รางวัลคือความเชื่อใจ

"นายคิดจะแบกโลกไว้คนเดียวไปถึงไหนกัน... เรย์" เสียงกระซิบที่ลอดผ่านความเงียบงันของห้องวิจัยใต้ดินระดับสิทธิ์พิเศษ สั่นคลอนกำแพงน้ำแข็งที่รินสร้างขึ้นมาปกป้องตัวเองมาตลอดชีวิต เศษแก้วจากการปะทะกับบอสกลายพันธุ์เมื่อไม่กี่นาตรีก่อนยังคงเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น แต่สิ่งที่เปราะบางยิ่งกว่าวัตถุใดๆ ในห้องนี้ กลับเป็นแววตาคู่สวยของอัจฉริยะสาวแห่งตระกูลวาลคิรี ที่บัดนี้มีความไหวระริกราวกับผิวน้ำยามต้องลม เรย์ชะงักมือที่กำลังกดคีย์หน้าจอโฮโลแกรมเพื่อปิดระบบป้องกันพลังงานขั้นที่ห้า รอยยิ้มกวนๆ ที่มักจะประดับอยู่บนมุมปากเสมอเลือนหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่ลึกซึ้ง เขาค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่คมที่ซ่อนความฉลาดล้ำไว้ใต้มาดเด็กหลังห้องมาตลอด มองลึกเข้าไปในดวงตาของริน ค้นหาความหมายเบื้องหลังประโยคที่ไม่อาจคาดเดา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบค่าความสัมพันธ์ (Affinity Level) ระหว่างผู้เล่น 'เรย์' และ 'ริน' ก้าวข้ามขีดจำกัดระดับ A ไปสู่ระดับ S (Soul Sync)] [เงื่อนไขพิเศษ: ปลดล็อกทักษะประสานจิต "เสียงสะท้อนแห่งศรัทธา" (Resonance of Trust)] หน้าต่างสถานะสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นกลางอากาศระหว่างคนทั้งสอง แต่ไม่มีใครสนใจมันเลยแม้แต่น้อย ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันแค่เส้นด้าย ระบบเลเวลและเกจพลังดูไร้ความหมายไปถนัดตา เมื่อเทียบกับความเปราะบางที่รินกำลังยอมแสดงออกมาให้เขาเห็นเป็นครั้งแรก "ฉันไม่ได้แบกโลกไว้หรอกริน..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่นจนน่าประหลาด เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้เธอทีละก้าวอย่างระมัดระวัง ราวกับเข้าใกล้สัตว์ป่าที่บาดเจ็บและพร้อมจะตื่นตระหนกได้ทุกเมื่อ "ฉันแค่อยากให้คนข้างๆ ฉัน... ได้มีชีวิตรอดเพื่อดูว่าพรุ่งนี้มันจะหน้าตาเป็นยังไงก็แค่นั้นเอง" รินเม้มริมฝีปากแน่น เปลือกตาปิดลงชั่วพริบตาเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก ตั้งแต่เกิดมาในตระกูลที่ต้องแบกรับภาระการค้ำจุนสมดุลของมิติ เธอถูกพร่ำสอนให้มองผู้คนเป็นเพียงหมากรุก เป็นตัวเลขในสมการ และเป็นเครื่องมือในการบรรลุเป้าหมาย ไม่มีใครเคยสนใจว่าเธอจะเหนื่อยล้าแค่ไหน ไม่มีใครเคยถามว่าใต้เกราะป้องกันที่แข็งแกร่งนั้น เธอแบกรับความโดดเดี่ยวไว้มากเพียงใด จนกระทั่งเด็กหนุ่มคนนี้ก้าวเข้ามา... คนที่ทำคะแนนสอบได้คาบเส้นตลอด แต่วิเคราะห์กลยุทธ์บอสระดับภัยพิบัติได้อย่างแม่นยำยิ่งกว่าศาสตราจารย์อาวุโส คนที่ชอบกวนประสาทเธอในห้องเรียน แต่กลับเอาตัวเข้ามารับดาบแทนเธออย่างไรลังเลในดันเจี้ยน "นายมัน... บ้าชัดๆ" รินพึมพำ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ยามที่เงยหน้าขึ้นสบตากับเขาอีกครั้ง หยดน้ำใสๆ ก็เอ่อคลออยู่หน่วยตาคู่สวย แต่เธอก็ยังพยายามฝืนทำเป็นเข้มแข็งตามนิสัยเดิม เรย์ไม่ได้หัวเราะเยาะ หรือเอ่ยคำพูดหยอกล้อเหมือนเคย มือเรียวยาวของเขาเอื้อมออกไปอย่างช้าๆ ปล่อยให้รินมีเวลาปฏิเสธ แต่นางเอกสาวกลับเลือกที่จะนิ่งงัน ปล่อยให้ปลายนิ้วอุ่นๆ ของเขาแตะเบาๆ ที่ข้างแก้มเนียน ไล่เช็ดคราบเขม่าและหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นนั้นราวกับค้อนที่ทุบทำลายกำแพงน้ำแข็งในใจของรินจนพังทลายลงมาไม่เป็นชิ้นดี รินหลับตาลงอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด มือบางเอื้อมขึ้นคว้าชายเสื้อกันหนาวของเรย์ไว้แน่น แล้วซบหน้าผากลงกับลาดไหล่กว้างของเขาอย่างหมดแรงป้องกัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องวิจัยอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน และเสียงเตือนเบาๆ ของระบบที่ยังคงทำงานอยู่เบื้องหลัง เรย์รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเล็กๆ จากร่างของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาจึงยกมืออีกข้างขึ้นโอบกอดแผ่นหลังบางนั้นไว้หลวมๆ เป็นการถ่ายทอดความอบอุ่นและความเชื่อใจที่ไร้ซึ่งเงื่อนไขใดๆ "ขอบคุณนะ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากคนในอ้อมแขน "ที่ทำให้ฉันรู้ว่า... ฉันไม่ต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว" "ยินดีเสมอครับ... อ้ะ, หมายถึง ยินดีเสมอครับ เอ๊ย ยินดีเสมอค่ะ!" เรย์เกือบเผลอหลุดคำพูดติดปากออกมา จนต้องรีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน ทำเอารินที่กำลังซึ้งอยู่ถึงกับหลุดขำออกมาเบาๆ ทั้งน้ำตา บรรยากาศตึงเครียดที่ปกคลุมมาตลอดทั้งวันมลายหายไป เหลือเพียงความอบอุ่นที่ซึมลึกเข้าสู่ก้นบึ้งของหัวใจ ทว่า ในวินาทีที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังก้าวผ่านขีดจำกัดไปสู่ความเชื่อใจอันลึกซึ้งนั้นเอง... เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานระดับวิกฤตก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งฐานทัพใต้ดิน หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดกะพริบเป็นสีเลือด พร้อมข้อความจากระบบที่ถูกถอดรหัสขึ้นมาใหม่แบบเรียลไทม์: [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ Omega: ตรวจพบรอยแยกมิติที่ไม่รู้จักเปิดออก ณ ใจกลางเมืองหลวง...] [เป้าหมายในเงามืด: ตัวตนระดับ 'ภัยพิบัติยุคโบราณ' ที่เรารู้จักในนาม 'ผู้กล้าแห่งปฐพี' ได้ตื่นจากการหลับใหล และกำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดปัจจุบันของคุณ... ในอีก 3 นาทีข้างหน้า] รินผละออกจากอ้อมแขนของเรย์ทันที แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงพรึงเพริดและความตื่นตัวขั้นสุดยอด เมื่อเธอมองเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอระบบชัดเจน "เป็นไปไม่ได้..." รินอุทานเสียงหลง หน้าซีดเผือกจนไร้สีเลือด "นั่นมัน... บอสลับตัวจริงที่ถูกผนึกไว้ในตำนานยุคปฐมกาลไม่ใช่เหรอ ทำไมมันถึงตื่นเร็วกว่ากำหนดถึงสามปี!" เรย์หรี่ตาลง มองรอยแยกมิติสีดำสนิทที่กำลังขยายใหญ่ขึ้นบนจอภาพ รอยยิ้มจางๆ กลับมาประดับที่มุมปากอีกครั้ง แม้ว่าสถานการณ์จะวิกฤตถึงชีวิต แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยประกายความท้าทายที่เฉียบคมยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "สามปีหรือสามนาที... ก็ไม่ต่างกันหรอกครับริน" เรย์หยิบดาบพลังงานคู่ใจขึ้นมาควงในมืออย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับหันไปสบตากับคู่คิดสาวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ในเมื่อพวกเราเพิ่งปลดล็อกทักษะ 'เสียงสะท้อนแห่งศรัทธา' มาสดๆ ร้อนๆ... ได้เวลาทดสอบพลังของทีมนักตบเกรียนระดับพระกาฬกันหน่อยแล้วล่ะครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเต้นระรัวหัวใจไปกับเรย์และรินในตอนนี้ด้วยนะคะ!