สนามประลองที่ไม่ได้มีไว้แค่โชว์พลัง

เศษซากหินอัคนีสีนิลที่กระเด็นกระดอนผ่านแก้มเนียน กรีดรอยแผลบางเฉียบจนหยดเลือดสีแดงสดซึมออกมา เรย์ไม่ได้ยกหลังมือขึ้นเช็ดมันด้วยซ้ำ ดวงตากลมโตคู่สวยจดจ้องไปยังรอยแยกสีม่วงเข้มเบื้องล่าง ซึ่งกำลังแผ่ไอความร้อนระอุออกมาพร้อมกับกลิ่นอายของพลังเวทที่หนาแน่นจนเกือบจะกลายเป็นของเหลว "ระบบกำลังรวนหนักเลยสินะคะเนี่ย..." เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากที่เหยียดยิ้มบางเบา ท่ามกลางเสียงเฮโลและเสียงซุบซิบจากอัฒจันทร์ฝั่งผู้ชมที่กำลังตื่นตระหนกกับการสั่นสะเทือนระดับเจ็ดริกเตอร์นี้ สนามประลองเวทมนตร์กลางสถาบันค라เซียนไม่ได้ถูกออกแบบมาให้รองรับ 'ความผิดพลาด' ระดับมิติฉีกขาด... หรือพูดให้ถูกคือ มันมีใครบางคนจงใจป้อนชุดคำสั่งแปลกปลอมเข้ามาในระบบเพื่อเปลี่ยนการประลองกระชับมิตร ให้กลายเป็นลานประหารอย่างไร้ทางหนีทีไล่ ทางด้านฝั่งตรงข้ามของสนามประลอง ไคร์ล ทายาทขุนนางตระกูลใหญ่ผู้ถือครองทักษะระดับหายาก 'หอกอัสนีทลายภพ' กำลังยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมด้วยความมั่นใจบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาของเขาเบิกกว้างจ้องมองเรย์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "นังเด็กหลังห้อง... แกทำอะไรลงไป! ทำไมระบบถึงแจ้งเตือนข้อผิดพลาดทั่วทั้งสนาม!" ไคร์ลตวาดลั่น เสียงคำรามของเขาประสานกับเสียงคำรามของสัตว์ประหลาดใต้พื้นพิภพจนแทบกลกลืนกัน เรย์เอียงคอมองเล็กน้อย ท่าทีของเธอยังคงดูสบายๆ ราวกับกำลังยืนจิบชาชมวิวในสวนหลังบ้าน มากกว่าจะยืนอยู่บนปากอ่างมรณะ เธอยกปลายนิ้วขึ้นเคาะอากาศเบาๆ เรียกหน้าจอระบบสีฟ้าที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบเตือนถี่ๆ ขึ้นมาบังคับสายตา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดคำสั่งระดับสูง] [สถานะ: ทักษะ 'หอกอัสนีทลายภพ' ของเป้าหมายกำลังเชื่อมต่อกับแกนกลางดันเจี้ยนใต้ดิน] [คำแนะนำ: หากปล่อยให้การถ่าย 100% สำเร็จ พื้นที่ 5 กิโลเมตรโดยรอบจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์] "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ รุ่นพี่ไคร์ลต่างหากล่ะคะที่ขยัน... ขยันเกินไปจนเผลอไปปลุก 'บางสิ่ง' ที่ไม่ควรตื่นขึ้นมาเข้า" เรย์เอรื้อเสียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงใสซื่อ แต่แววตาที่มองกลับไปนั้นคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในปลอกไหมพรม ริน ซึ่งยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่ที่มุมอัฒจันทร์ฝั่งผู้สังเกตการณ์ ขยับแว่นตากรอบเงินเล็กน้อย ดวงตาสีนิลคู่สวยหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ภายใต้ความเยือกเย็นภายนอก นิ้วมือเรียวยาวของรินกำลังรัวกดลงบนแท็บเล็ตส่วนตัวเพื่อส่งข้อมูลบางอย่างผ่านคลื่นวิทยุลับตรงไปยังเรย์ *‘เรย์ อย่าปล่อยให้เขาใช้ทักษะซ้ำเด็ดขาด แกนกลางใต้ดินกำลังดูดซับมานาของเขาเป็นพลังงานขับเคลื่อน ถ้านายคนนั้นปลดปล่อยท่าไม้ตายอีกครั้ง มิติจะพังทลายทันที’* ข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏบนมุมขวาของหน้าจอระบบทำให้เรย์พยักหน้ารับเบาๆ เป็นเชิงเข้าใจ รอยยิ้มซุกซนผุดขึ้นที่มุมปากของเด็กสาวผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นตัวตึงประจำรุ่น เรย์ก้าวเท้าไปข้างหน้าช้าๆ รองเท้าหนังส่งเสียงกระทบพื้นหินที่กำลังสั่นระรัวอย่างเป็นจังหวะ เธอไม่ได้ตั้งท่าเตรียมต่อสู้ด้วยกระบวนท่ารุนแรงใดๆ ตรงกันข้าม เธอกลับยกมือขึ้นกอดอกแล้วมองคู่ต่อสู้ด้วยสายตาที่คล้ายกับกำลังมองเด็กน้อยกำลังงอแงอยากได้ของเล่น "แก... แกคิดจะดูถูกฉันเรอะ!" ไคร์ลคำรามลั่น ประจุไฟฟ้าสีน้ำเงินเข้มเริ่มพวยพุ่งออกจากร่างของเขา รอยแตกสีม่วงที่พื้นดินใต้เท้าของเขายิ่งขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ ตามปริมาณมานาที่ระเบิดออกมา เขาเงื้อมือขึ้น หอกอัสนีขนาดยักษ์ที่ก่อตัวจากพลังงานบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นบนมือ พลังกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนผู้ชมแถวหน้าต้องยกมือขึ้นปัดป้องแรงลม แต่นั่นคือสิ่งที่เรย์รอคอย [เปิดใช้งานทักษะเฉพาะตัว: 'บั๊กสะท้อนตรรกะ' (Logic Glitch)] [เป้าหมาย: หอกอัสนีทลายภพ (ระดับ A)] [กระบวนการ: ทำลายเงื่อนไขการใช้ทักษะโดยการแทรกแซงตัวแปร 'ความโลภในพลัง' ของผู้ใช้] เรย์สูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาสีรัตติกาลของเธอเปล่งประกายแสงสีฟ้าพาสเทลวูบหนึ่ง เธอไม่ได้หลบ เธอพุ่งทะยานเข้าหาหอกอัสนีที่พุ่งตรงมาด้วยความเร็วสูงราวกับสายฟ้าแลบ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของผู้ชมทั่วทั้งสนาม รินที่อยู่บนอัฒจันทร์ถึงกับเผลอกำมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบแม้จะเชื่อมั่นในไหวพริบของสหายร่วมรบเพียงใด แต่ความเสี่ยงระดับนี้มันก็มากเกินไปอยู่ดี ในเสี้ยววินาทีที่ปลายหอกอัสนีจ่ออยู่ห่างจากหน้าผากของเรย์เพียงไม่กี่เซนติเมตร เรย์กลับเอี้ยวตัวหลบอย่างแนบเนียน พร้อมกับที่ดีดนิ้วมือขวาออกไปเบาๆ *แป๊บ!* เสียงราวกับกระจกแก้วแตกละเอียดดังขึ้นในอากาศ แทนที่เรย์จะถูกเสียบทะลุร่างตามที่ทุกคนคาดคิด กลับเกิดวงแหวนโค้ดสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นรอบตัวของไคร์ล ทักษะ 'หอกอัสนีทลายภพ' ที่ควรจะพุ่งเข้าใส่เป้าหมาย กลับหยุดชะงักกลางอากาศราวกับภาพถูกกดปุ่มหยุดเวลา ไคร์ลเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเขาพบว่ามานาในร่างกายของตนเองกำลังไหลย้อนกลับ ไม่ใช่พุ่งออกไปโจมตี แต่ไหลกลับเข้ามาเผาผลาญร่างกายของเขาเอง! "อ... อะไรกันเนี่ย! ทำไม... ทำไมฉันขยับไม่ได้!" ไคร์ลกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อชุดเกราะเวทมนตร์ของเขาระเบิดแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ทีละชิ้นตามคำสั่งของระบบที่ถูกเรย์เขียนทับใหม่แบบเรียลไทม์ เรย์เดินเข้าไปใกล้ร่างที่ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นของไคร์ล เธอก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าสวยใสประดับด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรจนน่าหมั่นไส้ "ก็บอกแล้วนะคะว่าสนามประลองนี้... ไม่ได้มีไว้แค่โชว์พลังกล้ามเนื้อโตๆ อย่างเดียวสักหน่อย การใช้สมองน่ะมันประหยัดพลังงานกว่าตั้งเยอะนะคะ รุ่นพี่" เรย์กระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมองรอยแยกสีม่วงที่ตอนนี้หยุดขยายตัวชั่วคราวแล้ว แต่ทว่า... เสียงคำรามจากเบื้องล่างกลับดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับแรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว หน้าจอระบบสีแดงฉานตรงหน้าเรย์ดับวูบลงไปชั่วขณะ ก่อนจะปรากฏข้อความใหม่ขึ้นมาด้วยตัวอักษรสีทองอร่ามที่สั่นระริก [แจ้งเตือนระดับวิกฤตสูงสุด: ตรวจพบการตื่น 100% ของ 'ผู้พิทักษ์แห่งยุคบรรพกาล' - บอสลับระดับ SSS ได้ฉีกมิติสำเร็จแล้ว] [คำสั่งฉุกเฉิน: ทุกคนในพื้นที่สนามประลองจะถูกกักขัง ห้ามเข้า-ออก จนกว่าจะเสร็จสิ้นการกวาดล้าง] พร้อมกันนั้น แสงไฟทั่วทั้งสนามประลองก็ดับลงสนั่นเหลือเพียงความมืดมิด และเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวขึ้นมาจากหลุมลึกเบื้องล่าง ราวกับความตายกำลังเดินมาทวงถามสัญญา... รินที่ยืนอยู่บนอัฒจันทร์รีบพุ่งตัวลงมาด้านล่างทันที พร้อมกับชักดาบยาวประจำตระกูลออกมาตั้งรับ ดวงตาสีนิลมองตรงไปยังความมืดเบื้องหน้าด้วยความตึงเครียดสุดขีด "เรย์... เจ้านั่นมันไม่ใช่ข้อมูลในระบบที่เราเคยวิเคราะห์กันไว้..." เสียงของรินแผ่วเบาลงเล็กน้อย แต่ยังคงความนิ่งสงบ เรย์หันกลับมาสบตาริน รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยประกายความมุ่งมั่นที่เฉียบคมราวกับเพชรเม็ดงาม "ค่ะ ดูท่าทางเราคงต้องทำงานล่วงเวลากันยาวๆ แล้วล่ะนะคะ... เพราะว่าดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ จะพก 'เซอร์ไพรส์' ชิ้นใหญ่มาฝากพวกเราด้วยค่ะ" สิ้นเสียงของเรย์ ม่านหมอกสีดำทมิฬก็พัดกระโชกแรงกล้า พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างมหึมาที่มีดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่ลอยเด่นอยู่กลางความมืด และในวินาทีที่เงาร่างนั้นก้าวพ้นขอบหลุมมิติ... เสียงแจ้งเตือนเตลิดเปิดเปิงจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของเรย์อีกครั้ง [ระบบตรวจพบ 'ผู้ร่วมมือลับ' ปรากฏตัวในพื้นที่ - โค้ดลับเชื่อมโยงกับอดีตของรินกำลังเปิดใช้งาน...] (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโลดแล่นในโลกบั๊กๆ ใบนี้ด้วยกันนะคะ!)