เคล็ดวิชาผสานจิต

"หากเจ้ายังก้าวเท้าขวาช้าไปเพียงครึ่งส่วน ปราณกระบี่เล่มนี้คงผ่าร่างเจ้าเป็นสองซีกไปนานแล้ว... หลี่เฟยเทียน" เสียงทุ้มต่ำกังวานดุจหยกกระทบกันดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของถ้ำศิลาโบราณ มู่หรงเสวี่ยปรายตามองบุรุษหนุ่มที่กำลังหอบหายใจรดพื้นศิลา อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางบัดนี้เปรอะเปื้อนฝุ่นผงจากการปะทะ แต่แววตาคู่คมกลับยังคงความเย็นชาสง่างามดั่งเซียนผู้ตัดขาดจากโลกีย์ หลี่เฟยเทียนยกมือขึ้นปาดคราบโลหิตมุมปาก รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ดวงตาคู่นั้นสะท้อนประกายความมุ่งมั่นที่ไม่เคยสยบยอมต่อผู้ใด "ฮ่าๆๆ ศิษย์น้องมู่... เจ้าเองก็มือไม้อ่อนลงเช่นกันกระมัง? เมื่อครู่หากข้าไม่เบี่ยงกระบี่หลบจุดตาย เกรงว่าศาลเจ้าคงได้ตั้งป้ายวิญญาณให้ข้าแล้วกระมังครับ" แม้ปากจะกล่าวหยอกเย้า ทว่าในใจของทั้งสองต่างรู้ดีว่าสถานการณ์ในตอนนี้วิกฤตถึงขีดสุดแล้ว แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณของยอดฝีมือชุดคลุมสีทองลึกลับเมื่อวานนี้ ยังคงทิ้งร่องรอยบาดแผลภายในไว้ลึกซึ้ง หากปราศจากการประสานพลัง "กระบี่วิหคเหมันต์" เข้าด้วยกัน พวกเขาไม่มีทางรอดพ้นจากการตามล่าในยุทธภพนี้ได้อย่างแน่นอน มู่หรงเสวี่ยเม้มริมฝีปากแน่น นางรู้ดีว่าวิชาของสำนักวิหคเหมันต์และวิชากระบี่ทะลวงศิลานั้นมีความขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ฝ่ายหนึ่งคือความเย็นเยือกถึงขั้วหัวใจที่สามารถแช่แข็งได้แม้กระทั่งวิญญาณ อีกฝ่ายคือความร้อนแรงดุจเพลิงผลาญและคมกระบี่ที่พร้อมทะลวงทุกสิ่งบนโลกใบนี้ การจะนำพลังสองขั้วมาผสานเข้าด้วยกัน ย่อมหมายถึงการเอาชีวิตเข้าแลก "นั่งลง... หลับตาลงเสีย" นางเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงด้วยความเด็ดขาด หลี่เฟยเทียนไม่ปฏิเสธ เขานั่งขัดสมาธิลงตรงหน้าingนาง ระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้ชิดจนสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจและไอร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากร่างกายของกันและกัน "จำไว้... จิตต้องนิ่งดั่งผิวน้ำไร้ระลอกคลื่น" มู่หรงเสวี่ยขยับกายเข้าไปใกล้ ฝ่ามือเรียวดุจหยกขาวประกบเข้ากับฝ่ามือหยาบกร้านของชายหนุ่มทันที *เปรี้ยง!* ทันทีที่ผิวเนื้อสัมผัสกัน กระแสพลังงานมหาศาลก็ปะทุขึ้นราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางฤดูร้อน ความเย็นยะเยือกของปราณเหมันต์พุ่งพล่านเข้าสู่เส้นชีพจรของหลี่เฟยเทียนอย่างรุนแรง ราวกับเข็มนับหมื่นเล่มกำลังทิ่มแทงไปทั่วร่าง ใบหน้าของชายหนุ่มบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว "อึก... ร้ายกาจนัก!" หลี่เฟยเทียนคำรามในลำคอ เหงื่อกาฬไหลโทรมกายจนอาภรณ์ชุ่มโชก ในทางกลับกัน มู่หรงเสวี่ยเองก็ต้องเผชิญกับคลื่นความร้อนระอุที่ทะลักย้อนกลับมาจากร่างของชายหนุ่ม ปราณกระบี่อันดุดันและร้อนแรงราวกับเตาหลอมเหล็กกำลังแผดเผาเส้นลมปราณของนางจนรู้สึกราวกับร่างจะถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ หน้าอกของนางกระเพื่อมไหวขึ้นลงอย่างรวดเร็ว พวงแก้มขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อด้วยพิษความร้อน "อย่าปล่อยให้มันครอบงำเจ้า... โคจรวิถีปราณตามที่ข้าบอก!" มู่หรงเสวี่ยกัดฟันกรอด เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อยแต่ยังคงความเยือกเย็นไว้ได้ หลี่เฟยเทียนสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสติที่กระจัดกระจายกลับคืนมา เขาใช้วิชากระบี่ทะลวงศิลาเป็นแกนกลาง นำพาพลังปราณร้อนแรงของตนให้ไหลเวียนไปพร้อมกับความเย็นเยือกของหญิงสาว ไม่ใช่การหักล้าง... แต่เป็นการ "ยอมรับ" และ "โอบอุ้ม" ซึ่งกันและกัน ภาพในห้วงนิมิตของทั้งคู่เปลี่ยนไป ความมืดมิดถูกแทนที่ด้วยทุ่งหิมะสีขาวโพลนที่กำลังลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีทอง วิหคเหมันต์ตัวมหึมาบินวนเวียนอยู่เหนือพยัคฆ์ขาวคำราม ทั้งสองตัวไม่ได้ต่อสู้กัน ทว่ากลับประสานปีกบินทะยานขึ้นสู่ท้องนฟ้าผืนเดียวกันอย่างสง่างาม ออร่าพลังรอบตัวของทั้งคู่แผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง พื้นศิลาใต้ร่างเริ่มแตกร้าวเป็นรอยแยกนับพันสาย แรงกดดันมหาศาลพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจนกลุ่มเมฆเหนือถ้ำหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น นี่คือสัญญาณของการหลอมรวมเคล็ดวิชาที่สมบูรณ์แบบ! ทว่า... ในวินาทีที่พลังทั้งสองสายกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างสมบูรณ์ บรรยากาศรอบกายกลับเย็นเยียบลงอย่างไร้สาเหตุ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับก้าวเดินอยู่บนความตายก็ดังขึ้นแผ่วเบา... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* มู่หรงเสวี่ยลืมตาขึ้นทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ปราณคุ้มGายรอบตัวสั่นสะท้านอย่างรุนแรง "พวกมัน... ตามมาเร็วกว่าที่คิด" หลี่เฟยเทียนลืมตาขึ้นเช่นกัน แววตาคมกริบดุจคมกระบี่จ้องมองไปยังปากทางเข้าถ้ำที่มืดมิด เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นความมืดออกมา ชายชราในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าสวมหน้ากากรูปอสูรยิ้มเยาะ ดวงตาส่อประกายอำมหิตจ้องมองมาที่พวกเขาราวกับมองเหยื่อในกำมือ พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้นว่า... "ฮ่าๆๆ ค้นหาพวกเจ้าแทบพลิกแผ่นดิน ที่แท้ก็มาแอบกกกันอยู่ในรูหนูนี้เอง... ส่งกระบี่เล่มนั้นมาให้ข้า มิฉะนั้น วันนี้จะเป็นวันตายของพวกเจ้าทั้งคู่!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในวิถีแห่งยุทธภพนี้ด้วยกันนะครับ