ความมืดมิดที่กลืนกิน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับละอองมานาสีม่วงเข้มจนแทบหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมเต็มกรอบหน้าของเรย์ ขณะที่ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองสภาพเบื้องหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก รินร่างเล็กของหญิงสาวผู้เคยเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กำลังทรุดฮวบลงแนบพื้นศิลาโบราณที่ร้าวราญ เลือดสีสดไหลรินจากมุมปากตัดกับผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบ ร่างกายของเธอกำลังถูกกลืนกินด้วยผลึกความมืดระดับสูง—ดีบัฟ ‘โซ่ตรวนแห่งความว่างเปล่า’ ที่ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานกำลังประโคมเสียงเตือนหนวกหูในหัวของเขาไม่หยุดหย่อน *ติ่ง! [คำเตือน: สหายร่วมรบ ‘ริน’ สูญเสียค่า HP เกิน 85% ระบบประสาทส่วนกลางกำลังจะล่มสลายในอีก 180 วินาที]* "ยัยบ้าเอ๊ย... ใครบอกให้เธอเอาตัวมารับการโจมตีนั้นแทนกันเล่า" เรย์กัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน มือสั่นเทาเล็กน้อยแต่กลับกำด้ามมีดสั้นในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เขาไม่ใช่เด็กหลังห้องที่วันๆ เอาแต่พึ่งพาปาฏิหาริย์จากระบบอีกต่อไปแล้ว ตลอด 28 ตอนที่ผ่านมา เขาเรียนรู้ เจ็บปวด และคำนวณทุกความเป็นไปได้บนกระดานหมากรุกแห่งความเป็นคาสตอมนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่เดิมพันจะสูงเท่าครั้งนี้ รินปรือตาขึ้นช้าๆ แพขนตางอนงามเปียกชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อและคราบเลือด เธอยกมุมปากยิ้มหยันให้กับความอ่อนแอของตัวเอง ทั้งที่ตั้งใจจะเป็นเกราะ ป้องกันให้เขาแท้ๆ แต่กลับกลายเป็นภาระเสียเอง นิ้วเรียวยาวเอื้อมมาควายชายเสื้อยับยู่ยี่ของเรย์ไว้แน่น แรงบีบนั้นแผ่วเบาเสียจนน่าใจหาย "มะ... ไม่ต้องห่วงฉัน... เรย์... ทางออก... อยู่ที่ศิลาวงแหวนด้านหลัง... นายต้อง... หนีไป..." เสียงของรินขาดหายเป็นห้วงๆ ลมหายใจแผ่วเบาราวกับเปลวเทียนที่ถูกสายลมพายุโหมกระหน่ำ "หุบปากซะริน เธอก็รู้ว่าฉันเกลียดการทำตามคำสั่งที่สุด" เรย์แค่นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาฉายแววดุดันที่ซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มขี้เล่นมาตลอด "ถ้าเธอตายที่นี่ ใครจะเป็นคนตรวจทานแผนการบ้าๆ ของฉันล่ะ? ใครจะคอยบ่นว่าฉันสะเพร่าตอนทำคะแนนสอบตกอีก หึ... เพราะฉะนั้น ห้ามตายเด็ดขาด!" รอบกายพวกเขา มวลอากาศบิดเบี้ยวกลายเป็นเงาดำทมิฬรูปร่างประหลาดนับร้อยตัวที่คลานออกมาจากรอยแยกมิติ บอสลับแห่งดันเจี้ยนชั้นที่ 32 ‘อสุรกายกลืนวิญญาณ’ แผดเสียงคำรามก้องจนผนังถ้ำสั่นสะเทือน มันจ้องมองเหยื่อทั้งสองด้วยดวงตาสีแดงฉานที่เต็มไปด้วยความกระหายเลือด เรย์ค่อยๆ ประคองร่างของรินพิงเข้ากับเสาศิลาอย่างระมัดระวัง ดวงตาคู่เดิมที่มักฉายแววเจ้าเล่ห์ บัดนี้กลับว่างเปล่าและนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ นี่คือช่วงเวลาตัดสิน เขาต้องทำภารกิจสุดท้ายให้สำเร็จ... ภารกิจที่ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในหน้าต่างระบบ แต่ถูกเขียนขึ้นด้วยเจตจำนงของเขาเอง *ติ่ง! [ผู้เล่น ‘เรย์’ ทำเงื่อนไขพิเศษสำเร็จ: ‘ความมืดมิดที่กลืนกิน’]* *ติ่ง! [ท่านต้องการแลกเปลี่ยน ‘พลังชีวิตที่เหลือทั้งหมด’ และ ‘ทักษะซ่อนเร้นทุกชนิด’ เพื่อเปิดใช้งานโหมด ‘ขีดจำกัดทะลุพิกัด (Overdrive)’ หรือไม่?]* ระบบส่งเสียงเตือนซ้ำๆ เป็นการยืนยันว่าไม่มีหนทางอื่นให้เลือกเดินอีกแล้ว โหมด Overdrive จะทำให้เขามีพลังเทียบเท่าเทพเจ้าแห่งสงครามชั่วคราว แต่ผลแลกเปลี่ยนคือวิญญาณของเขาอาจสูญสลายไปตลอดกาลและไม่สามารถคืนชีพได้อีก เรย์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว นิ้วเรียวกดปุ่มยืนยันสีแดงฉานในอากาศอย่างไร้ความลังเล "ระบบ... ยืนยันการแลกเปลี่ยน" สิ้นเสียงคำสั่ง ร่างกายของเรย์ก็ระเบิดออร่าสีดำทมิฬผสมประกายแสงสีรุ้งเจิดจ้าออกมา รัศมีพลังงานมหาศาลแผ่ขยายออกไปจนผลึกความมืดที่พันธนาการรินอยู่แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เส้นผมสีดำสนิทของเขาปลิวไสวไปตามกระแสลมปราณที่ปั่นป่วน ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามที่เต็มไปด้วยอำนาจกดดันจนอสุรกายรอบด้านต้องถอยร่นด้วยความหวาดกลัว รินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงยามที่มองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เขากลายเป็นเกราะป้องกันให้เธอในวินาทีที่เธอหมดทางสู้ ภาพความทรงจำมากมายไหลย้อนเข้ามาในหัว—รอยยิ้มกวนๆ แววตาเจ้าเล่ห์ยามที่เขาแกล้งทำเป็นทำข้อสอบไม่ได้ และความใส่ใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกวนประสาท "เรย์... นาย... ทำบ้าอะไรลงไป..." รินเอ่ยเสียงสั่น น้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าตาคู่สวยที่เคยเย็นชา "ฉันก็แค่... กำลังจะเคลียร์เกมนี้ให้เธอดูไงล่ะ ยัยตัวตึง" เรย์หันกลับมาส่งยิ้มมุมปากให้เธอ เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับวันแรกที่เราพบกัน... รอยยิ้มที่สดใสและกวนประสาทที่สุดในโลก เขากำมีดสั้นในมือแน่น พลังมานาอัดแน่นจนเกิดเสียงฟ้าร้องคำรามเบาๆ ในพื้นที่ปิดทึบ เรย์พุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเสียง ทิ้งร่องรอยประกายแสงสีรุ้งไว้เบื้องหลัง เป้าหมายเดียวของเขาคือการกวาดล้างทุกสิ่งที่จะมาทำร้ายคนที่เขารัก แม้ว่ามันจะต้องแลกด้วยลมหายใจหยดสุดท้ายของตัวเองก็ตาม การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด เสียงกรีดร้องของอสุรกายผสมผสานกับเสียงระเบิดของมานาสะเทือนเลื่อนลั่น เรย์ฟาดฟัน ดาบและมีดในมือประสานเข้ากับยุทธวิธีอันชาญฉลาดที่เขาวางแผนไว้ล่วงหน้าอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวคือความตายของศัตรู และทุกบาดแผลคือเครื่องยืนยันถึงความเด็ดเดี่ยวของเขา จนกระทั่ง... ศัตรูตัวสุดท้ายถูกกำจัดลง ความเงียบงันกลับคืนสู่ห้องโถงกว้างอีกครั้ง เรย์ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น ร่างกายโปร่งแสงลงเรื่อยๆ ราวกับภาพโฮโลแกรมที่กำลังจะจางหาย ออร่าสีรุ้งค่อยๆ มอดดับลง ลมหายใจแผ่วเบาราวกับจะขาดรอย เขายิ้มบางๆ ให้กับความสำเร็จ ร่างกายของเขามาถึงขีดจำกัดแล้วจริงๆ รินที่ฝืนพยุงตัวเองลุกขึ้นมาได้ รีบคลานเข้าไปหาเขาด้วยความตื่นตระหนก หยาดน้ำตาไหลพรั่งพรูอาบแก้มเป็นครั้งแรกในชีวิต เธอดึงร่างของเรย์เข้ามากอดไว้แน่น มือเรียวพยายามส่งมานาของตัวเองเข้าไปรักษาเขา แม้จะรู้ว่ามันสายเกินไปแล้วก็ตาม "ไม่... ไม่นะ เรย์! นายบอกว่าจะอยู่เคลียร์เกมด้วยกันไม่ใช่เหรอ? คนโกหก! นายห้ามตายนะ!" เสียงของรินสั่นเครือและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ไม่อาจกลั้นไว้ได้ เรย์ยกมือขึ้นช้าๆ ใช้ปลายนิ้วที่เกือบจะโปร่งแสงแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากของเธอเพื่อห้ามคำตัดพ้อ ดวงตาสีทองประกายอ่อนลงอย่างลึกซึ้ง "อย่าร้องไห้เลย... ริน... เธอยิ้มแล้วสวยกว่าตอนทำหน้าดุตั้งเยอะนะ..." เรย์กระซิบเสียงแผ่วเบา ลมหายใจเริ่มติดขัด "ภารกิจ... สำเร็จแล้ว... และฉันก็... ทำตามสัญญา... ที่จะปกป้องเธอ... ได้แล้วนะ..." "เรย์! เรย์!!" ทว่า... ในวินาทีที่ร่างของเรย์กำลังจะสลายกลายเป็นละอองแสงต่อหน้าต่อตา ทันใดนั้นเอง พื้นศิลาเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเก่า รอยแยกมิติสีเลือดขนาดมหึมาเปิดออกกลางอากาศ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำ เยียบเย็น และทรงอำนาจจนกระดูกแทบแหลกสลายดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วอาณาจักร *ติ่ง! [คำเตือนขั้นวิกฤต: ตรวจพบการตื่นขึ้นของ ‘ราชันแห่งความมืดแท้จริง’ บอสลับระดับ Omega ที่อยู่นอกเหนือระบบการควบคุม]* เงาร่างมหึมาของตัวตนปริศนาค่อยๆ ก้าวเท้าเหยียบย่างออกมาจากรอยแยกมิติ พร้อมกับสายตาคู่คมกริบที่ก้มมองลงมายังร่างของรินและเรย์ที่กำลังจะดับสูญ—และเสียงทุ้มต่ำเอמהเอื้อนประโยคที่ทำให้เลือดในกายของรินเย็นเฉียบลงถึงขั้วหัวใจ "น่าสนใจดีนี่... มดปลวกผู้บังอาจขัดขวางวัฏจักร... แต่เกมที่แท้จริง มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะ เจ้าหนู..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เคียงบ่าเคียงไหล่ และส่งกำลังใจให้เรย์และรินมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!