จังหวะนรกในห้องครัว

"ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาพายมิกซ์เบอร์รี่ไปวางข้างเตาอบแรงดันสูง ความร้อนมันทำลายโครงสร้างของแป้งพายคุณหมด รู้ตัวบ้างไหมครับคุณพาย?" เสียงของผมไม่ได้ดังไปกว่าระดับการสนทนาปกติ แต่มันชัดเจนพอจะทำให้คนตรงหน้าวางไม้พายลงบนโต๊ะสเตนเลสเสียงดัง 'ปัง' พายหันขวับมามองผม แววตาของเธอวาวโรจน์เหมือนแม่เสือที่พร้อมจะขย้ำคอผมให้จมเขี้ยว "นี่คุณแทนคุณ! นี่ร้านขนมของฉัน ไม่ใช่ไซต์งานก่อสร้างที่คุณจะมาสั่งให้ใครแก้แบบตามใจชอบ อีกอย่าง... ปากคุณน่ะ เก็บไว้กินเค้กอร่อยๆ บ้างก็ได้นะ ไม่ต้องเอาไว้ด่าฉันทุกห้านาที!" ผมเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งพลางกอดอกมองเธอ "ผมแค่หวังดีในฐานะสถาปนิกที่ไม่อยากเห็น 'โครงสร้าง' ร้านคุณพังทลายลงเพราะความชุ่ย" "ชุ่ยงั้นเหรอ?" เธอเดินตรงเข้ามาหาผม ระยะห่างของเราลดลงจนผมได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของวนิลาและเนยสดที่ติดตัวเธอ "ถ้าอยากจะแสดงความเป็นสถาปนิกผู้เชี่ยวชาญนัก ก็ช่วยหยิบกระทะทองเหลืองใบนั้นลงมาให้ฉันหน่อยสิครับคุณสถาปนิกคนเก่ง ฉันเอื้อมไม่ถึง!" เธอชี้มือไปที่กระทะใบใหญ่ที่แขวนอยู่บนชั้นวางสูงลิบเหนือเคาน์เตอร์เตา มันเป็นจุดที่ผมเคยเตือนเธอไปแล้วว่าการจัดวางแบบนี้มันผิดหลักสรีรศาสตร์ แต่เธอก็ยังดื้อรั้นจะวางมันไว้ตรงนั้น ผมถอนหายใจยาวก่อนจะก้าวเข้าไปข้างหลังเธอ ความสูงของผมทำให้การเอื้อมหยิบของบนนั้นไม่ใช่เรื่องยาก ผมแทรกตัวเข้าไปในช่องว่างเล็กๆ ระหว่างเธอกับเคาน์เตอร์ กลิ่นหอมฟุ้งจากตัวเธอชัดเจนขึ้นจนน่าประหลาดใจ ผมเอื้อมมือขึ้นไปคว้าหูกระทะ แต่ทว่า... จังหวะที่กำลังจะปลดมันลงมา เท้าของผมดันไปเตะเข้ากับขาตั้งถังแก๊สที่วางอยู่ใกล้ๆ อย่างจัง *เคร้ง!* เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น กระทะหลุดจากมือผมลงไปกระแทกกับขอบเตา ก่อนจะกลิ้งลงมาตามแรงโน้มถ่วง พายอุทานเสียงหลง ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตัดสินใจคว้าเอวเธอแล้วดึงเข้าหาตัวเพื่อไม่ให้กระทะที่กำลังร่วงหล่นเฉี่ยวโดนเธอ ร่างของพายปะทะเข้ากับอกของผมอย่างแรง เราทั้งคู่เสียหลักล้มลงไปบนพื้นครัวแคบๆ ท่ามกลางเสียงกระทะที่หมุนติ้วอยู่กับพื้นห้องครัวจนเกิดเสียงน่ารำคาญ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนผมรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากหน้าอกของเธอที่แนบชิดอยู่กับผม พายหลับตาแน่น มือของเธอยังคงกำชายเสื้อเชิ้ตของผมไว้แน่นจนยับย่น "เป็นอะไรไหม?" ผมถาม เสียงของผมแหบพร่าลงอย่างประหลาด พายลืมตาขึ้นช้าๆ แววตาดุๆ เมื่อครู่หายไป เหลือเพียงความตกใจและประกายบางอย่างที่ผมอ่านไม่ออก เธอจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบ ผมเห็นแม้กระทั่งเงาของตัวเองในดวงตาคู่นั้น... ดวงตาคู่เดิมที่ผมเคยเห็นในรูปถ่ายใบนั้นเมื่อห้าปีก่อน "แทนคุณ..." เธอเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ มือที่กำเสื้อผมไว้เปลี่ยนเป็นดันอกผมเบาๆ แต่เธอกลับไม่ได้ถอยห่างออกไปเลย จังหวะนรกในห้องครัวนี้ทำให้ผมเผลอสำรวจใบหน้าของเธออย่างถือวิสาสะ แพขนตาที่สั่นไหวกับริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อย มันชวนให้สมองของผมที่เคยมีระเบียบวินัยรวนไปหมด "ทำไม..." พายเริ่มเอ่ยต่อ ลมหายใจของเธอร้อนผ่าว "ทำไมคุณถึงดูโกรธทุกครั้งที่เห็นฉันทำผิดพลาด... เหมือนกับว่าคุณกำลังโกรธตัวเองมากกว่า" ผมชะงัก คำพูดของเธอแทงใจดำอย่างจัง ผมอยากจะลุกขึ้นแล้วเดินหนีไปจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี่ แต่ขาของผมกลับขยับไม่ได้ เหมือนถูกพันธนาการไว้ด้วยเสน่ห์บางอย่างที่เจ้าของร้านขนมหวานคนนี้มี "ผมแค่ไม่ชอบความล้มเหลว" ผมตอบเสียงแข็ง แต่สายตายังคงจับจ้องที่ริมฝีปากเธอ "โดยเฉพาะความล้มเหลวที่ผมมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย... เหมือนห้าปีก่อน" พายชะงักไปทันที แววตาของเธอไหววูบเหมือนมีบางอย่างกระตุกในใจ ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ทำให้เราสองคนสะดุ้งสุดตัว ผมรีบดันตัวเองขึ้นแล้วดึงเธอให้ลุกขึ้นยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างเร่งรีบ "แทน! อยู่ข้างในหรือเปล่า?" เสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนเข้ามาจากหน้าร้าน เป็นเสียงที่ผมจำได้แม่น... เสียงของคนที่ผมไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้ พายมองหน้าผมด้วยความสับสน แต่ก่อนที่ผมจะทันได้เอ่ยปากแก้ตัว ประตูครัวก็ถูกผลักเข้ามาพร้อมกับร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เดินถือแฟ้มงานเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจเกินเหตุ "ผมว่าผมเจอจุดบกพร่องของแปลนใหม่ที่คุณเสนอแล้วนะ แทนคุณ... อ้าว สวัสดีครับคุณพาย ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่ด้วย" ชายคนนั้นคือ 'ศิรินทร์' คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญ และคนที่เป็นเจ้าของโปรเจกต์ที่ทำให้ผลงานแรกของผมต้องพังไม่เป็นท่าในอดีต พายหันไปมองศิรินทร์ สลับกับมองผม แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเมื่อครู่เป็นความเย็นชาขึ้นมาทันที "แปลนใหม่? หมายความว่าไงคะแทนคุณ... ที่คุณมาอยู่ที่นี่ทุกวันนี้ นี่ไม่ใช่เพราะคุณอยากมาช่วยร้านฉัน แต่เพราะคุณกำลังวางแผนอะไรบางอย่างกับเขาอยู่ใช่ไหม?" หัวใจของผมหล่นวูบ ผมพยายามจะเอื้อมมือไปคว้ามือเธอไว้ แต่พายกลับถอยกรูดไปจนชิดผนังครัว ก่อนจะมองผมด้วยสายตาที่ทำให้ผมรู้สึกว่า... กำแพงที่ผมเพียรพยายามสร้างมาตลอดทั้งบทนี้ กำลังจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา "คำตอบของผม คุณคงไม่อยากฟังหรอกครับ... เพราะผมเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ตอนนี้ มันไม่ได้มีความหมายแค่เรื่องงานอีกต่อไป" ผมพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะมองไปที่ศิรินทร์ที่ยืนยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ... สงครามประสาทที่ผมเป็นคนเริ่ม กำลังจะกลายเป็นสงครามหัวใจที่ผมไม่มีทางชนะได้เลย ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับสายลมแผ่วเบานะครับ