หนีออกจากสถาบันที่บิดเบี้ยว

“ถ้าก้าวพ้นประตูบานนี้ไป ค่าสถานะตัวตนของเธอในระบบทะเบียนราษฎร์จะถูกลบเลือนทันที... เรย์ เธอยังมีเวลาเปลี่ยนใจ” เสียงของรินดังลอดผ่านความเงียบงันของห้องควบคุมใต้ดิน แสงสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบด้านข้างของเธอ คราบเขม่าดินปืนจากเหตุการณ์ปะทะในหอคอยวิจัยเมื่อวานยังคงติดอยู่ตามปกเสื้อคอปกของชุดเครื่องแบบสถาบัน แต่นั่นไม่ได้ลดทอนความเด็ดเดี่ยวในแววตาสีเทาคู่สวยนั้นลงเลยแม้แต่น้อย เรย์ยกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ บนด้ามจับของมีดสั้นพลังงานที่เพิ่งอัปเกรดผ่านระบบอินเตอร์เฟซลับของตัวเอง หน้าจอสีทองจางๆ ลอยเคว้งอยู่ตรงหน้า บ่งบอกว่าภารกิจย่อย ‘การถอดรหัสโครงสร้างพันธุกรรมสถาบัน’ ได้สิ้นสุดลงแล้วด้วยความสำเร็จระดับสมบูรณ์แบบ “เปลี่ยนใจเหรอคะ? รินก็รู้ว่าคำนี้ไม่อยู่ในพจนานุกรมของเด็กหลังห้องอย่างฉันตั้งแต่แรกแล้ว” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยประกายความมุ่งมั่นที่เฉียบคม “อีกอย่าง… อยู่ที่นี่ต่อไป ฉันคงเบื่อตายก่อนจะได้เห็นหน้าตาของคนที่บงการระบบบิดเบี้ยวนี้จริงๆ เสียอีกค่ะ” รินถอนหายใจเบาๆ เป็นเชิงยอมจำนน ดวงตาคู่คมกวาดมองไปที่แผงควบคุมหลักที่กำลังนับถอยหลังการทำลายตัวเอง สถาบันแห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงสถานศึกษาสำหรับปลุกพลังผู้มีพรสวรรค์อีกต่อไป แต่มันคือห้องทดลองขนาดมหึมาที่ใช้มนุษย์เป็นตัวเบี้ยในเกมวิวัฒนาการของชนชั้นนำ ข้อมูลที่พวกเขาแอบคัดลอกมาก่อนหน้านี้คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะสั่นคลอนรากฐานของอาณาจักรทั้งใบ กริ๊ง—! เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นทั่วเพดาน ระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติของสถาบันเริ่มตอบสนองต่อการบุกรุกและการดึงข้อมูลระดับสูง พื้นห้องสั่นสะเทือนเบาๆ จากแรงขับเคลื่อนของกลไกภายในที่กำลังตื่นตัว “เวลาของเราหมดลงแล้วค่ะ” เรย์หุบหน้าจอระบบลงในพริบตา มือเล็กเอื้อมไปคว้ากระเป๋าเป้บรรจุอุปกรณ์และผลึกข้อมูลชิ้นสุดท้ายขึ้นสะพายไหล่ “ทางออกทิศเหนือถูกปิดกั้นด้วยยูนิตลาดตระเวนรุ่นใหม่… ริน มีแผนสำรองไหมคะ หรือเราจะต้องใช้แผนคลาสสิกอย่างการพังกำแพงหลักให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย?” “ตามฉันมา” รินหมุนตัวอย่างคล่องแคล่ว มือเรียวปัดผ่านแผงควบคุมเพื่อปลดล็อกประตูลับที่เชื่อมต่อกับท่อส่งพลังงานสำรองใต้ดิน “เราจะใช้เส้นทางระบายความร้อนของเตาปฏิกรณ์อาร์ค มันอันตรายเพราะอุณหภูมิยังสูงอยู่ แต่มันเป็นจุดเดียวที่ระบบตรวจจับของสถาบันยังเข้าไม่ถึง” ทั้งสองพุ่งตัวเข้าสู่ความมืดของอุโมงค์แคบๆ ทันทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นอับชื้นและไอความร้อนระอุพัดปะทะใบหน้า ระดับออกซิเจนในเขตนี้ค่อนข้างต่ำจนทำให้ลมหายใจเริ่มติดขัด แต่ด้วยทักษะการเอาตัวรอดที่ถูกหล่อหลอมผ่านระบบเลเวลและความเป็นจริงอันโหดร้าย เรย์จึงสามารถรักษาระดับการก้าวเท้าให้สม่ำเสมอเคียงคู่ไปกับรินได้อย่างไร้ที่ติ “รินคะ” เรย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบท่ามกลางเสียงคำรามต่ำๆ ของเตาปฏิกรณ์เบื้องล่าง “ตอนที่เราดึงข้อมูลชุดสุดท้ายเมื่อกี้... ฉันสังเกตเห็นรหัสประจำตัวของตระกูลคุณปรากฏอยู่ในฐานข้อมูลระดับสูงสุดด้วย มันหมายความว่าอย่างไรคะ?” แผ่นหลังของรินชะงักไปชั่วเสี้ยววินาที ฝีเท้าที่กำลังก้าวอย่างรวดเร็วสะดุดลงเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเป็นปกติ ความเงียบโรยตัวลงระหว่างพวกเธอครู่ใหญ่ ราวกับบรรยากาศกำลังถูกบีบอัดด้วยความลับอันหนักอึ้งที่ไม่เคยถูกเปิดเผย “ตระกูลของฉัน... ไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่ใครๆ คิดหรอกเรย์” เสียงของรินลอดผ่านความมืดมาด้วยความแผ่วเบา แต่หนักแน่นและเปราะบางในคราวเดียวกัน “บรรพบุรุษของฉันคือผู้ร่วมสร้างระบบที่เธอกำลังต่อต้านอยู่ และนั่นคือเหตุผลว่าทำไม... ฉันถึงต้องเดินออกจากที่นั่นร่วมกับเธอ เพื่อไปสะสางหนี้กรรมที่พวกเขาก่อไว้” เรย์ไม่ได้ซักไซ้ต่อ มือบางเอื้อมไปแตะไหล่ของรินเบาๆ เป็นการส่งผ่านความอบอุ่นและความเชื่อใจอย่างไร้คำพูด ในโลกที่ทุกอย่างขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์และตัวเลขสถานะ มิตรภาพที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อนี้คือสิ่งเดียวที่อยู่นอกเหนือการคำนวณของระบบ เบื้องปลายอุโมงค์เริ่มมีแสงสว่างสลัวๆ ปรากฏขึ้น เป็นสัญญาณว่าพวกเขากำลังเข้าใกล้เขตชายแดนของสถาบันและหลุดพ้นจากเขตอำนาจควบคุม ทว่า ในจังหวะที่ความหวังของการเริ่มต้นใหม่อยู่แค่เอื้อม เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็สะท้อนก้องมาจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงประกาศก้องจากระบบปัญญาประดิษฐ์ที่ดังก้องกังวานไปทั่วท่อระบายความร้อน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบผู้หลบหนีรหัส 001 และ 089] [กระบวนการกวาดล้างฉุกเฉินระดับ 1 เริ่มต้นขึ้น] [คำเตือน: ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งสถาบัน ได้ทำการเชื่อมต่อเข้าสู่พื้นที่เป้าหมายด้วยตนเอง] เรย์และรินหยุดชะงักฝีเท้าพร้อมกันเมื่อแสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวลสาดส่องลงมาจากเบื้องบน ปิดGatingเส้นทางหลบหนีทั้งหมด ร่างเงาสูงโปร่งในชุดคลุมสีขาวสะอาดตาปรากฏขึ้นที่ปลายทางออก รอยยิ้มเยือกเย็นและคุ้นเคยดีประดับอยู่บนใบหน้าของชายผู้กุมชะตากรรมของสถาบันทั้งหมดไว้ “คิดว่าจะหนีพ้นไปได้จริงๆ งั้นเหรอ… ลูกศิษย์ตัวน้อยของฉัน” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมผจญภัยและลุ้นระทึกไปกับเรย์ในตอนนี้นะคะ!