สละสิทธิ์เพื่อคนสำคัญ

เสียงเตือนของระบบสีแดงฉานสาดสะท้อนลงบนม่านตาของเรย์ราวกับหยดเลือดสดๆ ในห้วงมิติที่กำลังจะพังทลายลงมาเป็นเสี่ยงๆ แรงกดดันระดับมหาศาลจาก "แกนกลางระบบอาญา" บีบอัดจนอากาศรอบตัวหนาแน่นราวกับเหล็กหลอม ทว่าสิ่งที่เรย์สนใจในวินาทีเป็นวินาทีตายนี้ กลับไม่ใช่การรอดชีวิตของตัวเอง "นายกำลังทำบ้าอะไรอยู่... เรย์!" เสียงของรินสั่นพร่า ดวงตาคู่คมที่มักจะเยือกเย็นและเต็มไปด้วยความคำนวณมาตลอด บัดนี้กลับฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด ร่างเพรียวบางของเธอกำลังทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเบื้องหน้า เนื่องจาก "ดีบับ" ขั้นสูงสุดจากการฝืนใช้เนตรพยากรณ์ตระกูลขุนนางเพื่อเจาะระบบหลัก กำลังกัดกินพลังชีวิตและสติสัมปชัญญะของเธอทีละน้อย ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือการนับถอยหลังสู่ความตายอย่างแท้จริง เรย์แค่นยิ้มออกมา รอยยิ้มที่มักจะกวนประสาทและซ่อนเล่ห์เหลี่ยมไว้ใต้มาดเด็กหลังห้องในยามปกติ ทว่าในเวลานี้มันกลับเจือด้วยความอ่อนโยนลึกล้ำที่ทำให้น้ำตาของคนมองเกือบจะไหลออกมา "ก็กำลังช่วยเธอยังไงล่ะ ริน..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเลแม้แต่น้อย มือข้างขวาของเขายกขึ้นแตะที่แผงควบคุมโฮโลแกรมตรงหน้า ซึ่งตอนนี้รหัสผ่านระดับสูงสุดกำลังกะพริบเตือนด้วยแสงสีส้มเตือนภัย [คำเตือน: ตรวจพบคำสั่ง 'ล้างระบบรากฐาน (Root Purge)' ตัวตนของท่านจะถูกลบเลือนจากฐานข้อมูลทั้งหมด และไม่สามารถกู้คืนได้ในทุกกรณี ยืนยันคำสั่งหรือไม่?] ในโลกแห่งระบบและเลเวลที่ทุกคนต่างไขว่คว้าหาพลัง อำนาจ และสถานะ "ระบบ" คือลมหายใจ คือทุกสิ่งทุกอย่างที่กำหนดคุณค่าของมนุษย์ การไม่มีระบบเทียบเท่ากับการเป็นเศษสวะ ไร้ตัวตน และถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์ของโลกใบนี้ไปตลอดกาล แต่สำหรับเรย์แล้ว... ตัวเลขเลเวล 99 ที่เขาใช้เวลาไต่เต้ามาอย่างยากลำบาก หรือทักษะโกงความตายสารพัดรูปแบบ ไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับลมหายใจอุ่นๆ ของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า "ถ้าฉันยอมปล่อยให้ระบบมันรีเซ็ตตัวเองตามกระบวนการ เธอที่มีซอร์สโค้ดของตระกูลติดตัวอยู่ จะต้องกลายเป็น 'ภาชนะ' ให้มันดูดกลืนวิญญาณเพื่อชดเชยความเสียหายแทน... เธอคิดว่าฉันจะยอมให้ยัยตัวตึงประจำกลุ่มมาตายเพราะความผิดพลาดของระบบงี่เง่านี้หรือไง?" เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ แม้ว่าเหงื่อกาฬจะไหลโซมกายและหน้าตาจะเริ่มซีดเผือดจากการที่ระบบเริ่มกัดกินตัวตนของเขาแล้วก็ตาม รินกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความรู้สึกผิดและความอุ่นซ่านตีรวนขึ้นมาจุกอกจนพูดไม่ออก ตลอดชีวิตเธอถูกสอนให้มองโลกด้วยเหตุและผล การเสียสละคนหนึ่งเพื่อรักษาคนส่วนใหญ่คือความจริงอันโหดร้ายที่เธอคุ้นชิน แต่วันนี้... เด็กหนุ่มที่เธอเคยคิดว่าเป็นแค่ตัวปัญหาจอมกวนประสาท กลับเลือกที่จะทำลายอนาคตและตัวตนทั้งหมดของตัวเอง เพื่อแลกกับการดึงเธอกลับมาจากปากเหวแห่งความตาย "นายมัน... คนโง่สิ้นดี..." รินเค้นเสียงลอดไรฟัน น้ำใสๆ ไหลรินอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจควบคุม "ถ้าไม่มีระบบ... นายก็เป็นแค่คนธรรมดา... นายจะจำฉันไม่ได้... นายจะลืมทุกอย่าง..." "ฉันอาจจะลืมว่าเราเคยสู้กันยังไง ลืมว่าเลเวลฉันเคยสูงแค่ไหน..." เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของริน เขานั่งลง ช้อนร่างเธอมารั้งไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม ความอบอุ่นจากกายเธอยังคงชัดเจน แม้ว่าปลายนิ้วของเขาเริ่มโปร่งแสงและสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีฟ้าทีละน้อยแล้ว "แต่มีความทรงจำอย่างหนึ่ง... ที่ฉันรู้ว่าต่อให้ระบบลบมันยังไง มันก็สลักอยู่ในใจฉันไปแล้วล่ะนะ" ดวงตากลมโตของรินเบิกกว้างขึ้น เมื่อเรย์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบถ้อยคำแผ่วเบาข้างใบหูของเธอ "ขอบคุณนะ... ที่ทำให้การเดินทางครั้งนี้มันมีความหมาย" สิ้นคำพูดนั้น เรย์ก็กดปุ่มยืนยันคำสั่ง 'ล้างระบบรากฐาน' ด้วยปลายนิ้วที่แทบจะไม่เหลือเค้าโครงเดิม พริบตาเดียว แสงสว่างจ้าสีขาวโพลนก็ระเบิดออกกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว แรงระเบิดจากการตัดขาดมิติทำให้ห้วงอากาศปริแตกเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่ ร่างของรินถูกผลักกระเด็นหลุดออกนอกเขตแดนอันตรายด้วยแรงลมมหาศาลที่เรย์จงใจใช้พลังเฮือกสุดท้ายส่งเธอกลับไปยังโลกเบื้องล่าง ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดอันว่างเปล่า *** ณ ดินแดนรกร้างเบื้องล่าง รินลืมตาตื่นขึ้นมาบนพื้นดินที่เย็นเฉียบ ร่างกายของเธอไร้ซึ่งร่องรอยบาดแผล ดีบับทั้งหมดหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับไม่เคยเกิดขึ้นจริง หน้าต่างสถานะสีฟ้าเด้งขึ้นตรงหน้าพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ราบเรียบ [ระบบปฏิบัติการเสถียรแล้ว... ตรวจพบการรีเซ็ตคอร์หลัก... ผู้ดูแลระบบ 'เรย์' สิ้นสุดสถานะการใช้งาน] รินกวาดสายตามองไปรอบๆ ความว่างเปล่าเข้าปกคลุมทุกพื้นที่ ไม่มีร่องรอยของเด็กหนุ่มเจ้าเล่ห์คนนั้นอีกต่อไป ไม่มีเสียงกวนประสาท ไม่มีรอยยิ้มเยาะยวนใจ ทุกอย่างถูกกวาดล้างจนเกลี้ยงเกลาตามกฎเหล็กของจักรวาลแห่งนี้ เธอกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า ริมฝีปากเม้มเข้าหากันจนแน่นสนิท ความเงียบงันบีบคั้นหัวใจจนแทบแหลกสลาย แต่นัยน์ตาคู่คมกลับไม่ได้ฉายแววสิ้นหวัง มันกลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นที่น่ากลัว รินสูดลมหายใจเข้าลึก ในเมื่อระบบลบเขาไปจากสารบบ เธอนี่แหละจะเป็นคนเขียนโค้ดขึ้นมาใหม่เพื่อตามหาเขากลับมาเอง! ทว่า... ในวินาทีที่เธอกำลังจะลุกขึ้นยืนเพื่อเริ่มแผนการทวงคืนตัวตนของเรย์ ท้องฟ้าเบื้องบนที่ควรจะสงบกลับมืดครึ้มลงฉับพลัน เมฆหมอกสีดำทมิฬม้วนตัวเข้าหากันเป็นเกลียวพายุขนาดยักษ์ แรงกดดันระดับที่ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือนแผ่ขยายออกมาจากรอยแยกระหว่างมิติที่ปิดไปแล้ว หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์ของระบบเด้งขึ้นมาตรงหน้าของรินอย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความขนาดใหญ่ที่สั่นไหวราวกับมีตัวตนจริง [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ Omega: ตรวจพบ 'สิ่งแปลกปลอม' นอกเหนือขอบเขตจักรวาล กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่ร่างไร้ตัวตนของเรย์...] [คำเตือน: ผู้ที่ตื่นขึ้นมาใหม่... ไม่ใช่เรย์คนเดิมอีกต่อไปแล้ว!] แล้วเสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวหนึ่ง ก็ดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลังรอยแยกมิติ พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน... --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้เรย์และรินมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!