ดันเจี้ยนระดับต่ำที่ดันมีมอนสเตอร์ระดับสูง

เสียงฝีเท้าที่ก้าวผ่านกรอบประตูด้านหลังห้องเรียน ไม่ได้หนักแน่นจนสะเทือนพื้น แต่มันกลับทิ้งแรงกดดันมหาศาลไว้บนบ่าของทุกคนโดยไม่ต้องเปล่งเสียงขู่คำราม เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวที่กำลังเคาะโต๊ะเป็นจังหวะหยุดชะงักทันที ในขณะที่ระบบอินเทอร์เฟซโปร่งแสงสีแดงฉานยังคงกะพริบเตือนรัว Italic อยู่ในครรภ์ตา [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS!] [ตรวจพบการบุกรุกจาก 'ตัวตนภายนอกระบบ' - โค้ดลับเชื่อมโยงกับอดีตของรินกำลังถูกแฮกจากภายนอก!] [เป้าหมายไม่ทราบฝ่ายกำลังมุ่งหน้ามายังห้องเรียนนี้... และผู้ที่ก้าวเข้ามาทางประตูหลังห้องขณะนี้คือบุคคลที่คุณคาดไม่ที่สุด...] เงาร่างของบุคคลปริศนาทอดทยาวาดผ่านแถวโต๊ะเรียน แสงไฟนีออนเหนือศีรษะกะพริบไหวราวกับระบบกำลังรวนเพราะแรงดันมานาที่ไหลทะลักเข้ามาพร้อมกับผู้มาเยือน รินที่นั่งอยู่โต๊ะถัดไปถึงกับสันหลังวาบ ดวงตาสมส่วนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งจากอัจฉริยะสาวผู้เยือกเย็นเป็นนิจ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง มือเรียวใต้โต๊ะกำชายเสื้อนักเรียนแน่นเสียจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน "ไม่คิดเลยว่า... ระบบรักษาความปลอดภัยของสถาบันเราจะเปราะบางเสียจนปล่อยให้ 'แขกไม่เชิญ' เดินเข้ามาทางประตูหลังได้ตามอำเภอใจแบบนี้" เสียงหวานทุบทำลายความเงียบงัน น้ำเสียงนั้นเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันและคมมีดซ่อนเร้น ร่างที่ก้าวออกมาจากเงาสลัวคือผู้หญิงในชุดโค้ดกันหนาวสีดำสนิท ขอบปกประดับด้วยลวดลายรูนเวทมนตร์โบราณที่เรืองแสงสีม่วงจางๆ เรือนผมสีเงินยวดยวงยาวสลวยรับกับใบหน้ารูปไข่ที่งดงามราวกับตุ๊กตาพอร์ซเลน ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งประกายความรู้สึกราวกับหุ่นเชิดไร้จิตวิญญาณ "ศาสตราจารย์เซหลิน..." เรย์พึมพำชื่อนั้นออกมาเบาๆ ภายในใจประมวลผลอย่างรวดเร็ว อาจารย์ประจำวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ผู้เก็บตัวและมักจะหายตัวไปจากตารางสอนบ่อยครั้ง เหตุใดจึงมาปรากฏตัวที่นี่ ในห้องเรียนระดับรากหญ้า และที่สำคัญที่สุด... ทำไมรหัสโค้ดส่วนตัวของรินถึงเชื่อมโยงกับผู้หญิงคนนี้? "เรย์ ถอยออกไป..." เสียงของรินกระซิบลอดไรฟัน ต่ำและสั่นเครือเล็กน้อย ความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ใต้เกราะป้องกันอันแข็งกร้าวบัดนี้เริ่มร้าวราน "เธอไม่ใช่... คนที่พวกเราจะรับมือได้ด้วยเลเวลปัจจุบัน" "ถอยตอนนี้ก็เสียดายแย่สิคะ ริน" เรย์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปาก แม้สถานการณ์จะคับขันจนเหงื่อกาฬเริ่มซึมตามไรผม แต่แววตาของเด็กหนุ่มกลับเปล่งประกายความท้าทาย ไหวพริบระดับอัจฉริยะทำงานเต็มพิกัดเพื่อวิเคราะห์ค่าสเตตัสที่ถูกซ่อนอยู่หลังหมอกควันมานาของเซหลิน [คำเตือน: ตรวจพบค่าพลังงานของเป้าหมายเกินขีดจำกัดการประเมินของเลเวลปัจจุบัน!] [ชื่อ: เซหลิน (สถานะ: ถูกควบคุมจิตสำนึก / โค้ดถูกเขียนทับ)] [คำแนะนำจากระบบ: หลบหนีทันที หรือใช้ไอเทม 'เศษเสี้ยวความทรงจำ' เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ!] "รบกวนเวลาเรียนกันน่าดูเลยนะคะ ท่านอาจารย์" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขยับตัวไปยืนบังด้านหน้ารินโดยสัญชาตญาณ แม้ความสูงจะไม่ได้ต่างกันมากนัก แต่แผ่นหลังนั้นกลับสร้างความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาดให้กับหญิงสาวด้านหลัง "หรือว่าทางสถาบันเปลี่ยนหลักสูตรใหม่ ให้มีการทดสอบภาคปฏิบัติแบบเซอร์ไพรส์โดยไม่แจ้งล่วงหน้าด้วยการส่งมอนสเตอร์ระดับสูงมาเดินป้วนเปี้ยนในเขตปลอดภัย?" เซหลินหยุดเดิน ฝ่ามือเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำยกขึ้นสัมผัสกรอบแว่นไร้กรอบบนใบหน้า ดวงตาสสีเงินคู่นั้นกวาดมองเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจ ราวกับกำลังสแกนหาข้อบกพร่องในโค้ดโปรแกรม "เด็กหลังห้อง... ที่ผลการประเมินประจำสัปดาห์กระโดดขึ้นสามร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างไร้สาเหตุ" ศาสตราจารย์สาวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ "เธอคิดจริงๆ หรือว่าการซ่อนตัวตนไว้หลังมาดกวนๆ จะช่วยให้เธอรอดพ้นจากการถูกรีเซ็ต?" สิ้นคำพูด ร่างของเซหลินก็หายวับไปจากจุดที่ยืนอยู่ราวกับภาพสะท้อนในกระจกที่ถูกทุบแตก! *เปรี้ยง!* แรงลมมหาศาลปะทะเข้ากับโต๊ะเรียนตัวที่เรย์เพิ่งยืนอยู่จนเศษไม้กระจายเกลื่อนกลาด แรงอัดจากมานาบริสุทธิ์สร้างรอยร้าวลึกรูปใยแมงมุมบนพื้นปูนซีเมนต์ เรย์เบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว ไหล่ขวาเฉี่ยวกับคมมานาจนเนื้อผ้าขาดวิ่น แต่ไหวพริบอันรวดเร็วทำให้เขาคว้าแขนของรินแล้วพุ่งตัวไปหลบหลังเสาคอนกรีตเสริมเหล็กได้อย่างปลอดภัย "บ้าจริง... นี่มันความเร็วระดับไหนกัน!" เรย์กัดฟันกรอด เลือดสีแดงสดซึมออกจากรอยแผลที่หัวไหล่ ระบบแจ้งเตือนค่า HP ลดลงฮวบฮาบไปสิบเปอร์เซ็นต์ในชั่วพริบตาเดียว "บอกแล้วไงว่าเธอสู้ไม่ไหว..." รินกัดริมฝีปากแน่น มือข้างหนึ่งคว้าแขนเสื้อของเรย์ไว้ราวกับเป็นที่ยึดเหนี่ยวเดียวในความโกลาหลนี้ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน "เซหลินไม่ได้ถูกควบคุมธรรมดา... โค้ดในตัวเธอถูกรีเขียนโดย 'ผู้ดูแลระบบเงา' คนเดียวกับที่พยายามลบข้อมูลในอดีตของฉัน!" บรรยากาศภายในห้องเรียนเปลี่ยนเป็นสนามรบขนาดย่อม กลิ่นอายของโอโซนและมานาที่ถูกเผาไหม้คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เสียงฝีเท้าของเซหลินก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ราวกับเสียงเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่จุดจบ เรย์สูดหายใจเข้าลึก E-Interface ในหัวรัวข้อความเตือนสีแดงไม่หยุด แต่ในวินาทีที่วิกฤตที่สุด มุมปากของเด็กหนุ่มกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มของนักพนันที่มองเห็นช่องว่างขนาดเท่ารูเข็มในกฎของเกม "รีเซ็ตเหรอคะ? ขอโทษทีนะ... แต่ฉันเป็นพวกเกลียดการบ้านที่อาจารย์ไม่ได้สั่งที่สุดเลยล่ะค่ะ" เรย์สะบัดมือขวา ไอเทม 'เศษเสี้ยวความทรงจำ' ที่เก็บไว้ก้นกระเป๋าถูกดึงออกมาในพริบตา แสงสีฟ้าอ่อนสว่างวาบขึ้นตัดกับบรรยากาศมืดหม่น ทว่าก่อนที่เรย์จะได้กดใช้คำสั่งตอบโต้ เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากหน้าห้องเรียนก็หยุดชะงักลง พร้อมกับเสียงบิดกลอนประตูที่ดังขึ้นอย่างช้าๆ กริ๊ด... แอดดด— ประตูหน้าห้องเปิดออกเผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลที่สาม ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบ และคำพูดที่ทำให้ทั้งเรย์และรินต้องช็อกค้างจนลมหายใจสะดุด "แหม... ดูท่าทางจะสนุกกันใหญ่เลยสินะคะ เด็กๆ... ฉันมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเอ่ย?" ...และในวินาทีที่เงาร่างนั้นก้าวพ้นกรอบประตู ระบบทั้งหมดในห้องก็ถูกล็อกดาวน์ด้วยหน้าจอสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความสאตือนระดับความลับสูงสุดที่สั่นสะเทือนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ: [แจ้งเตือนวิกฤต: ตรวจพบ 'ผู้ดูแลระบบตัวจริง' ปรากฏตัว ณ จุดเกิดเหตุ - รหัสยืนยันตัวตนตรงกับ... ตัวตนในอดีตของเรย์เอง!] โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมผจญภัยและเติบโตไปพร้อมกับเรย์และรินนะคะ!