - ควอนตัมคอร์