รินผู้เย็นชา กับกำแพงที่เรย์อยากทลาย

เสียงตบแฟ้มเอกสารหนาปึ้กกระทบลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดัง *ป้าบ* เรียกให้เรย์ที่กำลังก้มหน้าฟุบหลับอยู่บนโต๊ะแถวหลังสุดต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ ดวงตากลมโตสีนิลกะพริบปริบๆ เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า ก่อนจะปรากฏร่างของเด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีเงินยาวสลวยและนัยน์ตาสีฟ้าครามราวกับน้ำแข็งขั้วโลก รินยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตาเรียบนิ่งสนิทจนแทบจะแช่แข็งบรรยากาศรอบตัวให้กลายเป็นน้ำแข็งได้ในพริบตา "ถ้ายังไม่อยากสอบตกวิชาบริหารจัดการมานาขั้นสูงจนต้องไปซ่อมช่วงปิดเทอม ฉันแนะนำให้คุณเลิกแกล้งตายแล้วลุกขึ้นมาดูหัวข้อโครงงานกลุ่มที่เราต้องส่งภายในวันพรุ่งนี้ค่ะ, เรย์" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราคารดน้ำแข็งพุ่งตรงเข้าสู่ประสาทสัมผัส เรย์แอบถอนหายใจเบาๆ ในใจ พลางยกมือขึ้นเกาFแก้มแก้เก้อ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากตามนิสัยเดิมที่แก้ไม่หาย แม้ภายนอกเขาจะดูเหมือนเด็กเกเรหลังห้องที่วันๆ เอาแต่โดดเรียนและนอนหลับ แต่ทว่า... ภายในห้วงความคิดของเขากลับกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลจากระบบที่เพิ่งเด้งเตือนขึ้นมาตรงหน้า [ติ๊ง! ตรวจพบภารกิจเสริมเฉพาะกิจ: 'ทะลายกำแพงน้ำแข็งของริน' (ระดับความยาก: A)] [เงื่อนไข: ทำงานร่วมกับ 'ริน ฟอน ไอน์สเวิร์ด' จนกว่าโครงงานจะเสร็จสิ้นโดยไม่ใช้พลังลัดจากระบบ] [รางวัล: ปลดล็อกความทรงจำที่หายไปของเป้าหมายระดับที่ 2 และแต้มมานาสะสม +500 แต้ม] "โหดร้ายจังเลยนะคะคุณหัวหน้าห้องคนสวย เรียกชื่อซะเต็มยศเชียว" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ พลางหยิบสมุดบันทึกเล่มเก่าขึ้นมาพลิกดูผ่านๆ "อีกอย่าง... ฉันไม่ได้หลับสักหน่อย ฉันแค่กำลังใช้ 'เนตรญาณ' วิเคราะห์โครงสร้างมานาของห้องสมุดเพื่อหาข้อมูลทำรายงานต่างหากล่ะ เชื่อไหมล่ะ" รินไม่แม้แต่จะชายตากลบเกลื่อนความรำคาญ เธอปรายตามองท่าทีลอยชายของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกหงุดหงิดระคนแปลกใจ มือเรียวบางเปิดแฟ้มเอกสารในมือออก เผยให้เห็นผังโครงข่ายเวทมนตร์โบราณที่ซับซ้อนเกินกว่าระดับนักเรียนปีสองจะเข้าใจ มันคือเอกสารวิจัยลับที่ถูกดึงมาจากหอคอยแห่งกาลเวลา ซึ่งเป็นพื้นที่ต้องห้ามของสถาบัน "เลิกเล่นลิ้นแล้วดูนี่ซะค่ะ" รินใช้นิ้วเรียวจิ้มลงไปบนจุดสีแดงที่กระพริบอยู่บนแผนผัง "โค้ดลับที่ปรากฏขึ้นเมื่อคืนนี้... มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบเซิร์ฟเวอร์กลางตามที่อาจารย์ฝ่ายปกครองประกาศ แต่มันคือ 'ลายเซ็นมานา' ของตระกูลฟอน ไอน์สเวิร์ด... ตระกูลของฉันเอง และฉันรู้ว่าคุณบังเอิญไปเจออะไรมาที่ชั้นใต้ดินของหอสมุดเมื่อวานนี้, เรย์" บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของเรย์ค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาสคมกริบที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง เขารู้ดีว่าเด็กสาวคนนี้ไม่ได้มีดีแค่ความฉลาดเป็นกรด แต่เธอยังมีความสามารถในการอ่านเกมที่เฉียบขาดไม่แพ้ใคร การที่เธอดึงเขาเข้ามาทำงานกลุ่มด้วยในครั้งนี้... แท้จริงแล้วไม่ได้เป็นเพราะความจำเป็นเรื่องคะแนน แต่มันคือการ 'สอบสวน' ทางอ้อม เรย์โน้มตัวเข้าไปใกล้โต๊ะของรินมากขึ้น ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไวโอเล็ตป่าลอยเข้าจมูก "ถ้าคุณรู้ว่าฉันเจออะไร... ทำไมคุณถึงไม่ไปรายงานอาจารย์ล่ะครับ, คุณหนูริน" เรย์กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ "การเก็บบุคคลอันตรายอย่างฉันไว้ใกล้ตัว มันไม่ต่างอะไรกับการเลี้ยงงูพิษไว้ในห้องนอนหรอกนะ" รินชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาสีฟ้าครามไหววูบเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อใบหน้าของเรย์อยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ หัวใจเจ้ากรรมในอกข้างซ้ายกลับเต้นผิดจังหวะอย่างไม่มีสาเหตุ เธอรีบเบือนหน้าหนีไปทางหน้าต่างเพื่อซ่อนร่องรอยความประหม่าบนพวงแก้มขาวเนียน แต่ริมฝีปากยังคงเม้มแน่นเพื่อรักษามาดความเยชาเอาไว้ "เพราะคุณ... มีบางอย่างที่ฉันต้องการ" รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้มั่นคงที่สุด "บันทึกของนักสำรวจรุ่นบุกเบิกที่สูญหายไปเมื่อสิบปีก่อน... ฉันรู้ว่ามันอยู่ในมือคุณ, เรย์ และเหตุผลเดียวที่ฉันยอมเสนอชื่อคุณเข้ามาร่วมทำโครงงานกลุ่มนี้ ก็เพื่อให้เรามา 'แลกเปลี่ยน' ข้อมูลกัน ไม่ใช่มาต่อรอง" [ติ๊ง! ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร 'ริน ฟอน ไอน์สเวิร์ด' เพิ่มขึ้น +5%] [ปลดล็อกข้อมูลเชิงลึก: 'บาดแผลในอดีตของตระกูลไอน์สเวิร์ด'] เรย์หรี่ตามองปฏิกิริยานั้น เขาสัมผัสได้ถึงความเปราะบางที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้เกราะป้องกันอันหนาทึบของผู้หญิงคนนี้ รินไม่ได้เย็นชาโดยเนื้อแท้ แต่ความเย็นชาของเธอคือเกราะที่สร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากความจริงอันโหดร้ายที่แบกรับไว้คนเดียว "ตกลงครับ..." เรย์ถอนหายใจยาวเหยียด รอยยิ้มอบอุ่นที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนักปรากฏขึ้นบนใบหน้า "เรามาทำโครงงานนี้ให้เสร็จกันเถอะ... ในฐานะ 'คู่หู' ไม่ใช่ในฐานะผู้ต้องสงสัยกับผู้สอบสวน" รินหันกลับมามองเขา แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอยื่นมือเรียวบางออกไปตรงหน้าตามธรรมเนียมการทำสัญญา "สัญญาค่ะ... ว่าเราจะแชร์ข้อมูลทั้งหมดโดยไม่มีความลับต่อกัน" เรย์ยื่นมือไปจับมือเรียวนั้นสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่ส่งผ่านมาจากปลายนิ้ว แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะได้เอ่ยบทสนทนาอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกเรียน พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมของระบบที่เด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยตัวอักษรสีแดงกะพริบถี่รัว [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS!] [ตรวจพบการบุกรุกจาก 'ตัวตนภายนอกระบบ' - โค้ดลับเชื่อมโยงกับอดีตของรินกำลังถูกแฮกจากภายนอก!] [เป้าหมายไม่ทราบฝ่ายกำลังมุ่งหน้ามายังห้องเรียนนี้... และผู้ที่ก้าวเข้ามาทางประตูหลังห้องขณะนี้คือบุคคลที่คุณคาดไม่ถึงที่สุด...] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ลูกกวาดสีรุ้ง" เสมอนะคะ!