ปะทะจอมมารผู้คุมกฎ

กลิ่นสนิมเหล็กและคาวเลือดคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน เสียงรองเท้าบูทหนังหนักๆ ที่กระทบลงบนพื้นกระเบื้องหินอ่อนสีดำสนิทดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วโถงพิพากษาแห่งหอคอยทมิฬ ทุกย่างก้าวที่ "เวลล์" จอมมารผู้คุมกฎแห่งระบบก้าวเข้ามา ราวกับแรงโน้มถ่วงรอบตัวถูกเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่า อากาศในห้องเบาบางจนเรย์ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อประคับประคองสติ หน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงของระบบดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยความถี่สูงจนน่ารำคาญ ข้อความเตือนภัยสีแดงฉานกระพริบถี่รัวฟ้องสถานะวิกฤต *[คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงระดับเทพเจ้า]* *[ระดับอันตราย: เกินขีดจำกัดการประเมิน (Over 99,999)]* *[สถานะปัจจุบัน: ดีบัฟ "ความสิ้นหวังนิรันดร์" เริ่มทำงาน - ค่าพลังชีวิตและมานาลดลง 5% ต่อวินาที]* "คิดว่าการซ่อนตัวอยู่หลังม่านบังตาปลอมๆ แล้วโยกย้ายหมากบนกระดานไปมา จะทำให้พวกเจ้าพ้นเงื้อมมือของกฎเกณฑ์แห่งโลกใบนี้ไปได้งั้นหรือ... เรย์, ริน" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะอัศวินสีนิลทมิฬปรากฏกายอยู่เบื้องหน้า ดวงตาสสีแดงฉานใต้หมวกเหล็กจ้องมองตรงมาที่พวกเขาสองคนด้วยแววตาสมเพชแกแกมขบขัน เรย์ปาดคราบเลือดที่มุมปากออกช้าๆ รอยยิ้มกวนๆ ที่มักประดับอยู่บนใบหน้าเสมอยามอยู่หลังห้องเรียนบัดนี้เลือนหายไป เหลือเพียงแววตาสีดำสนิทที่ฉายประกายความเฉียบคมราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการลับคมมาอย่างดี มือข้างหนึ่งของเขายังคงกุมมือเรียวเย็นเฉียบของรินไว้แน่น ไอพลังเวทสีครามที่แผ่ออกมาจากตัวเธอสั่นไหวเล็กน้อยจากการต้านทานแรงกดดันระดับมหาศาล "กฎเกณฑ์งั้นเหรอคะ..." รินเค้นเสียงลอดไรฟัน ความเยือกเย็นตามธรรมชาติของเธอยิ่งทวีความดุดันขึ้นเมื่อเผชิญหน้ากับผู้ทำลายล้างความสงบสุข "สิ่งที่พวกท่านเรียกว่ากฎ แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงแค่โปรแกรมควบคุมที่ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อปิดกั้นไม่ให้พวกเราเลือกเส้นทางของตัวเองต่างหาก" "ปากกล้าดีนี่ ยัยเด็กตระกูลตกอับ" เวลล์แค่นหัวเราะในลำคอ ดาบยักษ์ในมือถูกลากไปกับพื้นจนเกิดประกายไฟสีม่วงแล่บแปลบปลาบ "ในฐานะจอมมารผู้คุมกฎ หน้าที่ของข้าคือการรีเซ็ตทุกอย่างที่ผิดเพี้ยน และพวกเจ้า... คือบั๊กชิ้นโตที่ต้องถูกกำจัดเป็นลำดับแรก" สิ้นเสียงคำราม ดาบยักษ์สีนิลก็ฟาดลงมาด้วยความเร็วที่เรย์แทบมองไม่ทัน แรงลมจากการเหวี่ยงดาบฉีกกระชากพื้นหินอ่อนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ *[ทักษะ "ก้าวพริบตา" ถูกบังคับใช้งาน!]* เรย์ตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาผลักรินออกด้านข้างพร้อมกับพุ่งตัวเข้าประชิดตัวจอมมาร ร่างกายของเขาถูกแรงกระแทกจนกระดูกแทบแหลกสลาย แต่นี่ไม่ใช่เวลามาใส่ใจความเจ็บปวด นิ้วมือเรียวยาวกดลงบนแผงควบคุมระบบอากาศที่ลอยอยู่กลางอากาศ รัวปลายนิ้วป้อนโค้ดคำสั่งย้อนกลับที่เขาแอบเขียนเตรียมไว้ตั้งแต่ตอนที่อยู่ในห้องสมุดโบราณ "ถ้ากฎมันห่วยนัก... งั้นพวกเราก็มาเขียนมันใหม่ด้วยมือของเราเองก็แล้วกันค่ะ!" เรย์ตะโกนก้อง ดวงตาเบิกกว้างเมื่อหน้าจอระบบเปลี่ยนจากสีแดงเดือดกลายเป็นสีเขียวมรกตสว่างวาบ รหัสคำสั่งลับที่เขาใช้เวลาถอดรหัสมาครึ่งค่อนปีถูกปลดปล่อยออกไปพร้อมกัน กระแสพลังงานมหาศาลตีกลับใส่ร่างของเวลล์จนจอมมารผู้คุมกฎต้องผถอยหลังไปสามก้าวด้วยความตกตะลึง เวลล์คำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว พลังทมิฬระเบิดออกจากร่างจนห้องโถงสั่นสะเทือน โซ่ตรวนสีดำนับร้อยเส้นพุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นดินหมายจะตรึงร่างของทั้งคู่ไว้ให้ติดกับพื้น ทว่า ในวินาทีที่ความตายกำลังจะมาถึง รินที่ยืนนิ่งเงียบมาตลอดก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้า ดวงตาสีฟ้าใสของเธอแปรเปลี่ยนเป็นสีเงินยวงบริสุทธิ์ ไอความเย็นระดับศูนย์องศาแช่แข็งโซ่ตรวนสีดำในพริบตา เธอยกมือขึ้นตั้งฉากกับอากาศเบื้องหน้า ท่องบทเวทโบราณที่สาบสูญด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กังวานลึก "ผนึกสวรรค์... บทที่เจ็ด... ปิดตายประตูแห่งความโกลาหล" แสงสว่างเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทะลุเพดานหอคอยทมิฬออกไป มหาสงครามชี้ชะตาระหว่างผู้คุมกฎและบั๊กนอกคอกได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว ไม่มีทางถอยหลังกลับ มีเพียงผู้ชนะเท่านั้นที่จะได้ก้าวเดินต่อไปบนเส้นทางนี้ ทว่า ท่ามกลางแสงสว่างและเสียงระเบิดกัมปนาท จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนปริศนาก็ดังขึ้นในหัวของเรย์—ไม่ใช่เสียงของระบบที่เขาคุ้นเคย แต่เป็นเสียงกระซิบแหบพร่าจากเงาดำที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในจิตใต้สำนึกของริน... *[ตรวจพบผู้เล่นคนที่สามกำลังเชื่อมต่อ... ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบรอบสุดท้าย, ผู้ดูแลระบบตัวจริง]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมผจญภัยและลุ้นระทึกไปกับเรย์ในตอนนี้นะคะ!