การทรยศของเพื่อนสนิท

เสียงก๊องแก๊งของโลหะที่กระทบกันอย่างรุนแรงสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงใต้ดินชั้นที่สามของสมาคมนักผจญภัย กลิ่นอับชื้นของหินผุและกลิ่นคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศที่เย็นเยียบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ เรย์ทรุดตัวลงพิงกำแพงศิลาเย็นเฉียบ หยาดเหงื่อกาฬไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคาย ดวงตาคู่สวยกวาดมองหน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสของระบบที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก [แจ้งเตือนระบบ: พลังงานเวทมนตร์ของท่านเหลือ 12%] [แจ้งเตือนระบบ: ทักษะ 'เนตรวิเคราะห์ขั้นสูง' กำลังจะหมดอายุในอีก 3 นาที] สถานการณ์บีบคั้นจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้หายใจ รอยแตกสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเริ่มแผ่ขยายวงกว้างราวกับใยแมงมุม ความมืดมิดที่ลอดผ่านรอยแยกนั้นไม่ใช่ความมืดธรรมดา แต่มันคือไอนรกที่กัดกินค่าประสบการณ์และลดทอนพละกำลังของผู้เล่นทีละน้อย รินยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเธอ หญิงสาวตระกูลสูงศักดิ์ผู้มักจะรักษาความเยือกเย็นไว้ได้เสมอ บัดนี้กลับมีรอยเปื้อนเขม่าดินปืนและเลือดสีสดที่มุมปาก ดาบคาตานะในมือของเธอยังคงสั่นระริกจากการปะทะกับบอสชั้นสูงเมื่อครู่ "ริน ไหวไหมคะ..." เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า มือเรียวยกขึ้นแตะแผงควบคุมระบบเพื่อส่งยาฟื้นฟูพลังชีวิตระดับสูงไปให้สหายร่วมรบ ทว่า รินกลับไม่ขยับเขยื้อน ร่างเพรียวบางในชุดเกราะเวทมนตร์สีเงินยวงยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นสลัก ใบหน้าด้านข้างที่เคยติดจะเรียบเฉย บัดนี้กลับฉายแววความลังเลบางอย่างที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อน ความเงียบอันน่าอึดอัดโรยตัวคั่นกลางระหว่างพวกเขาทั้งสอง ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำๆ ของภูตอสูรที่ยังคงวนเวียนอยู่หลังม่านหมอก "เรย์..." เสียงของรินแห้งผากและเบาราวกับเสียงกระซิบจากสายลม "เธอเคยคิดไหม... ว่าทำไมเราถึงมาติดอยู่ที่นี่ด้วยกัน" คิ้วเรียวของเรย์ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย สมองอันปราดเปรื่องทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อประเมินสถานการณ์ น้ำเสียงแบบนั้น... มันไม่ใช่คำถามเชิงปรัชญา แต่มันคือการเปิดประเด็นเพื่อถ่วงเวลา "เธอหมายความว่ายังไงคะ ริน" เรย์ถามกลับ น้ำเสียงยังคงความนิ่งสงบแต่ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวถึงขีดสุด ดวงตาคู่คมจดจ้องแผ่นหลังของเพื่อนสนิทที่ไม่ยอมหันกลับมามอง "ระบบไม่ได้เลือกเราแบบสุ่มหรอกนะ เรย์" รินค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาสีไพลินคู่สวยที่เคยสะท้อนความจริงใจมาโดยตลอด บัดนี้กลับว่างเปล่าและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก ในมือข้างที่ว่างของเธอปรากฏศิลาผนึกสีแดงฉาน เม็ดอัญมณีต้องห้ามที่ดึงดูดพลังงานวิญญาณของผู้เล่นรอบข้างให้ไหลมารวมกัน "ทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว... ตั้งแต่วันที่เราก้าวเข้าสู่หอคอยแห่งนี้ เพื่อเป็นเครื่องเซ่นสังเวยให้แก่การอัปเดตแพตช์ครั้งใหญ่" เรย์รู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม หัวใจเต้นกระหน่ำรัวจนจุกแน่นที่ลำคอ ภาพความทรงจำตลอดการเดินทางร่วมกัน ทั้งการแบ่งปันเสบียงในดันเจี้ยนที่หนาวเหน็บ การเอาชีวิตรอดจากฝูงมอนสเตอร์ระดับ A หรือแม้แต่รอยยิ้มบางๆ ที่รินเคยมีให้ในยามที่เธอเหนื่อยล้า ทุกอย่างพรั่งพรูเข้ามาในหัว แต่มันกลับถูกแผดเผาด้วยความจริงอันโหดร้ายตรงหน้า "เธอ... รู้เรื่องนี้มาตั้งแต่แรกแล้วสินะคะ" เรย์เค้นเสียงถาม ความเจ็บปวดแปลบปลาุกขึ้นในอกไม่ใช่เพราะความกลัวต่ออันตราย แต่เป็นเพราะความรู้สึกถูกหักหลังโดยคนที่เธอมอบความไว้วางใจให้มากที่สุด "ขอโทษด้วยนะ เรย์" รินหลุบตาลงเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวสวยกดลงบนศิลาผนึกสีแดงอย่างเด็ดเดี่ยว "เพื่อความอยู่รอดของตระกูลฉัน... และเพื่อสิทธิ์ในการเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์หลัก ฉันจำเป็นต้องใช้แต้มประสบการณ์ทั้งหมดของเธอ" *ฉึก!* วงแหวนเวทมนตร์สีแดงฉานสว่างวาบขึ้นใต้ฝ่าเท้าของเรย์ พันธนาการโปร่งแสงพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินตรึงข้อเท้าและข้อมือของเธอไว้แน่นจนขยับไม่ได้ ระบบส่งเสียงเตือนรัวเร็วจนน่าหนวกหู แผงควบคุมตรงหน้ากระพริบเป็นสีแดงเตือนภัยระดับวิกฤต [แจ้งเตือนระบบ: ท่านถูกผู้เล่น 'ริน' ใช้คำสั่ง 'พันธนาการทรยศ' ระดับ S] [แจ้งเตือนระบบ: กำลังถ่ายโอนค่าประสบการณ์ 84% และทักษะพิเศษทั้งหมดไปยังเป้าหมาย...] [แจ้งเตือนระบบ: พลังชีวิตลดลงอย่างต่อเนื่อง...] เรย์กัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากการสูญเสียพลังงานเวทแผ่ซ่านไปทั่วร่างราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง แต่เธอกลับไม่ได้กรีดร้องออกมาสักแอะ ดวงตาสู่ความมืดจ้องมองเพื่อนสนิทด้วยแววตาที่เยือกเย็นและเฉียบคมยิ่งกว่าเดิม สมองที่ฉลาดเป็นกรดไม่ได้หยุดนิ่ง มันกำลังคำนวณรอยโหว่ในโค้ดคำสั่งของระบบที่รินกำลังใช้อยู่ "เธอกำลังประเมินฉันต่ำเกินไปนะคะ ริน" เรย์แย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและไหวพริบที่รินไม่เคยคาดคิดมาก่อน "คิดว่าคนอย่างเรย์ จะยอมเป็นเบี้ยให้ใครง่ายๆ งั้นเหรอคะ?" ปลายนิ้วที่ถูกพันธนาการไว้แอบขยับรัวปุ่มคำสั่งลัดที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง (Macro Command) ซึ่งเธอแอบเขียนโปรแกรมสำรองไว้ตั้งแต่ตอนที่เราลงดันเจี้ยนชั้นแรก ความสามารถระดับอัจฉริยะที่ซ่อนไว้ภายใต้มาดเด็กหลังห้องถูกปลดปล่อยออกมาในวินาทีเป็นตาย รินเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นหน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสของเธอเองถูกแฮกจนกลายเป็นสีเขียวเรืองแสง ข้อมูลโค้ดส่วนตัวของตระกูลชั้นสูงไหลทะลักออกมากลางอากาศราวกับน้ำตก "เป็นไปไม่ได้! เธอกำหนดค่าล่วงหน้าไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!" รินอุทานออกมาด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าที่เคยเยือกเย็นพังทลายลงในพริบตา "ก็ตั้งแต่ตอนที่เราแชร์ลิงก์เน็ตเวิร์กกันครั้งแรกยังไงล่ะคะ..." เรย์กระซิบเสียงลอดไรฟัน ร่างกายของเธอเปล่งแสงสีทองสว่างจ้าต้านทานแรงดึงดูดของศิลาผนึก "ของขวัญที่เธอให้มา ฉันขอรับคืนทั้งต้นทั้งดอกนะคะ!" แรงระเบิดจากพลังงานเวทมนตร์ที่สะท้อนกลับทำให้อากาศรอบตัวสั่นสะเทือน รินกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าวตามแรงกระแทก ขณะที่พันธนาการรอบตัวเรย์เริ่มปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ท่ามกลางประกายไฟสีฟ้าที่สาดกระเซ็นไปทั่วห้องโถงใต้ดิน ทว่า ในวินาทีที่เรย์กำลังจะพลิกสถานการณ์กลับมาเป็นฝ่ายกุมชัยชนะ พื้นเบื้องล่างของพวกเขากลับยุบตัวลงอย่างกะทันหัน เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องล่าง รอยแยกสีดำสนิทขยายตัวใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นหลุมพรางขนาดยักษ์ และก่อนที่เรย์จะทันได้ตั้งตัว มือปริศนาคู่หนึ่งก็พุ่งทะลุขึ้นมาจากความมืด คว้าข้อเท้าของเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาลที่ดึงกระชากให้ร่างของเธอดิ่งลงสู่ห้วงเหวลึก พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบครั้งใหม่ที่ดังขึ้นด้วยโทนเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง... [แจ้งเตือนระบบ: ปลดล็อกดันเจี้ยนลับระดับสมบูรณ์แบบ - 'สุสานผู้ทรยศ'] [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนปริศนา 'ผู้ดูแลระบบเงา' กำลังเข้าสู่พื้นที่...] [แจ้งเตือนระบบ: ไม่สามารถออกจากระบบได้... จนกว่าจะจบเกม] --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมผจญภัยและลุ้นระทึกไปกับเรย์ในตอนนี้นะคะ!