สถานการณ์คับขัน: ระบบปลดล็อกสกิลชั่วคราว

เสียงคำรามต่ำต้อยของความตายดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท พื้นที่รอบตัวบิดเบี้ยวจนกลายเป็นคลื่นความร้อนระอุสีแดงฉาน กลิ่นอายของความพินาศแผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องหน้า ราวกับว่ากฎเกณฑ์ทั้งหมดของโลกใบนี้กำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ด้วยฝีมือของบางสิ่งที่อยู่เหนือสามัญสำนึก รินทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นคอนกรีตที่แตករ้าว ไอความร้อนจากสัตว์อสูรระดับภัยพิบัติแผดเผาผิวแก้มจนแสบผ่าว เลือดสีสดสายหนึ่งไหลรินจากมุมปากของเธอ หยดลงกระทบพื้นซีเมนต์เป็นด่างดวงชัดเจน ดวงตาคู่คมที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและมั่นใจในตระกูลชั้นสูง บัดนี้กลับฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เมื่อเงาร่างมหึมาของบอสเงาขั้นสูงกำลังเงื้อมืออัดแน่นด้วยพลังทำลายล้างเพื่อปลิดชีพเธอในคราวเดียว มันสายเกินไปที่จะหลบหนี... และไม่มีมานาเหลือพอแม้แต่จะกางบาตรป้องกันขั้นพื้นฐาน "ยัยบ้าเอ๊ย..." เสียงพึมพำเรียบเรื่อยที่ไม่ควรดังขึ้นในสถานการณ์เช่นนี้ ลอยละลิ่วผ่านหูของรินไป เรย์ที่ควรจะยืนตัวสั่นด้วยความกลัวอยู่หลังเสาหิน กลับก้าวออกมาข้างหน้านั่นอย่างเชื่องช้า ไหล่ลาดกว้างของเด็กหนุ่มผู้สวมฮู้ดสีดำตัวเก่าดูผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด ราวกับเขากำลังเดินเล่นอยู่ในสวนสาธารณะยามเย็น ไม่ใช่สนามประลองความตายที่กำลังสูบเอาลมหายใจไปทีละนิด รินเบิกตากว้าง พยายามจะเปล่งเสียงเตือน "เรย์... นายบ้าไปแล้วหรือไง ถอยไป—!" แต่คำพูดนั้นขาดห้วงไป เมื่อบรรยากาศรอบตัวเรย์เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังก้องกังวานในโสตประสาทของเรย์ ไม่ได้ถูกจำกัดอยู่แค่ในหัวของเขาอีกต่อไป คลื่นพลังงานสีฟ้าใสระยิบระยับแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างรอบตัวเขาราวกับระลอกคลื่นบนผิวน้ำ อักษรเรืองแสงสีทองพรั่งพรูออกมาจากอากาศธาตุ เรียงร้อยเป็นแถวรหัสคำสั่งที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ AI ทั่วไปจะประมวลผลได้ [แจ้งเตือนระบบระดับสูง: ตรวจพบสิทธิ์การเข้าถึงฉุกเฉินระดับรากฐาน (Root Access)] [ผู้ใช้งาน: 'เรย์' - รหัสยืนยันตัวตนตรงกับฐานข้อมูลดั้งเดิมของผู้สร้างระบบ] [สถานะปัจจุบัน: ปลดล็อกสกิลชั่วคราว - 'หัตถ์แห่งปฐมกาล (Genesis Hand)'] [คำเตือน: การใช้งานนี้จะดึงภาระมาสู่มานาส่วนบุคคล 300% โปรดดำเนินการด้วยความระมัดระวัง] รินหรี่ตามองภาพตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา แสงสีฟ้าและทองที่สะท้อนบนม่านตาของเธอทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน โค้ดระบบที่เธอกำลังศึกษาและพยายามไขปริมาตรมาตลอดชีวิต บัดนี้กลับไหลเวียนอยู่ในปลายนิ้วของเด็กหลังห้องที่เธอคิดว่ามีดีแค่ความกวนประสาท! เรย์ยกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวสะกิดเบาๆ ไปในอากาศว่างเปล่า ท่าทางนั้นราวกับเขากำลังปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า แต่ผลลัพธ์ที่ตามมากลับสะเทือนเลื่อนลั่น *เปรี้ยง!* มิติเบื้องหน้าแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดมหาศาลจากสกิล 'หัตถ์แห่งปฐมกาล' พุ่งเข้าปะทะกับกรงเล็บมหึมาของบอสเงาอย่างจัง คลื่นกระแทกส่งผลให้ตึกรอบด้านสั่นสะเทือน ฝุ่นคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ สัตว์อสูรระดับภัยพิบัติที่เคยองอาจและไม่มีใครเทียบได้ ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของมันจะค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำ และเลือนหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย ความเงียบสงัดปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจแผ่วเบาของรินที่ดังสะท้อนอยู่ในความว่างเปล่า เรย์ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางเศษซากละอองแสงเหล่านั้น แผ่นหลังของเขายังคงตั้งตรง แม้ว่าเม็ดเหงื่อเม็ดโตจะผุดขึ้นตามไรผม ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเล็กน้อยจากการฝืนใช้พลังที่เกินขีดจำกัดของร่างนี้ แต่สิ่งสำคัญยิ่งกว่าพลังทำลายล้างเมื่อครู่ คือร่องรอยของพลังงานบางอย่างที่หลุดรอดออกมาจากตัวเขา—พลังงานที่รินคุ้นเคยยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด มันคือ "รหัสประจำตัว" เดียวกับที่ปรากฏอยู่ในบันทึกโบราณของตระกูลเธอ บันทึกที่กล่าวถึงบุคคลปริศนาผู้ร่วมสร้างระบบโลกใบนี้ขึ้นมาเมื่อพันปีก่อน รินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืนด้วยเรียวขาที่ยังคงสั่นเทา ดวงตาคู่คมจดจ้องแผ่นหลังของเด็กหนุ่มเขม็ง ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามาในอก ทั้งความตกใจ ความสงสัย และความไม่ไว้วางใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน "นาย... เป็นใครกันแน่, เรย์?" เสียงของรินแหบพร่าเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันที่บีบคั้นให้อีกฝ่ายต้องหันกลับมาเผชิญหน้า เรย์ชะงักฝีมือที่กำลังจะปัดหน้าจอระบบทิ้ง เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ มุมปากหยักยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มขี้เล่นแบบเดิมที่เธอคุ้นเคย... แต่ในยามนี้ มันกลับซ่อนความลับดำมืดบางอย่างเอาไว้จนน่ากลัว "ถ้าฉันบอกว่าฉันเป็นแค่เด็กหลังห้องธรรมดา ที่บังเอิญดวงดีกดสุ่มได้กาชาสกิลโกงๆ มา..." เรย์เว้นจังหวะ ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นทอประกายลึกล้ำราวกับห้วงจักรวาลที่ไม่มีวันสิ้นสุด "...เธอจะเชื่อไหมล่ะ, คุณหัวหน้าห้อง?" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนตึงเครียดขึ้นในชั่วพริบตา รินก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไม่เกรงกลัว ปลายมีดสั้นในมือของเธอสะท้อนแสงไฟนีออนสลัวๆ จ่อเข้าที่ลำคอของเขาเบาๆ เพื่อต้องการคำตอบที่แท้จริง ไม่ใช่คำแก้ตัวเล่นๆ แบบที่เขาชอบทำ ทว่า ก่อนที่เรย์จะได้เอื้อMคำพูดใดออกมาเพื่อคลายความสงสัย... *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นซ้ำๆ ด้วยโทนเสียงสีแดงฉานที่รุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา หน้าจอสีแดงฉานนับสิบปรากฏขึ้นกลางอากาศ ปิดกั้นทัศนียภาพรอบตัวจนหมดสิ้น [แจ้งเตือนวิกฤตระดับสูงสุดจากระบบกลาง!] [ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้ดูแลระบบตัวจริง' - รหัสยืนยันตัวตนตรงกับ... ตัวตนในอดีตของเรย์เอง!] [คำสั่งฉุกเฉิน: ทำการรีเซ็ตพื้นที่และลบความทรงจำของพยานผู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ณ บัดนี้] รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ร่างกายของเธอก็แข็งค้าง ขยับเขยื้อนไม่ได้ดั่งใจราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาจากฟากฟ้า ราวกับว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองพวกเขาทั้งสองคนมาจากมิติที่สูงส่งกว่า เรย์หุบยิ้มทันที แววตาขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและจริงจังอย่างน่ากลัว เขากวาดสายตามองหน้าจอสีแดงเหล่านั้นด้วยความรำคาญใจ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่รินแทบจะไม่ได้ยิน "ให้ตายสิ... ตามรังควานไม่เลิกเลยนะ เจ้านั่น..." เรย์ตัดสินใจทำบางสิ่งบางอย่างที่เสี่ยงที่สุดในชีวิต เขาคว้าข้อมือเรียวของรินเอาไว้แน่น ดึงร่างของเธอเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วก่อนที่ระบบรีเซ็ตจะทำงานสมบูรณ์ ใบหน้าของเข้มข้นขึ้นขณะกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "ถ้าไม่อยากตายอยู่ที่นี่... ก็หลับตาลงซะ, ริน!" สิ้นเสียงคำประกาศนั้น แสงสว่างจ้าสีขาวโพลนก็ระเบิดขึ้นกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวจนขาวโพลนไปหมด ร่างของทั้งสองคนร่วงหล่นลงสู่รอยแยกมิติที่เปิดอ้าออกอย่างไร้จุดสิ้นสุด พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของใครบางคน—หรือบางสิ่งบางอย่าง—ที่กำลังก้าวเดินเข้ามาในพื้นที่เกิดเหตุอย่างเชื่องช้า... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครในโลกของลูกกวาดสีรุ้งนะคะ!