ขีดจำกัดที่ต้องทลาย

เสียงคำรามต่ำต้อยของระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของเรย์ราวกับเสียงระฆังมรณะ หน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงที่มักจะลอยนิ่งอย่างไร้พิษภัย บัดนี้กลับสั่นระริกด้วยความรุนแรง รอยแตกสีดำราวกับรอยร้าวบนกระจกแก้วกำลังลามเลียไปทั่วอินเทอร์เฟซหลัก บ่งบอกถึงความเสียหายระดับวิกฤตที่เกินกว่าพลังงานสำรองจะเยียวยา เบื้องหน้าของเขา รินกำลังทรุดฮวบลงกับพื้นหินเย็นเฉียบ ร่างกายบอบบางสั่นเทาภายใต้เกราะเวทมนตร์ที่แตกละเอียด ไอสีดำสนิทจากเขตแดนต้องห้ามกำลังพวยพุ่งเข้ากัดกินสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย ดวงตาสีไพลินที่เคยเปล่งประกายความเย่อหยิ่งและเฉียบคม บัดนี้กลับไร้โฟกัส ลมหายใจแผ่วเบาราวกับเปลวเทียนที่กำลังจะมอดดับในสายลมพายุ "ริน! ตั้งสติไว้!" เรย์พุ่งเข้าไปประคองร่างนั้นไว้ในอ้อมแขน ความเย็นเยียบจากไอคำสาปแผ่ซ่านทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนถึงกระดูก สัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นอ่อนแรงลงทุกขณะ ในหัวของเขา หน้าต่างระบบเด้งเตือนรัวเร็วเป็นชุด [คำเตือน: ตรวจพบภาวะวิกฤตทางชีวภาพขั้นสูงสุด โฮสต์ 'ริน' กำลังจะสูญเสียอัตลักษณ์และเข้าสู่สภาวะสูญสลายถาวร] [ข้อเสนอแนะจากระบบ: เพื่อความอยู่รอดของโฮสต์หลัก (เรย์) แนะนำให้ถอยร่นและปล่อยให้เป้าหมายถูกกลืนกิน] "หุบปากซะ!" เรย์คำรามลั่นในใจ สายตาคมกริบกวาดมองตัวเลือกสีแดงฉานที่ระบบประทานมาให้ทางรอดเดียวที่จะช่วยชีวิตหญิงสาวตรงหน้าได้ คือการใช้ 'สิทธิ์การเข้าถึงแก่นแท้ระบบ' ซึ่งหมายถึงการสละพลังทั้งหมดที่เขาเพียรสะสมมาตลอดเส้นทางนี้ แลกกับการดึงไอคำสาปออกจากร่างของริน ไม่มีเวลาให้ลังเล ไม่มีแม้แต่เสี้ยววินาทีให้คิดคำนวณถึงผลได้เสีย เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ดวงตาที่มักจะฉายแววขี้เล่นและเจ้าเล่ห์ บัดนี้กลับมีประกายความเด็ดเดี่ยวที่เฉียบคมราวกับใบมีด เขาค่อยๆ วางร่างของรินลงพิงกับผนังหินอย่างทะนุถนอม ก่อนจะลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับหน้าต่างระบบที่กระพริบเตือนถี่กระชั้น "แกอยากได้มันนักใช่ไหม... พลังบ้าๆ นี่" เรย์พึมพำกับความว่างเปล่า มุมปากกระตุกยิ้มเยาะหยันโชคชะตา "ถ้าการเอาชีวิตรอดของฉันต้องแลกกับการยืนมองคนข้างๆ ตายไปต่อหน้า... ระบบเห่วยังไงก็ไม่มีค่าพอให้รักษาไว้หรอก!" [ยืนยันคำสั่ง: การสละสิทธิ์ระบบระดับ SSS (System Core Sacrifice)] [คำเตือนเด็ดขาด: การกระทำนี้ไม่สามารถย้อนกลับได้ โฮสต์จะสูญเสียสกิลทั้งหมด ระดับเลเวลจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์ และสูญเสียการเชื่อมต่อกับฐานข้อมูลถาวร ยืนยันหรือไม่ (Y/N)] "ยืนยัน!" เรย์กดปุ่มสีแดงเดือดนั้นด้วยปลายนิ้วอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย *เปรี้ยง!* ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางจิตวิญญาณ แสงสว่างจ้าสีทองอร่ามระเบิดออก1จากร่างของเรย์ แผ่ขยายวงกว้างออกไปจนกลืนกินความมืดมิดรอบตัว หน้าต่างระบบนับร้อยนับพันหน้าต่างแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีฟ้าที่ค่อยๆ จางหายไปในอากาศ เสียงแจ้งเตือนที่เคยดังหนวกหูค่อยๆ เงียบลงทีละเสียง ความรู้สึกคุ้นเคยที่เคยค้ำจุนเขามาตลอดการเดินทาง—พละกำลังมหาศาล สัญชาตญาณเฉียบคม และความรู้แจ้งในวิชาการต่อสู้—กำลังไหลย้อนกลับสู่ความว่างเปล่า เรย์เซถอยหลังไปสองก้าว ขาสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ หน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง ความเหนื่อยล้าที่สะสมมานานนับปีพรั่งพรูเข้ามาเกาะกุมร่างเนื้อธรรมดาๆ ที่ไร้ซึ่งพลังหนุนเสริม ความรู้สึก 'ว่างเปล่า' ช่างน่ากลัวและหนักหน่วงเสียยิ่งกว่าการแบกรับภาระใดๆ ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันนั้น ไอสีดำที่กัดกินรินอยู่กลับสะدุ้งเฮือก ก่อนจะถูกแรงกระแทกจากแก่นแท้ระบบที่ปลดปล่อยออกมา กวาดล้างจนสลายกลายเป็นควันจางๆ ในพริบตา รินสะดุ้งเฮือกสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ ดวงตาสีไพลินเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายที่เคยแข็งเกร็งค่อยๆ ผ่อนคลายลง เธอมองสำรวจมือของตัวเองที่กลับมามีสีหน้าเลือดฝาดอีกครั้ง ก่อนจะหันขวับมามองชายหนุ่มที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ "เรย์... นาย... ทำอะไรลงไป?" เสียงของเธอยังคงแหบพร่าและสั่นเครือ แต่นัยน์ตากลับฉายแววตระหนกตกใจอย่างปิดไม่มิด เมื่อสัมผัสได้ว่า 'ออร่า' อันทรงพลังที่เคยแผ่ออกมาจากตัวของเรย์ บัดนี้... ได้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งที่ไร้ซึ่งพลังป้องกันใดๆ เรย์ฝืนยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่แม้จะดูอ่อนล้า แต่ก็ยังคงความกวนประสาทไว้อย่างเหนียวแน่น เขาชะโงกหน้าเข้าไปใกล้พลائصกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง "ก็แค่... ปลดประจำการระบบงี่เง่านั่นทิ้งน่ะ... คุณหนู... ต่อจากนี้ ถ้าเธอไม่ปกป้องฉัน ฉันคงต้องเกาะเธอกินไปตลอดชีวิตแล้วล่ะมั้ง..." คำพูดติดตลกนั้นไม่ได้ทำให้บรรยากาศดีขึ้นเลย รินเม้มปากแน่น หัวใจของเธอกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกผิดและความระคนซาบซึ้งตีรันวนเวียนอยู่ในอกจนจุกแน่น เธอยื่นมือสั่นเทาออกไปหมายจะคว้าชายเสื้อของเขาไว้เพื่อถามไถ่ให้แน่ใจ แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะสัมผัสโดนตัวเขา พื้นหินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรงยิ่งกว่าแผ่นดินไหว! รอยแยกสีแดงฉานขนาดมหึมาปรากฏขึ้นตรงกลางห้องโถง แรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออกพุ่งทะยานขึ้นมาจากใจกลางรอยแยกนั้น กลิ่นอายโบราณที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าสิ่งใดที่พวกเขาเคยเผชิญมาแผ่ซ่านออก พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำและเย็นเยียบที่ดังขึ้นจากความมืดเบื้องล่าง *กึก... กึก... กึก...* เงาสูงใหญ่ภายใต้ผ้าคลุมขาดวิ่นก้าวขึ้นมาจากหลุมลึก ดวงตาสีแดงฉานคู่โตคู่หนึ่งเปิดขึ้นในความมืด พร้อมกับเสียงแหบพร่าที่กระซิบก้องอยู่ในหัวของทุกคนอย่างไร้ที่หลบหนี *"ขอบใจที่ทำลายผนึกแทนข้า... เจ้าหนูผู้ไร้พลัง..."* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์และรินมา ณ ที่นี้นะคะ!